l0veisl0ve's Memoir

เรื่องของน้องไอ

2010-03-13T23:05:00.003+07:00

หลังจากที่ไม่ได้เลือกโทสับมือถือด้วยตัวเองมานานแสนนานนนนน.....

นานเท่าไหร่น่ะเหรอคะ.......ก็ประมาณ 7 ปีที่แล้วอ่ะ......นานป่ะล่ะ ????

โทสับเครื่องล่าสุดที่ได้เลือกเอง และเสียเงินซื้่อด้วยตัวเองนั้น ซื้อตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ต่างแดนโน่นแน่ะค่ะ .......เครื่องที่อยากได้สุดๆ ในตอนโน้น คือ samsung P400 ที่สามารถหมุนหน้าจอได้เนี่ยแหละค่ะ

ตอนโน้น......ถือซัมซูงเครื่องนี้ เปรี้ยวปรี๊ดเลยนะ (แต่ตอนนี้เชยมั่กๆ อ่า ^^")........ราคาต่อเครื่องจำไม่ค่อยได้แล้วเท่าไหร่ แต่ต้องจ่ายเงินซือเพิ่มด้วยอ่ะ ทั้งๆ ที่ปกติแล้ว ถ้าติดแพลนราคาสูงๆ หน่อย จะได้โทสับฟรี แต่สำหรับเครื่องนี้ ต้องซื้อเพิ่ม ทั้งๆ ราคาตามแพลนก็เยอะอยู่ ไม่แน่ใจว่า 40 หรือ 50 ปอนด์ต่อเดือนแน่ะ (แบบว่า ตอนโน้นความอยากได้ครอบงำ.....ตอนนี้มาคำนวณดู.....ก็พบว่า ตอนนั้นไม่น่าหาเรื่องเลยตรู T_T)

แล้วก็ใช้อยู่ซักสามเดือน.......หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นเครื่องใหม่ โดยใช้โปรแกรมที่มือถือเครื่องแรกหาย.....แล้วก็ไปเคลมได้เครื่องใหม่มา แต่ไม่ได้รุ่นเดิม (ทั้งๆ ที่อยากได้รุ่นเดิมมา) เพราะรุ่นเดิมไม่มีแล้ว......และเนื่องด้วย เราไม่ได้มีชื่อเป็นเจ้าของเครื่อง (เพราะเพิ่งไปถึงใหม่ๆ ยังไม่ได้ register อะไรเลย) ประกอบกับเรียนหนัก (งั้นหรือ ???) ก็เลยต้องให้น้องที่มีชื่อเป็นเจ้าของเครื่องไปเคลมให้........แล้วเค้าก็เคลมมาให้เป็นเครื่องนี้ค่ะ......Sharp GX20

ตอนนี้เคลมมาเป็นเครื่องนี้......ไม่ชอบเลยอ่า......รู้สึกว่าไม่สวยไม่งาม.......แต่น้องบอกว่ารุ่นนี้สเปคดีสุด คุ้มสุด ดีกว่าอันเก่าเยอะมากๆ ด้วย......ซึ่งพอใช้ๆ ไปก็ชอบแฮะ.......ชอบมากๆ เลยด้วยล่ะ กล้องก็ถ่ายมาภาพชัด สีสวย แถมใช้ง่าย และทนแบบสุดๆ.......ยิ่งใช้ยิ่งชอบ......ชอบจริงๆ

ชอบถึงขนาดว่า พอกลับมาเมืองไทย ก็ยังเอาน้องชาร์ปมาใช้ที่นี่ด้วยค่ะ......แต่ด้วยความที่เป็นเครื่องของ vodaphone เลยเอามาใช้กับ network ไทยไม่ได้ ก็เลยต้องเสียค่าปลดล็อกอีก 7-800 บาทแน่ะ......เพราะเค้าบอกว่า ที่ไทยไม่มีคนใช้รุ่นนี้.....เค้าต้องไปซื้อโปรแกรมมาปลดล็อกให้เราโดยเฉพาะ......ซึ่งก็ต้องยอมอ่ะ (แต่ไม่รู้ว่าโดนหลอกอ่ะป่าวอ่ะดิ -*-)

ที่แย่กว่า คือ พอปลดล็อกได้เรียบร้อยรูปกะเบอร์โทสับเพื่อนๆ ที่โน่น เลยหายไปหมดเลย Y_Y

แล้วเราก็ใช้เครื่องนี้ต่อมาอีก 2 ปีได้ (คิดว่านะ.....จำไม่ค่อยได้แล้วค่ะ)......จากนั้นน้องชาร์ปก็ข้อพับหักไปข้างนึง.......แต่เราก็ทนใช้ (แม้ว่าจะมีคนด่ามากมายให้เปลี่ยนโทสับได้แล้ว) เพราะรักด้วย แล้วก็งกด้วย.......1 เดือนหลังจากนั้น น้องชาร์ปก็ถึงกาลอวสาน เพราะข้อต่อหักจริงจังอ่า......เลยต้องซื้อเครื่องใหม่......ตอนนั้น อยากซื้อ sony ericson มาก.....แต่ก็พอดีมีคนเอาเงินเราไปซื้อไอโมบายมาให้แทน......เลยไม่ได้ซื้อเครื่องที่อยากได้......แต่จะให้ซื้ออีกก็ใช่ที่นะ.....ชิมิ

แล้วก็ใช้เครื่องนั้นมาเรื่อยๆ ค่ะ......จนกระทั่งตาเหม่งซื้อโทสับใหม่......ก็เลยเอาน้อง lacer มาใช้อีกเครื่อง.......แล้วก็ใช้อยู่นานมั่กๆ.......จนกระทั่งโดนขโมยเป๋า มือถือเลยหายไป......เหลือแต่น้อง lacer......ซึ่งหลังๆ ก็เริ่มพิการ เราก็เลยเอาซัมซูงอีกเครื่องของตาเหม่งมาใช้ต่อ.......แล้วก็เลิกใช้น้อง lacer ไป......เหลือแต่ซัมซูง

ต่อมา.......ก็ได้รับ asus เป็นมรดกตกทอดมา.......ช่วงนี้เลยกลายเป็นเรากะตาเหม่งใช้โทสับเหมือนกันเด๊ะๆ......แล้วก็ใช้อยู่ไม่นาน......ก็โดนขโมยไปอีก.......เลยกลับมาใช้ซัมซูงเครื่องเดิมของตาเหม่งต่อ.......แล้วก็ใช้มาจนถึงปัจจุบันเนี่ยค่ะ.....นัยว่า ซัมซูงเป็นมือถือที่ทนมากๆ อ่า.......ใช้มารวมเราและตาเหม่งน่าจะเกือบๆ 5 ปีได้.....คุ้มเนอะ ^^

จะว่าไป......มันก็แอบเสื่อมนิดหน่อยค่ะ......เพราะเสียงก็เริ่มขาดหายบ้าง ปุ่มเริ่มกดลำบากบ้าง......แต่เราก็ใช้คงใช้อยู่.....เหตุผลก็คือ "งก" ไม่อยากเสียเงินซื้อของไฮเทคเป็นอันดับแรก......อีกอย่าง คือ ไม่มีมือถือรุ่นที่ถูกใจอ่ะค่ะ.......แบบว่า แอบเรื่องมากด้วยหง่ะ

จน BB ออกมา.......ก็ยังคงเฉยๆ เพราะเคยเห็น BB มาตั้งนานแล้วอ่า แต่เพิ่งมาบูมๆ ช่วงนี้เอง เลยไม่ค่อยสน รูปลักษณ์ก็ไม่ค่อยโดนใจ เพราะชอบแบบ touch screen มากกว่า......เลยไม่ค่อยอยากได้เท่าไหร่......แบบว่าจริงๆ อยากได้ iphone น่ะ แต่ติดที่ว่า dtac ยังไม่มีเครื่องศูนย์ เรายังไม่อยากเปลี่ยนค่าย......แล้วราคาก็นะ.......เปรี้ยวเกินไปหน่อย......เครื่องนึงได้เป๋างามๆ เลยอ่า......ก็เลยตัดอกตัดใจไม่ซื้อ ทั้งๆ ที่อยากได้ใจจะขาดดดด....... 5555

ทีนี้......พอ dtac ออก BB มา.......เราเห็นว่า ราคาโอเค แค่หมื่นนิดๆ เอง......พอทำใจได้ แถมอาจจะได้ราคาพนักงาน ก็คิดจะซื้อ........แต่ก็ยังรีๆ รอๆ อยู่ดี เพราะอย่างที่บอกว่า ไม่ค่อยชอบ .......จนตาเหม่งรำคาญก็เลยดำริว่าจะซื้อให้ เพราะสงสารเวทนาโทสับเราเหลือเกิน........แล้วก็สั่งไปแล้วด้วย......แต่ในที่สุด ก็ไม่ได้ซื้อ เพราะเพื่อนตาเหม่งลืม cf ราคาพนักงานให้ เลยอดไป (_ _)

จากนั้น......เราก็เหมือนถอดใจเรื่องโทสับค่ะ.......ตัดใจจ่ายเงินซื้อโทสับช่างเป็นเรื่องที่ยากเย็นเหลือเกิน.....เฮ้อ !!!!

จนในที่สุด......ไปงานแต่งงานเพื่อนตาเหม่งเมื่อวันที่ 3 ที่ผ่านมา......เพื่อน (อีกคน) ก็เลยบอกว่า dtac จะออก iphone แล้วนะ......เราได้ยินก็หูผึ่งดึ๋งดั๋ง.......อยากได้ๆๆๆๆๆๆๆ.......แล้วก็บอกจองให้เพื่อนซื้อราคาพนักงานให้ด้วย

ไม่กี่วันต่อมา....เราก็ได้ทราบข่าวจากน้องที่ทำงานว่า dtac ออกข่าวเรื่อง iphone แล้วจริงๆ.......แบบว่าจะเปิดขายวันที่ 13-14 มีนา ที่ Park Paragon.......เลยเปิดเวบอ่านข่าวดู.......พบว่า ถ้าไป 1000 คนแรก จะได้ voucher พันนึงด้วย......แต่ก็กะเอาไว้ว่า ยังไงก็คงไปไม่ทันพันคนแรกหรอก......แล้วนอกนั้น ก็คือ ได้ผ่อน 10 เดือนในงาน แต่ถ้านอกงานก็ได้ 6 เดือน....ซึ่งไม่ต่างกันอ่ะ.......เพราะงั้นก็คงไม่ได้ไปซื้อหรอก......การบ้านการเมืองก็ยิ่ง ฮึ่มๆ กันอยู่ด้วย

แต่.....ก็กะว่า.....ถ้าว่างจะไปเดินดูนะ......เผือๆ ได้เป็นพันคนแรก.......ได้เงินคืนมาซื้อของอีกตั้งพันแน่ะ......จิงมั้ย ฮี่ฮี่ ???

พอตาเหม่งรู้ว่าเราจะไป.......ก็เลยยอมตกลงรับทำงานที่สยามในวันนั้นซะเลย.......พี่แกว่า ไหนๆ ก็ต้องเข้าเมืองอยู่แล้ว.....ก็ออกมามันซะทีเดียวนี่แหละ

วันนี้เราก็เลยมาถึงสยามตั้งแต่ 10 โมงครึ่ง.......เริ่มต้นตอนเช้าด้วยการหม่ำที่ HK Noodle คนละชาม.....เราหม่ำเกี๊ยวกุ้งจัมโบ้น้ำ......ส่วนตาเหม่งหม่ำบะหมี่เกี๊ยวกุ้งจัมโบ้......อิ่มอืดเรียบร้อย.......ตาเหม่งก็ไปทำงาน........ส่วนเราก็เดินเตร็ดเตร่ที่พารากอนไปเรื่อยๆ........ขาเดินไป ผ่านซุ้่ม dtac ด้วย.......เห็นซุ้มแล้วก็อึ้ง......ไอ้ Park Paragon มันอยู่กลางแจ้งหรือนี่ !!!!!

พอดีกับมีน้องๆ dtac ยืนอยู่เยอะ.......เลยไปสอบถามซะหน่อย.......ได้ความว่า ถ้ามาเป็น 100 คนแรก ได้ voucher 2000 แน่ะ.......ที่เหลือคือ คนที่ 101 ถึง 1000 จะได้คนละพันเดียว!!!!

ฟังแล้ว "ฮึกเหิม" มาก.......ชั้นมาถึงเช้าขนาดนี้......ถ้าชั้นเป็น 100 คนแรก......ได้คืน 2000 เลยนะเฟร้ยยยยย......ต้องเอาให้ได้ !!!!

หลังจากทำธุระเสร็จเรียบร้อย ก็แค่บ่ายโมง.....เดินไปแถว Park Paragon อีกรอบ.......คราวนี้เค้าติดป้ายไว้ชัดเจนเลยว่า ให้รับบัตรคิวตอนบ่ายสาม แต่จะเปิดขายห้าโมง......แบบว่า ให้รอคิว 2 ชั่วโมงอ่ะ -*-

เราก็เลยเดินเตร็ดเตร่ต่อไป........จนบ่ายสองกว่าๆ ก็ไม่มีที่ไป เลยนั่งเล่นตรงใกล้ๆ Park Paragon ซะเลย......แบบว่า รอดูน่ะ......กะว่า ถ้าเค้าเปิดให้เข้าคิวตอนบ่ายสาม......ต้องมีคนมาต่อคิวก่อนแน่ๆ.......แล้วถ้าเค้าเริ่มต่อคิว เราก็จะไปต่อด้วย 555555

ในที่สุด......ที่คาดการณ์ไว้ก็เป็นจริง.......บ่ายสองครึ่งคนก็เริ่มเดิมไปต่อคิวค่ะ........เราก็เลยรี่ไปต่อคิวด้วย.......ดูจากหัวคิวแล้ว......ถ้าไม่มีคนแซงคิวละก็.......เราอยู่ 1 ใน 100 อย่างแน่นอน......โฮะ โฮะ

ระหว่างที่อยู่ในคิว.......แดดแจ๋มากกกก ร้อนกันเปรี้ยงๆ เลย.......ก็ได้เวลาแสดงไมตรีจิตกะเพื่อนร่วมต่อคิวโดยการแบ่งใบปลิวเอาไว้กันแดดกัน......คิวข้างหน้าเรา เป็นแม่ลูกคู่นึงค่ะ.......คุณลูกอยากได้ แต่ต้องใช้ credit card ของคุณแม่......ก็เลยต้องลากคุณแม่มาต่อคิวด้วย......น่าสงสารจิง (_ _)

ส่วนคิวหลังเรา เป็นพี่อีกคนนึง.......คนนี้แบบว่า มีน้องชายทำตำแหน่งโตๆ ใน dtac ด้วยอ่า......แต่จองพนักงานไม่ทันเหมือนกัน.......พี่เค้าเลยต้องมาต่อคิวกลางแดดเหมือนกัน......ซึ่งพี่คนนี้แหละที่ทำให้เราต่อคิวแบบอารมณ์ดีมากๆ......เพราะแม้ว่าน้องๆ dtac จะรู้จักพี่เค้า......แต่ก็ไม่ลัดคิวให้นะคะ แค่เวียนมาคุยด้วยเรื่อยๆ แค่นั้นเอง......ทำให้เรารู้สึกว่า งานนี้ "แฟร์" ดีเหมือนกันอ่ะ ^^

ระหว่างที่เข้าคิวรอแบบแดดเปรี้ยงๆ.....ขอย้ำว่า "แดด เปรี้ยง เปรี้ยง" !!!!.......ตาเหม่งก็โทมาพอดี.......เลยบอกให้ตาเหม่งช่วยหยิบร่มที่รถมาให้ด้วย.......อืมมมม ต้องขอตัวช่วยนิดนึงค่ะ ^^

ซักสามโมง.......ทาง dtac คงทนเห็นคนรอคิวร้อนๆ ไม่ได้ เลยไปหอบร่มสนามมาวางๆ กันแดดให้หน่อยนึง......ค่อยยังช่วยค่ะ......แต่ก็ได้แป๊ปเดียว เพราะเค้าให้เดินเข้าข้างในแล้ว ซึ่งก็ต้องขยับไปเจอร้อนๆ อีกหง่า -*-

ทนร้อนได้อีกแป๊ป......ทาง dtac ก็ส่งร่มให้แบบ 2-3 คน ต่อคันน่ะค่ะ......ตอนนี้ก็เลยได้โอกาสใกล้ชิดผู้ร่วมชะตากรรมหน่อยนึง......คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย.......จวบจนตาเหม่งมาส่งร่มให้อันคัน พร้อมกับโค้กจาก DQ อีกแก้ว......เฮ้ออออ ค่อยยังชั่ว ^^

เราเองไม่อยากให้ตาเหม่งมาทนยืนเมื่อยๆ ร้อนๆ ด้วย เลยบอกให้ไปรอที่อืนก็ได้.......แต่ตาเหม่งก็แสนดีบอกว่าไม่เป็นไร จะยืนเป็นเพื่อน......น่ารักจริงๆ

เราเลยต้องขอคนข้างหลังว่า ให้ตาเหม่งเข้ามาในคิวหน่อย แค่มายืนเป็นเพื่อนเฉยๆ ไม่ได้ซื้อค่ะ......เค้าก็ยิ้มรับเป็นอย่างดี.......เหตุที่ต้องบอก เพราะไม่อยากให้เค้าหงุดหงิด (หรือดีไม่ดีมาด่าเอาตรงๆ) ว่ามีคนมาแซงคิวอ่ะค่ะ.......ใจเค้าใจเราอ่ะเนอะ ^^

จากนั้นก็รอ.....รอ รอ รอ ไปเรื่อยๆ.........จนใกล้ๆ สี่โมง.........แถวก็เริ่มขยับค่ะ......กล่าวคือ เค้าให้เลื่อนไปอีกช่วงนี้แล้วนั่นเอง.......เย้ เย้

ตอนแรกๆ ก็ขยับไปจนใกล้ๆ ทางเข้าเลยค่ะ........แล้วเค้าก็ให้ร่นๆ แถวมายืนตามตัวเลขคิว.........แล้วเราก็พบว่า.......เรายืนอยู่ตรงคิวที่ "25" เลยค่ะ.......เจ๋งป่ะ อิอิ

แบบว่า ความพยายามเป็นผลมาก เพราะมายืนรอตั้งกะบ่ายสองครึ่ง เลยได้อยู่ใน 100 คนแรกชัวร์ๆ........สองพันอยู่ในมือแน่ๆ แร้นนนนนนนน......เฮ้ เฮ้

ตอนนี้......เริ่มรู้สึกดีมากๆ ค่ะ เพราะได้ยืนในร่มด้วย ลมพัดเย็นๆ ด้วย......แถมมั่นใจด้วยว่าไม่เกินร้อยคนชัวร์ๆ......ยิ้มได้แล้วอ่า ^^

ยืนรออีกซักแป๊ป ก็ได้ข่าวแว่วๆ ว่าเค้าจะเปิดจำหน่ายเร็วขึ้น ไม่ต้องรอถึงห้าโมงแล้ว.......แบบว่า จะเลื่อนเป็นสี่โมงเย็นอ่ะค่ะ......ดีใจมาก ถึงมากที่สุด เพราะยืนรอมาชั่วโมงครึ่งแล้วอ่ะ

ในที่สุด......ตอนสี่โมงนิดหน่อย เค้าก็เปิดให้เข้าไปได้ค่ะ........ตอนเข้า ก็ให้เข้าทีละคิวนะคะ อย่างเรากะตาเหม่งก็บอกเค้าว่า มาสองคนแต่ซื้อคนเดียวค่ะ.......แล้วเราก็ได้คิวเข้าไปค่ะ แต่ตอนนี้กลับได้คิวที่ 26 แทน.......เข้าใจว่ามีคนนึงคงซื้อ 2 เครื่อง โดยให้เพื่อนตามเข้ามาทีหลังค่ะ......แต่เราก็ไม่สนแล้วอ่ะนะ 25 หรือ 26 ก็เป็น 1 ในร้อยเหมือนกัน......แต่ถ้า 100 กะ 101 คงเครียดอ่ะ

จากนั้นก็เริ่มต้นลงทะเบียนว่าต้องการเครื่องแบบไหน สีอะไร จะใช้แพลนอะไรที่ละ 30 คิว.....พอเสร็จก็ไปจ่ายตังค์ค่ะ......อย่างเราเนี่ยใช้เบอร์เดิม เลยเสร็จส่วนการลงทะเบียนเร็ว......แต่เนื่องด้วยจะผ่อนชำระโดยใช้บัตร SCB.......ซึ่งพอใช้ก็ปรากฏว่า เครื่องไม่รับบัตร SCB อ่ะค่ะ เหมือนโปรแกรมมีปัญหาอะไรทำนองนั้น ก็เลยต้องรอ.......ซึ่งก็รอนานมากๆๆๆๆๆ อ่ะค่ะ......แต่เราอารมณ์ไม่เสียเท่าไหร่ เพราะเท่าที่เจอน้องๆ dtac น่ารักอ่ะ อารมณ์ดี ยิ้มให้ลูกค้าตลอด แล้วก็พยายามช่วยแก้ปัญหา คอยอัพเดตว่าเป็นไงมั่ง เหมือนกับว่าเค้าไม่ทิ้งเราน่ะ เลยไม่ปรี๊ดวี้ดบึ้ม ^^

จนสุดท้าย เค้าก็แก้ปัญหาโดยการขอให้เราจ่ายเต็มก่อน แล้วค่อยจะไปเคลียร์กะ SCB เองทีหลัง.......ซึ่งถ้าปกติแล้ว เราคงไม่อยากยอมอ่ะ เพราะไม่อยากต้องวิ่งไปตามเรื่องเอง แต่ด้วยความที่น้องๆ พี่ๆ เค้าดูแบบพยาย๊าม พยายาม เราก็เลยยอมๆ ก็ได้อ่า

แบบว่า......ส่วนนี้เอง แม้เราจะรับได้นะ แต่ก็อยากติง dtac เหมือนกันแหละว่างานต่อไปต้อง deal กะแบงก์ให้ดีกว่านี้อ่ะ ไม่งั้นคงวุ่นวายไม่รู้จบแน่ๆ

พอได้เครื่องเรียบร้อย......ก็ประมาณห้าโมงครึ่งแล้วค่ะ (อันนี้ไม่ได้ดูเวลาไว้ แต่ดูจากเวลาของ text ที่ dtac ส่งเข้าเครื่องว่ามีการเปลี่ยนแพลนไปใช้ iphone แล้วอ่ะค่ะ)......ก็เลยไปโซน activate เครื่อง แนะนำเครื่อง.......ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นาน เพราะเราฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่.......55555

จากนั้นก็เข้าไปโซนของ i-studio shop ที่เราสามารถเอา voucher 2000 ที่ได้มาไปซื้อของที่นี่......ซึ่งเราว่างานนี้ ที่นี่เป็นขั้นตอนที่แย่ที่สุดค่ะ.......เนื่องด้วย voucher กำหนดว่า ทุกคนจะต้องเอา voucher มาซื้อของที่นี่เท่านั้น และมีเวลาให้ใช้แค่วันนี้กะพรุ่งนี้ แค่สองวัน !!!

ซึ่งเราเข้ามาซื้อวันนี้แล้วอ่ะ......พรุ่งนี้เราคงไม่เข้ามาอีกรอบแล้ว.......จริงมั้ย ???

เพราะงั้น ทุกคนที่ได้เครื่องแล้ว ก็เลยต้องอัดยัดกันอยู่ในซุ้มเล็กๆ ที่ขายของเนี่ยค่ะ -*-

แล้วของแบบนี้ มันไม่ใช่ว่าคว้าแล้วได้เลยนะคะ......มันต้องเลือกแบบที่ต้องการอ่ะ.......ตอนเราไปถึง แทบไม่มีของเหลือแล้ว......ต้องรออีกแป๊ปถึงขนเข้ามาใหม่ แล้วก็ต้องแย่งกันเลือกอีก........คนเบียดกันสุดๆ

แต่ส่วนที่แย่สุดในสายตาเรา คือ คิวจ่ายเงินค่ะ......เพราะมันมีคิวเดียว !!!!!!

แถวรอจ่ายเงินนานมากกกก.......เรารอคิวพอๆ กับรอเข้ามาซื้อเครื่องเลยค่ะ......จะไม่ซื้อวันนี้ก็ไม่ได้อีก เพราะอย่างที่บอกว่า voucher ใช้ได้แค่ 2 วัน........แล้วพอได้จ่ายนะ ก็พบว่า ใช้ credit card ไม่ได้อีก ต้องใช้เงินสดเท่านั้น......เหตุที่รูดการ์ดไม่ได้ เพราะ wireless ล่มค่ะ - -"

ฟังแล้วก็......dtac เป็นเจ้าของเครือข่าย dtac เคลมว่าเนตเร็วสุด dtac เป็นเจ้าพ่อการสื่อสาร......แต่ wireless ล่ม !!!!!

ยังดีที่เราเลือกซื้อของแค่ สามพันนิดๆ (คือ กรอบ 1590 ติดฟิลม์ 690 คาร์ ชาร์จเจอร์ 790) หัก voucher ไปแล้วก็ต้องจ่ายแค่พันนิดหน่อย ซึ่งมีเงินสดพอ......ไม่งั้นคงไม่ได้ซื้ออ่ะค่ะ......ไอ้แบบที่อยากได้ของเพิ่มก็ไม่สามารถแล้ว เพราะเงินสดหมดแล้วอ่ะ......เซงมั่กๆ -*-

แล้วเรื่องจ่ายตังค์ ก็มีเรื่องเคืองอีก......เพราะเค้าเขียนไว้ว่า ของน่ะลด 10% เราเลือกของจ่ายเงินเรียบร้อยก็ปรากฎว่าไม่ลด ก็เลยถามเค้า เค้าบอกว่า ถ้าใช้ voucher ซื้อของชิ้นไหน ชิ้นนั้นไม่ลดแล้ว จะลดเฉพาะชิ้นที่ไม่ใช้ voucher......ซึ่งฟังแล้วก็ make sense อ่ะ เข้าใจได้ เพราะให้ voucher แล้ว ยังได้ส่วนลดอีกเหรอ.....เราก็เลยพยักหน้าหงึกหงักเดินออกมา

แต่ออกมาได้นิดเดียว......ก็นึกขึ้นได้ว่า มันมีชิ้นที่เราไม่ได้ใช้ voucher ด้วยนี่หว่า !!!!!

แล้วไหงเค้าไม่ลด 10% ของชิ้นนั้นให้เราล่ะ ??????

ก็เลยเดินเข้าไปถามค่ะ ได้ความว่า ต้องแยกใบเสร็จกัน !!!

ฟังแล้วก็เซงว่า อ้าว แล้วเป็นความผิดของเราเหรอ.....เค้าสิต้องทำให้เรา.....เลยถามว่า แล้วจะให้ทำไง เพราะเราต้องได้คืน 80 บาทอ่ะ (เอ่อออ......อย่าหาว่างกเลยนะ แต่มันเป็นสิทธิที่เราควรจะได้ แล้วแปดสิบบาทเนี่ย ได้ค่าจอดรถแล้วอ่ะ)......คุยไปคุยมา......น้องคนนึงเลยตัดปัญหา.......เอาเงินเค้ามาให้เราร้อยนึงแทน !!!!

เหมือนดูถูกเรานะเนี่ย.....แอบเซงเหมือนกัน -*-

แต่ก็นะ พอเข้าใจได้ว่าเค้าอยากให้เรื่องจบ เพราะแค่นี้เรื่องก็ยุ่งมากแล้ว......เราเองก็เหนื่อยมากแล้วเหมือนกัน......อยากให้เสร็จๆ จะได้กลับบ้านซะที เพราะตอนนี้ทุ่มครึ่งแล้วอ่ะ.......อยู่ตรงนี้มา 5 ชั่วโมงแล้วนะ Y_Y

เราเข้าใจว่า คนปกติคงไม่เอาเงินตรงนั้น......แต่เราเอาน่ะ เราถือว่าเป็นสิทธิของเราที่ควรจะได้อ่ะ......แล้วก็ถ้าคิดว่าจะตัดปัญหาแบบนี้แล้ว โดยการจ่ายเงินตัวเองแทนก็เอา เราก็เลยหยิบแบงก์ร้อยมา แล้วก็ทอนกลับไปเรียบร้อย !!!!!

เสร็จสิ้นภารกิจกับน้องไอซะที.......ขาออกมา......เจอเพื่อนตาเหม่งด้วย.......เค้าบอกว่า เค้าได้คิวที่สองร้อยกว่า แต่ว่ามาตอนบ่ายสามอ่ะ.......พอได้ยินก็รู้สึกดีนิดนึงว่า เรามาก่อนเค้าแค่ครึ่ง ชม แต่ได้เพิ่มอีกพัน ก็พอโอเคนะ แถมก็เสร็จพอๆ กัน ซึ่งจริงๆ เราควรจะเสร็จก่อนนานแล้ว ถ้าไม่ติดเรื่องบัตรอ่ะ

ในที่สุด.......ก็ได้น้องไอมาเชยชมแล้ว.......เป็นโทสับที่ได้เลือกเอง จ่ายตังค์เองในรอบ 7 ปีเลยทีเดียว

งานนี้......เหนื่อยหน่อย แต่ก็คุ้มค่ะ.......ได้โทสับที่อยากได้ ในราคาโอเค (เหมือนได้ลด 2000 น่ะ เพราะยังไงๆ เราก็ต้องซื้อกรอบกะติดฟิลม์อยู่แล้ว) แถมได้ผ่อน 0% อีกตังหาก

สิ่งที่ประทับใจสุดในงานนี้ คือ พนักงานของ dtac ค่ะ.......ไม่รู้ว่าเป็นพนักงานจริงๆ หรือไป outsource มานะ......แต่ดู willing กันสุดๆ.......ส่วนที่เซงสุด ก็คือ counter จ่ายเงินของ i-studio เนี่ยแหละค่ะ......รอนานเกิ๊นนนนนน !!!!

ผึ้งขา........ขอบคุณมากๆๆๆๆๆ ที่ไปยืนรอเป็นเพื่อน ที่หาน้ำให้ดื่ม หาขนมให้กิน ที่ช่วยต่อคิวให้ตอนเค้าเมื่อย แล้วก็ช่วยเลือก ช่วยดูโน่นนี่นั่น แล้วยังพาไปหม่ำโจ๊กต่ออีก......ที่สำคัญคือ ขอบคุณมากๆ ที่ไม่หงุดหงิดเลย......เค้่ารักอ้วนน้า.....จุ๊บ จุ๊บ

ดอกไม้สวยจัง

2010-02-17T17:22:00.003+07:00

วันที่ 14 ที่ผ่านมา เป็นทั้งวันวาเลนไทน์ และวันตรุษจีน

นอกจากเราสองคนได้ไปฉลองโดยการไหว้พระ 4 วัด ที่อ่างทองกะสิงห์บุรี พร้อมตบท้ายด้วยอาหารมื้ออร่อย ราคาน่ารัก (สมควรแนะนำเพื่อนๆ ไปหม่ำเป็นอย่างยิ่ง) ที่สิงห์บุรี ก็ไม่ได้ทำอะไรอีก.....รวมทั้ง ไม่มีของขวัญวาเลนไทน์ให้กันด้วย (เพราะตาเหม่งสั่งห้ามไปตั้งกะปีก่อนโน้น) เราเลยมีแค่การ์ดให้ตาเหม่งใบเดียว

พอวันจันทร์......ขากลับบ้่าน ตาเหม่งมารับก็ชี้ให้ดูดอกไม้ช่อเล็กๆ ที่เบาะหลัง......เห็นแล้วก็กรี๊ด เพราะไม่ได้ดอกไม้จากตาเหม่งมานานพอสมควร

ที่ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะตาเหม่งเปี่ยนไป๋ แต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเวลาตาเหม่งถามเรื่องดอกไม้ มักจะเป็นวันศุกร์ทู้กที ซึ่งเราชอบเอาดอกไม้ตาเหม่งไปวางบนโต๊ะทำงาน ถ้าได้วันศุกร์ก็จะไม่ค่อยได้ชื่นชมเท่าไหร่......ขอเป็นวันอื่นก็แล้วกัน.....ซึ่งก็เป็นวันที่ตาเหม่งไม่เจอรถขายดอกไม้.......เก๊าะเลยอดด้ายยยย ทู้กที (เช่นกัน)

ครั้งนี้ ได้มาตอนเย็นวันจันทร์......พอกลับถึงบ้าน หม่ำมื้อเย็นเรียบร้อย ก็จัดการตัดก้าน แช่น้ำ (ในที่ล้างผักของหม่ามี๊) ในครัว......กะว่า เช้ามาจะหอบมาที่ทำงานด้วย

พอเช้าวันอังคาร เข้าไปในครัวเห็นดอกไม้.......อุ้ย น่ารัก บานแฉ่งเชียว......มะคืนยังตูมๆ อยู่เลย แสดงว่า ดอกไม้สดมาก แล้วที่ตัดก้านไว้มะคืน ก็คงได้ดูดน้ำไปเลี้ยง ถึงได้บานแฉ่งแบบนี้ ^^

พอแต่งตัวเสร็จ......รีบออกจากบ้าน......ลืมเอาดอกไม้ออกมา

เวง และ กำ ของจิง !!!

พอถึงที่ทำงานเลยโทรบอกหม่ามี๊ว่า อย่าทิ้งดอกไม้ลูกนะ ลูกจะเอามาทำงานด้วยพรุ่งนี้......หม่ามี๊ รับปากคำ เรียบร้อย.....เป็นอันสบายใจได้

กลับไปถึงบ้าน......เจอดอกไม้ยังคงบานสวย.......อยู่ตรงแพนทรี้ ไม่ได้อยู่ในครัวแล้ว......แต่อยู่ในที่ล้างผักเหมือนเดิม !!!

หม่ามี๊ไม่ได้จัดการอะไรทั้งสิ้น นอกจากยกจากในครัวมาตรงแพนทรี้ด้านนอก

เราเห็นแล้ว ก็อดไม่ได้........วางดอกไม้ไว้แบบเดิม.....55555

กะว่า ตอนเช้า ค่อยมาตัดก้านอีกรอบ แล้วก็จะใส่แก้วน้ำใหม่ไงเล่า......แหมมมมมม

พอเช้า.........ก็เลยจัดการดังว่า.....เปิดตู้หาแก้วใสๆ ใบนึง ใส่น้ำ ตัดก้าน......แล้วก็หอบดอกไม้ขึ้นรถ

พอเข้าที่ทำงาน.........หนุ่มๆ ที่ทำงานก็ชมเลยว่า "ดอกไม้สวยจัง"

อ่ะฮ้า......ปลื้ม !!!!

ปลื้มแทนคนให้น่ะแหละ

พอตอนสายๆ......อีกสองสาวก็มาชมว่า "ดอกไม้สวยจัง"

อ่า......แสดงว่า ดอกไม้สวยจิงแฮะ

ที่สำคัญ ได้มาตั้งกะเย็นวันจันทร์แล้ว........ตอนนี้เย็นวันพุธยังบานแฉ่ง......ไม่โรยเลย ^^

เชื่อได้ว่า อาทิตย์นี้ คงมี "ดอกไม้สวยจัง" อยู่บนโต๊ะทำงานจนสิ้นอาทิตย์แน่ๆ

ว่าแล้ว.......ก็ขอโชว์ "ดอกไม้สวยจัง" ซะหน่อย

แอ่น แอ้น แอ๊นนนนนน.......

สวยจัง......ใช่ป่าวล่า

คนให้น่ารักเนอะ ^^

ผึ้งขา.......ขอบคุณสำหรับ "ดอกไม้สวยจัง" นะคะ.......คนชมเยอะๆ แบบนี้ ปลื้มล่ะสิ......ใช่ม้า ^^

วันเกิดอั๊บ

2010-01-30T03:26:00.000+07:00

วันนี้มีนัดซ้อนซ่อนรักค่ะ

แหะ แหะ......จริงๆ ก็ไม่ใช่ขนาดนั้นหรอก ก็แค่ว่า เรากะตาเหม่งมีนัดเจอนุอั๊บ (เหมือนเคย) แต่บังเอิญว่า เราเองก็มีนัดกะเพื่อนด้วย ก็เลยตกลงกะตาเหม่งไว้ว่าให้ตาเหม่งไปเจอนุอั๊บก่อนก็ได้ พอเราเจอะเจอเพือนเรียบร้อยจะตามไปเจอทีหลัง เพราะเรามั่นใจว่าเจอเพื่อนๆ เพื่อหม่ำมื้อเย็นเนี่ย สองทุ่มกว่าจะก็น่าจะได้แยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว.....แบบว่า เพื่อนๆ เป็นเด็กอนามัยหง่ะ

แต่พอเอาเข้าจริง กลายเป็นว่า ตาเหม่งดั๊นนนน มีนัดลูกค้าตอนทุ่มนึง......เพราะงั้น ตาเหม่งก็น่าจะเสร็จงานพอๆ กะเราแยกย้ายจากเพื่อนๆ ละมั้ง

เลยเอาเป็นว่า พอเราเลิกงาน ก็จัดการขึ้น taxi ต่อ BTS ไปหาเพื่อนที่พารากอน แล้วจากนั้นค่อยดูอีกทีละกันว่าจะเอายังไง

เราไปถึงพารากอนตั้งกะ 6 โมงครึ่ง (แบบว่า ออกจากที่ทำงานตอน 6 โมง......เร็วเน๊าะ) จากนั้นก็ไปจัดการสั่งเค้กให้พี่อั๊บ เพราะเมื่อวานเป็นวันเกิดพี่อั๊บน่ะ......ที่แรกจะสั่งที่ vanilla industry แต่บังเอิญว่าไม่มีแบบก้อนโตๆ แล้ว ก็เลยไปสั่งที่ Lenorte แทน (เหตุที่ไม่ได้โทสั่งล่วงหน้า เพราะไม่แน่ใจว่าเพื่อนจะนัดเจอที่ CTW หรือ พารากอนอ่ะ)......ทาง Lenorte ใช้เวลา1 ชั่วโมง ประดิษฐ์เค้กแบบที่ต้องการ เก๊าะเลยใช้่เวลารอเนี่ยแหละไปหม่ำมื้อเย็นกะเพื่อนๆ

วันนี้ เพราะแม่นางบ๊วยท้องไม่ดี ไม่อยากทานของทอดๆ พวกเราเลยเลือกหม่ำโอโตยะกัน.......ซึ่งก็เหมือนเดิม เพราะโอโตยะที่พารากอนเนี่ย......คิวยาวมากกกกกกกกกก

รอคิวแบบ 45 นาทีได้อ่ะ......ไม่น่าเชื่อ !!!!

นั่งเม้าท์กะบ๊วยกะป้าพร รอคิวและรอน้องหญิง......และก็เช่นกัน กว่าหญิงจะหาที่จอดรถได้ ก็ถึงคิวพอดี......ใช้เวลาจอดรถนานมั่ก แถม valet เต็มอีกตังหาก.......55555 (หัวเราะพร้อมน้ำตา T_T)

นั่งหม่ำโน่นเม้าท์นี่ประมาณชั่วโมงนิดๆ......ก็ได้เวลาแยกย้ายค่ะ

เรามุ่งหน้าไปรับเค้กที่ Lenorte......พอได้เค้กเรียบร้อยก็โทหาตาเหม่งเพื่อสอบถามว่า อยู่หนใดแล้ว......แต่ตาเหม่งปิดโทสับ (เอ๊ะ.....ยังไง) พอโทเข้าอีกเครื่องก็ไม่รับสายอีก......เลยไม่แน่ใจว่ายังติดลูกค้าอยู่ หรือไม่ได้ยินเสียงโทสับกันแน่......เก๊าะเลยตัดสินใจโทหาพี่อั๊บ เผื่อว่าตาเหม่งจะอยู่กะนุอั๊บแล้ว แต่ก็ได้คำตอบว่า ตาเหม่งยังไม่ได้อยู่กะนุอั๊บ และอั๊บเองก็ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน (_ _")

พอรู้ว่าเราหม่ำข้าวกะเพื่อนเสร็จแล้ว......นุอั๊บก็เสนอว่าจะมารับเราแทน......ซึ่งจริงๆ เราก็ไม่อยากอิดออดหรอกนะ แต่ติดตรงที่ว่าจะซื้อเค้กไปสะใภ้พี่อั๊บ.......ถ้ามารับก็รู้หมดอ่ะดิ.......เลยเลือกที่จะรอตาเหม่งแทน

ในที่สุด......ตาเหม่งก็ยอมรับโทสับ แต่พอรับปุ๊บก็บอกว่าเดี๋ยวโทกลับ......เราเลยรีบบอกไปว่า รีบๆ โทกลับนะ เพราะจะขึ้น BTS แล้วจะต่อด้วย MRT .......อยากรู้ว่าจะให้ไปเจอที่ไหน.......ตาเหม่งเลยยอมคุยต่อด้วยอีกนิด

พอได้คำตอบจากตาเหม่งแล้ว.......เราก็มุ่งหน้าเดินไปขึ้น BTS ทันที

แต่......ยังไม่ทันจะได้ขึ้นรถเลย ตาเหม่งก็โทมาบอกว่าคุยกะลูกค้าเสร็จแล้ว.......ก็เลยตกลงกันว่าเจอที่สถานีสุทธิสารละกัน ^^

ใช้เวลาเดินทางไม่นาน แต่แอบลำบากตรงที่ต้องประคองถุงเค้กไม่ให้มีคนมาชน......แบบว่ากัวเค้กไม่งามอ่ะ

ลง MRT เรียบร้อย ก็ออกทางออกที่ตาเหม่งสั่ง.......ยืนรอตาเหม่งแป๊ปนึง ตาเหม่งก็มาถึง.......พอขึ้นรถได้ปุ๊ป เราก็ของัดกล่องเค้กปั๊บ เพราะดูเหมือนว่าทางร้านจะลืมให้เทียนมาอ่ะ.......แล้วก็พบว่า ลืมจริงๆ น่ะแหละ......ก็เลยไปหา 7-11 เพื่อซื้อเทียนหน่อย เดี๋ยวจะไปครบกรรมวิธี......หุหุ

พอถึงร้านจอดรถเรียบร้อย ก็จัดการหยิบเค้กออกจากกล่อง (แต่คว้าถุงกะกล่องถือไปต่างหาก) เอาเทียนปักสามเล่ม (ตามหลักสิบของอายุพี่อั๊บ แต่ไม่บอกหลักหน่วย) แล้วก็เดินไปแอบๆ ข้างๆ ร้านก่อน เล็งว่านุอั๊บนั่งตรงไหน......แล้วก็ค่อยจุดเทียนเดินไปสะใภ้อั๊บ

พอส่งเทียนให้ ก็บังคับให้พี่อั๊บเป่าเทียน.......พี่อั๊บกำลังมึนงงก็เลยเป่าเทียนให้........แล้วก็เลยได้ถ่ายรูปมา

จากนั้น......ก็เก็บเค้กเข้ากล่อง เพราะของหวานไม่ควรทานกะอัลกอฮอลล์.......เอาไว้ไปหม่ำที่บ้านละกันเนอะ

ตอนนี้นุมีแอบบ่นอั๊บว่า ทีนุให้เป่าเทียนไม่ยอมทำ แต่กี้ให้เป่าก็เป่า......เอ่อออ......อยากจะบอกนุว่า ตอนให้ทำนั่นพี่อั๊บคงมึนงงอยู่ แล้วทำตามไปแบบไม่มีสติ......ถ้าไม่มึนงง คงไม่เป่าเหมือนกันอ่ะจ้ะ - -"

แล้วก็.......ดื่ม หม่ำ เม้าท์ ตามปกติ.......จนกระทั่งเกือบๆ ตีหนึ่ง พี่ที่ร้านก็มาขอว่าต้องให้เลิกหม่ำที่ร้านแล้ว เพราะตอนนี้ตำรวจกวนเยอะ.......พวกเราเป็นคนดี ก็เลยเก็บข้าวของ ไปต่อกันที่บ้านนุอั๊บ

ไปถึงบ้านปุ๊ป......อั๊บก็ชี้ชวนชมการ์ดที่นุทำให้ตรงหน้าประตูกะหน้าตู้เย็น......น่ารักมากๆ สวีทมากๆ........ชอบบบบ จัง^^

แล้วก็นะ.....ดื่ม หม่ำ เม้าท์ กันต่อ.......แต่คราวนี้ได้ชิมเค้กเรา กะเค้กไอติมที่นุซื้อมาให้อั๊บด้วย......อะหย่อย

นั่งกันต่อจนตีสาม.......เราง่วงมากกกก ก็เลยขอตัวเข้าไปนอน.......พอเราเข้านอน วงก็แตก.......จริงๆ มันจแตกก่อนหน้านั้นแล้วล่ะ เพราะนุแอบหนีไปนอนแล้ว แต่อัํบลากตัวออกมา......ตอนที่เราเข้านอน เลยได้ยินเสียงโวยวายกันด้านนอก......แต่ไม่รู้ว่าสงบมะไหร่ เพราะเราหลับไปแล้นนนนนน

สุดท้ายนี้......เพ่อั๊บค้า.......Happy Birthday อีกรอบนะค้า ^^

มู่หลาน @ เอสพลานาด

2010-01-25T22:41:00.000+07:00

หลังจากที่มะวานตั้งใจจะไปดูหนัง แต่ไม่ได้ดู มะเช้าก็บอกตาเหม่งไปว่า ไว้วันไหนตอนเย็นๆ เราไปดูกันนะ

พอบอกไปปุ๊ป ตาเหม่งก็จัดให้ปั๊บ......บอกว่า ไปดูเย็นนี้เลยก็แล้วกัน......เย้ เย้

ที่น่ารักคือ นอกจากตาเหม่งจะเอ่ยปากให้ไปดูวันนี้แล้ว.......ก็ยังเข้าเวบดูรอบหนังมาให้ด้วย.........ฝาชีใครเนี่ย น่ารักที่ซู้ดดดด ^^

พอเห็นตาเหม่งตั้งใจจะพาไปจริงๆ เราก็เลยจัดการดูรอบหนังจากเวบอีกรอบ แล้วก็โทไปจองตั๋วไว้เลย....แบบว่า ต่างคนต่างช่วยกันไง ^^

เปรียบเทียบ ราคา ที่นั่ง ระยะทาง และรอบหนังแล้ว......เราก็ตกลงใจที่จะดูที่ "เอสพลานาด" ค่ะ เพราะได้รอบสองทุ่ม ที่นั่ง D9-D10 (แบบว่าตรงกลางจอเลย) แล้วก็ราคาแค่ 120 บาท (ไม่น่าเชื่อเลย คราวก่อนโน้น จำได้ว่าดูหนังที่เอสพลานาดเนี่ย แพงมากกก เกือบสองร้อยได้ แต่วันนี้ได้ราคานี้ โอเคเลยอ่ะ)

อ้อ เรื่องที่ดูคือ "มู่หลาน" ตามที่ตั้งใจไว้ค่ะ

ไปถึงตอนทุ่มนึง.......หลังจากรับตั๋วเรียบร้อย ก็หาอะไรง่ายๆ ทานกันก่อนเข้าโรง......คราวก่อนโน้น ตอนดู AVATAR ที่นี่ เลือกทานโอโตยะ เลยต้องรีบทาน.......วันนี้ของ่ายๆ สบายๆ ไม่ต้องรีบดีกว่า ประกอบกับว่า เราอยากหม่ำอะไรน้ำๆ ร้อนๆ ก็เลยมุ่งหน้าไปที่ฮะจิบัง บะหมี่เลข 8 ค่ะ

หม่ำคนละถ้วย เพราะโคโรเกะอีก 4 ชิ้น......อิ่มกำลังสบาย แถมยังเหลือเวลาให้ช้อบอีกนิดหน่อย เราเลยเข้า Tops ไปโฉบๆ ดูนั่นนี่ แล้วก็ได้ครีมเปลี่ยนสีผมมา.....จากนั้น เดินไปชั้นบน ก็ได้มาสคาร่ามาอีกแท่ง.......เสียทรัพย์เรียบร้อย ก็ได้เวลาเข้าโรงหนังพอดิบพอดีค่ะ

วันนี้อ้อนตาเหม่งให้ซื้อป๊อบคอร์น แต่ตาเหม่งไม่ยอมค่ะ บอกว่าหม่ำบ่อยไปแล้ว......อ้อนยังไงก็ไม่ให้ เลยอดเลย (_ _)

พอได้เข้าโรงหนังเร็ว ก็เลยได้ดูตัวอย่างหนังหลายเรื่อง น่าสนใจเพียบเลยค่ะ

หนังเปิดตัวด้วยภาพตอนฮัวมู่หลานยังเป็นสาวงาม แสนฉลาด วรยุทธยอมเยี่ยม กำลังดูแลป๊ะป๋าอยู่ค่ะ เพราะป๊ะป๋าของมู่หลานไม่สบายอยู่......แล้วก็บังเอิญว่าตอนนั้นเมืองจีนถูกรุกรานโดนชนเผ่านึงที่ออกแนวปล้นสะดม ก็เลยจะเกณฑ์ทหารไปออกรบ โดยให้แต่ละบ้านส่งผู้ชายออกมาบ้านละคน.....ซึ่งบ้านของมู่หลานอยู่ด้วยกันแต่สองคนพ่อลูก......เพราะงั้นพ่อก็เลยต้องไป

แล้วทีนี้พ่อเองก็พอรู้อยู่ว่า ตัวเองป่วย แล้วคงจะไม่รอดกลับจากสงครามแน่ๆ (อันนี้เราเดาเองนะ) เพราะสังเกตจากว่า พ่อบอกที่ซ่อนของเงินให้มู่หลานทราบด้วยอ่ะค่ะ.....ในที่สุด มู่หลานก็เลยหนีออกจากบ้านไปตอนเช้า โดยเอาเกราะและอาวุธของพ่อไปด้วย เพื่อไปรบแทนพ่อนั่นเอง

ตอนที่มู่หลานไปรายงานตัวนั้น ก็ได้พบกันน้องชายกึ่งญาติของเธอที่เธอเคยดูแลปกป้องมาตั้งแต่เด็กๆ มาร่วมรบด้วย....น้องชายก็ทราบว่ามู่หลานเป็นหญิง แต่ก็ตกลงกันว่าจะปิดเป็นความลับ

จนวันนึงก็มีนักเลงในค่ายเข้ามารังแกเพื่อนทหารด้วยกัน มู่หลานเลยจัดการปราบทหารนักเลงคนนั้น จนเป็นที่สนใจของ "เหวิ่นไท่" แล้วสองคนนี้ก็เริ่มสนิทกันค่ะ แต่เหวิ่นไท่ยังไม่รู้นะคะว่ามู่หลานเป็นหญิง จนมีอยู่คืนนึงที่มู่หลานอยากออกไปแช่น้ำร้อน แล้วก็ได้เจอเหวิ่นไท่ที่นั่น พอได้ประมือกันเหวิ่นไท่ก็ทราบว่าคนๆ นั้นเป็นหญิง แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร........จนกระทั่งตอนเช้าทหารนักเลง (ที่มีลุงเป็นแม่ทัพ) เข้ามาขอค้นตัวทหารทั้งกอง เพราะหยกของเค้าหาย (จริงๆ ไม่ได้หายหรอกค่ะ เค้าทำหล่น แล้วน้องชายมู่หลานเลยเขี่ยตกทะเลไปเลย).....มู่หลานเห็นจวนตัวว่าต้องถอดเสื้อแล้วคนต้องจับได้แน่ๆ ก็เลยสมยอมว่าตัวเองเป็นคนเอาหยกไป

ในระหว่างที่จะโดนจับไปขังคุกเพื่อรอประหารนั้น เหวิ่นไท่ได้เห็นแผลที่มือของมุ่หลานพอดี ก็จำได้ว่าหญิงที่เจอที่น้ำร้อนก็มีแผลแบบนี้ เลยรู้ว่าจริงๆ แล้วมู่หลานเป็นหญิง.....แล้วก็พอดิบพอดีที่มีช่วงชุลมุนว่ามีข้าศึกบุก เหวิ่นไท่เลยมาปล่อยให้มู่หลานหนีไป......แต่พอมู่หลานเห็นว่าโดนโจมตี ก็เลยออกไปรบด้วย แล้วก็ได้โอกาสฆ่าแม่ทัพของข้าศึกซะเลย

และในศึกครั้งนี้ (ถ้าจำไม่ผิด เพราะมีศึกหลายรอบค่ะ) แม่ทัพของฝั่งจีนก็ตายด้วย เหวิ่นไท่ก็เลยได้รับการโปรโมทเป็นแม่ทัพแทน โดยมีมู่หลานเป็นรองแม่ทัพ......หลังจากนั้นทั้งสองคนก็กรำศึกมาด้วยกันหลายหน แล้วก็ได้รับชัยชนะตลอด

จนครั้งนึง......เหวิ่นไท่กะมู่หลานก็แยกกันไปตีคนละด้าน......มู่หลานชนะแล้ว แต่มีทหารมาบอกว่าฝั่งเหวิ่นไท่กำลังจะแย่ ด้วยความเป็นห่วงเหวิ่นไท่ มู่หลานก็เลยแบ่งคนส่วนนึงไปช่วยเหวิ่นไท้ แล้วเหลือคนอีกส่วนนึงไว้เฝ้าเสบียง.....ซึ่งพอไปถึงก็เหมือนข้าศึกถอยร่นออกไป......เหวิ่นไท่เลยรู้ว่าโดนหลอกแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงๆ เพราะคนส่วนที่เฝ้าเสบียงถูกข้าศึกตียับ แถมยังโดนปล้นเสบียงไปหมดอีก.....ตอนนี้เองที่เหวิ่นไท่ดุมู่หลานว่า ใจร้อนจนทำให้เสียคน เสียทรัพย์

เราดูตอนนี้ก็สงสารมู่หลานนะ.....แบบว่า ก็คนมันห่วงนี่หว่า....แต่มู่หลานก็บอกไปแหละว่าเป็นห่วง แล้วก็ถามเหวิ่นไท่ด้วยว่า ถ้ามู่หลานโดนตีแบบนี้ เหวิ่นไท่จะมาช่วยมั้ย......ซึ่งเหวิ่นไท่บอกว่า เค้าไม่มาช่วยอย่างแน่นอน เพราะชาติต้องมาก่อน

อื่มมม.....ฟังแล้ว (เรา) กระอักมากกกก !!!

ไม่รู้นะ ไม่ใช่ว่าไม่รักชาติ......แต่เราว่า คนที่มารบคือคนที่โดนสั่งมาอ่ะ พวกที่อยากรบไม่เห็นมารบเองซะหน่อย ส่งคนอื่นมาตายแทนน่ะ (แบบว่า โดยส่วนตัวเป็นคนแอนตี้สงครามค่ะ)

หลังจากนั้น มู่หลานก็ซึมกะถือ.....เหวิ่นไท่เลยบอกให้มู่หลานพักชั่วคราว เดี๋ยวเค้าออกไปรบคนเดียวรอบนี้.......แล้วก็ปรากฎว่า ตอนที่รบเสร็จ น้องชายของมู่หลานเอาป้ายชื่อของเหวิ่นไท่มาให้ แล้วก็บอกว่าเหวิ่นไท่ตาย......คราวนี้มู่หลานยิ่งจ๋อยไปกันใหญ่ ไม่ยอมซ้อมรบ ไม่สนใจกองทัพ ไม่ทำอะไรเลย จนกระทั่งน้องชายของมู่หลานมาเตือนสติ ชีก็เลยจับดาบรบใหม่ และในครั้งนี้ ชีรบคนเดียวโดยไม่มีเหวิ่นไท่ แล้วชีก็ขนะศึกตลอดด้วย

พอชีชนะศึกเยอะๆ ก็เป็นที่รู้จัก แต่เหมือนเสนาบดีจะหมั่นไส้ค่ะ เพราะงั้น พอจะมีการรบอีกครั้ง มู่หลานก็บอกเสนาบดีถึงแผนการรบว่า จะทำเป็นแพ้ไปจำนนตรงหุบเขา และขอให้เสนาบดีเตรียมกองทัพ กะเสบียงไว้ช่วย.....แต่สุดท้าย เสนาบดีก็ไม่มาช่วย แบบหักหลังกันนั่นละ......แล้ว (ถ้าจำไม่ผิด) ตอนนี้อยู่ดีๆ เหวิ่นไท่ก็เปิดเผยตัวว่าตัวเองยังไม่ตาย (แบบว่า ให้น้องชายมู่หลานหลอกมู่หลานว่าตัวเองตาย เพื่อที่มู่หลานจะได้มีกำลังใจรบ....ถามหน่อยเพื่ออะไร ???)......แล้วมาช่วยมู่หลาน.....มู่หลานดีใจมาก แต่เราอึ้ง !!!

เอ่อออ......แมนมากเลย เพราะมู่หลานรบคนเดียวมาหลายปีเนี่ย ไม่มีออกมาช่วย ไม่มีทำอะไร.....(ในความรู้สึกของเรา) เหวิ่นไท่ใจดำค่อดๆ

นอกจากนี้ เหวิ่นไท่ก็ยังเปิดเผยตัวอีกว่า จริงๆ แล้ว เค้าเป็นองค์ชาย !!!!

แล้วก็บอกให้ข้าศึกเอาตัวเค้าไปเพื่อแลกกับการปล่อยทหาร 7000 คนของเค้า

อื่มมมม......เหมือนเท่ห์นะ แต่ทำไมไม่ทำแบบนี้ตั้งนานแสนนานมาแล้วล่ะ......ไม่เข้าใจ

ตัวเองเป็นองค์ชาย แต่ปล่อยให้หญิงรบเนี่ยนะ แถมรบก็เพื่อประเทศจีนที่พ่อตัวเองปกครองอยู่อีก.......แมนสุดๆ ไปเลย เหอ เหอ

ทีนี้......ด้วยความรัก.....มู่หลานเก๊าะเลย ตามไปช่วยเหวิ่นไท่ แล้วก็ฆ่าท่านอ๋องของฝ่ายตรงข้ามตาย.....แต่ทีนี้ มู่หลานก็คิดว่า การแก้ปัญหาไม่ให้มีการรบกันต่อไปเนี่ย สองแผ่นดินควรจะดองกัน ก็เลยจัดการให้องค์หญิงของข้าศึกมาแต่งงานกับองค์ชายซะ......ซึ่งฮ่องเต้ก็เห็นด้วยอ่า

จากนั้น มู่หลานก็กลับไปบ้านเกิดเพราะบอกฮ่องเต้ไปว่าตัวเองเป็นหญิงไม่อยากรับตำแหน่งอะไร แล้วก็อยากไปดูแลพ่อ เพราะทิ้งพ่อมา 12 ปีแล้ว !!!

คิดดูดิว่าเหวิ่นไท่ให้มู่หลานรบคนเดียวมากี่ปี......ใจดำค่อดๆ อ่ะ -*-

พอมู่หลานกลับบ้านเจอพ่อเรียบร้อย พยายามลืมเหวิ่นไท่ เพราะรักแผ่นดินไง......อีตาเหวิ่นไท่ก็มาหาที่บ้าน บอกทำนองว่ารัก บอกว่า ให้หนีไปด้วยกัน

น่านนนนน......เห็นแก่ตัวมั้ยละ ????

แต่มู่หลานใจเด็ดมาก.....บอกเหวิ่นไท่ไปว่า เค้าเองให้นึกถึงชาติมากกว่าตัวเอง แล้วทำไมทำแบบนี้ ให้กลับไปเถอะ

เย้ เย้......ชอบมั่กๆ คนแบบนี้ต้องโดนเอาคืนอ่า ^^

พอเหวิ่นไท่ได้ยินแบบนั้น.....ก็ทำเท่ห์มาก.......กอดมู่หลานเข้าไปหนึ่งป้าบ......แล้วบอกว่า ขอให้เจ้าก็ลืมเราซะเถอะ !!!!

ฟังแล้วก็.....เฮ้ยยยยย......มู่หลานสิต้องเป็นคนบอกคำนี้......เหวิ่นไท่มาแย่งซีนมู่หลานได้ไง ????

จากนั้นเหวิ่นไท่ก็จากไป.......เหลือมู่หลานยืนยามอยู่เพียงเดียวดาย......เป็นอันจบเรื่อง

ดูจนจบถามว่าชอบมั้ย......เราว่าก็โอเคนะ มีฉากซึ้งๆ โดนๆ หลายฉาก.....ดำเนินเรื่องก็กระชับดี (แต่บางทีดูกระชับไปนิด).......โดยรวมๆ ก็ชอบอยู่......ติดอยู่แต่ไอ้ตรงที่ไม่เข้าใจเหวิ่นไท่เนี่ยละ ที่รู้จักว่าคนอาไร๊ ใจร้ายชะมัด มู่หลานรักเข้าไปได้ไงเนี่ย ไม่เห็นทำอะไรให้ซักเท่าไหร่เล้ยยยยย !!!!

ส่วนตาเหม่งนั้น พอเห็นเราเคืองๆ ก็บอกว่า อย่าคิดมาก มันคือหนัง.....โฮะ โฮะ.....ตาเหม่งก็คิดได้ซี้ เพราะตอนจบเรื่อง ตาเหม่งบอกคำเดียวว่า "นางเอกสวยจัง ชอบบบ"......ฟังแล้วก็ เอ๊ะ มันยังไงกันนี่ - -"

ตกลงคือชอบนางเอกใช่มั้ย.....มิน่านั่งดูตาเป็นประกายเชียว -*-

แต่......ก็ยืนยันว่าชอบนางเอกเหมือนกันแหละค่ะ เค้าน่ารักจริงๆ......แปลกใจแค่ว่า นางเอกก็ออกจะดูบอบบางเชียว ทำไม๊ ทำไม ทหารทั้งกองจับไม่ได้หว่าว่าเป็นหญิง......แต่ก็นั่นแหละเนอะ มู่หลานตัวจริงอาจจะไม่บอบบางแบบนี้ก็ได้อ่ะ......เราก็ไม่เคยเห็นซะด้วย ^^

Platu Shack

2010-01-24T23:53:00.000+07:00

วันนี้แพลนกะตาเหม่งว่าหลังจากทำภารกิจลูกกตัญญูเรียบร้อยแล้ว จะแวีบไปดูหนังเรื่อง "มู่หลาน" ที่เราสองคนเล็งเอาไว้ซะหน่อย เพราะเข้าโรงมานานนักหนาแล้ว ถ้าขืนยังไม่หาโอกาสไปดูสงสัยคงจะลาโรงไปอาทิตย์หน้าแน่ๆ

เนื่องด้วยว่า มีภารกิจฟิซโช่ (รหัสลับไม่อาจเปิดเผยได้ในตอนนี้ หุหุ) ที่ต้องไปดำเนินการที่ร้านเจ๊ ก็เลยยังแพลนกันว่าจะไปร้านเจ๊ก่อนดีหรือไปดูหนังเลยดี.......แต่ก็ยังไม่ทันได้ตัดสินใจหรอกค่ะ เพราะนุกะอั๊บโทรมาหาซะก่อน เลยตกลงกันว่า ห้าโมงเย็นจะเข้าไปทำภารกิจฟิซโช่ด้วยกัน.....เรื่องหนังก็เลยยังแพลนไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าภารกิจจะเสร็จมะไหร่ แต่ก็ชวนนุอั๊บไว้แล้ว

ภารกิจลูกกตัญญูเสร็จตอนบ่ายสามกว่าๆ (เร็วกว่าที่คิดไว้เยอะ).......เราก็คิดๆ กะตาเหม่งว่าจะไปดูหนังก่อนดีมะ แล้วค่อยไปร้านเจ๊ หรือจะไปร้านเจ๊เลยดี........แล้วก็สรุปไม่ได้ เพราะกลัวว่าถ้าดูหนังก่อนจะไปถึงร้านสายกว่าเวลาที่นัดนุอั๊บไว้ แล้วตาเหม่ง (เพียงคนเดียว) จะโดนนุดุ.......ก็เลยหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นโดยโทรไปถามนุอั๊บซะเลย.....แล้วก็สรุปได้ว่า ตรงไปร้านเจ๊ก่อนแล้วกัน ส่วนจะดูหนังเรื่องอะไรกี่โมง ไว้ค่อยแพลนที่ร้านก็ได้

พอได้ความดังกล่าว.......เราสองคนก็มุ่งหน้าไปร้านเจ๊......ก่อนเข้าไปก็ลองแวะซื้อขนมปัง "ปัง เว้ย เฮ้ย" ไปชิมดูซะหน่อย.......แล้วก็ซื้อไปฝากนุอั๊บด้วย แต่ไม่ได้ฝากเจ๊ เพราะได้ซื้อขนมปังกรอบไว้ให้เจ๊แล้ว.......ไปถึงเจอหน้าคุณเจ๊แห้งเหี่ยวมาก บอกว่าตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย เหนื่อยแทบขาดใจ เพราะลูกค้าเยอะมากกก......ก็เนอะ คนจะรวย ช่วยไม่ได้ ลูกค้าก็ต้องเยอะแบบนี้แหละ.....อดทนเก็บแรงไว้นับเงินละกันเนอะเจ๊เนอะ.......เราเลยแบ่งขนมปังหมูหยองให้เจ๊ชิม.....ผลคือ รสชาติก็เฉยๆ นะ ให้ใส้เยอะก็จริง แต่เหมือนปรุงใส้ไม่ดีเลย มีตรงนึงหวานตรงนึงเค็ม......แล้วเราก็ลองชิมใส้ข้าวโพดด้วย ก็ไม่อร่อยอ่ะ อันนี้ไม่ work เลย (แต่พอวันรุ่งขึ้นชิมใส้สังขยา กะใส้แฮมไส้กรอก ก็ใช้ได้นะ อร่อยดี) ไม่รู้ว่าใส้ลูกเกดที่ให้นุอั๊บชิมอร่อยป่าว...... ไว้ไปลองไส้อื่นบ้าง เห็นเค้าว่า แฮมชีส กะมะพร้าวอร่อย

ยืนมองสาวสวยหนุ่มหล่ออยู่ในร้านเจ๊ซักพัก นุอั๊บก็มา......หลังจากที่ดื่มโน่นนี่นั่น แล้วปฏิบัติภารกิจฟิซโช่เรียบร้อยแล้ว......ก็เข้าเนตหาหนังดู.......และเนื่องจาก "มู่หลาน" ที่อยากดูนั้น มีรอบดึกไปนี้ดดดด......ก็เลยเปลี่ยนเป็น "l0ve happens" ซะ แล้วก็พบว่ามีรอบ 18.15 น. ก็เลยรีบออกจากร้านเจ๊เพื่อไปดูรอบนี้ให้ทัน

รถสองคันขับไล่ตามหลังกัน จากร้านเจ๊ไปเอสพลานาด ใช้เวลาเพียง 15 นาทีเท่านั้น (แปลว่า นุขับรถเร็วมากกกก ทำให้ตาเหม่งต้องขับเร็วตาม).....คราวนี้ตาเหม่งพกดวงนุมาจอดรถ......ได้ที่จอดดีเชียว.......แล้วก็เลยพากันไปจองตั๋ว เพื่อที่จะพบว่า "love happens" นั้นมีฉายแต่โรง VIP เท่านั้น......ที่นั่งละ 500 หรือสองที่นั่ง 500 นี่ละ.......คนอื่นๆ อาจจะมองว่าไม่แพง.......แต่คนรวย (เหรอ ??) อย่างพวกเราสี่คนตกลงใจกันทันทีว่า......ไม่ดูเนอะ 5555555

จากนั้น ก็ไปยืนเล็งๆ หนังเรื่องอื่น.......แต่ก็ไม่เข้าตา......คือ ที่เข้าตาก็มี แต่เรากะตาเหม่งดูแล้ว นุกะอั๊บเลยไม่บังคับให้ดูอีกรอบ.......เลยถอยทัพไปนั่งประชุมกันที่ห้องสมุดมารวยในเอสพลานาดนั่นแหละค่ะ

นั่งล้อมวงกัน จ้องหน้ากัน แล้วก็ขำ เพราะพอไม่มีหนังให้ดู ก็ไม่รู้จะทำไรกะชีวิตต่อ........ทุกคนเลยทำหน้าเอ๋อ งง ......นึกกิจกรรมก็ไม่ออก จะกินก็ยังไม่หิว จะโยนโบว์ก็เดี๋ยวต้องมาหาอะไรกินอีก (พี่อั๊บบอกว่าเป็นกิจกรรมที่ซ้ำซ้อนกัน ไม่ควรทำ 55555)......ไปๆ มาๆ ก็ไปทำกิจกรรมสิ้นคิดเหมือนเดิมดีกว่า คือ หาอะไรหม่ำๆ แล้วก็นั่งคุยกัน (เหมือนเดิม).......แต่ก็ติดที่ไม่รู้จะไปที่ไหนดี........เราเลยไปเข้าห้องน้ำซะ (เพื่อหลีกเลี่ยงการต้องช่วยคิดนั่นเอง หุหุ)........พอกลับมา ก็ตกลงกันได้แล้วว่าจะไปร้าน "ปลาทูแช็ค" ตรงลาดพร้าว 71 (ซึ่งจริงๆ ไปจากร้านเจ๊เนี่ยใกล้นิดเดียว แต่ต้องเหาะมาชุมนุมที่เอสพลานาดกันก่อน.....เพื่อ????)

บอกทางเสร็จสรรพ ก็ขับรถตามกันไปเหมือนเดิม (ขับรถสองคันแบบนี้สิ้นเปลืองพลังงานมาก แต่ทำไงได้อ่ะ ก็อยู่คนละบ้านนี่นา).......ระหว่างทางนั้น ในเมื่อเราไม่รู้ทาง มองอะไรก็ช่วยตาเหม่งไม่ได้......เราเลยตัดสินใจหลับ !!!!

ระยะทางแค่ไม่เกินครึ่งชั่วโมงละมั้ง......อิชั้นหลับได้ค่า ^^

ก่อนถึงร้านปลาทูแช็ค พี่อั๊บแอบกังวลกลัวว่าร้านจะไม่สวยไม่งาม บอกว่าออกแนวเพื่อชีวิต.......พอเข้าร้านไป......ร้านก็งามนะ ดูสบายๆ ต้นไม้เยอะๆ.......ไม่เห็นจะเพื่อชีวิตเลย......พี่อั๊บกังวลมากไปนั่นเอง

หาโต๊ะนั่งได้เรียบร้อย.....สั่งอาหารกัน......ได้มา 3 อย่างก่อน เพราะทุกคนอิ่มอยู่.......ยอดมะระไฟแดง กุ้งแช่น้ำปลา และปลาทูเมาเม็ด.......ขอโบกว่า สามอย่างนี้เด็ดหมดค่ะ.......โดยเฉพาะปลาทูเมาเม็ด อร่อยเทพมากกกกก ติดใจสุดๆ

จากที่บอกกันว่าอิ่มอยู่ ยังไม่หิวเลย........แต่พอเครื่องติดแล้วก็สั่งอย่างอื่นมาเพิ่มอีก อันได้แก่ ผัดซีอิ๊วเนื้อ เฟรนซ์ฟรายด์ไข่เค็ม แล้วก็ปลาทูแดดเดียว......3 อย่างหลังนี้ ไม่ค่อยดีแฮะ เฟรนซ์ฟรายด์รสชาติโอเค แต่มีกลิ่นประหลาด (ซึ่งนุสรุปว่ามันคือกลิ่นไข่แดงไง) ส่วนปลาทูแดดเดียวนั่น คำแรกๆ ก็อร่อยดีค่ะ แต่หม่ำไปหม่ำมา......ชักเค็มขึ้นเรื่อยๆ แบบว่าเค็มมากกกอ่า......ที่ใช้ได้คือผัดซีอิ๊วเนื้อค่ะ

ในระหว่างที่ทานอาหารกัน.......ก็สั่งเครื่องดื่มมาเรื่อยๆ นะคะ.......ตอนแรกคิดว่าจะอุดหนุนไทยเบฟฯ สั่งแสงโสมด้วยซ้ำ แต่ติดที่ว่าวันรุ่งขึ้นต้องทำงานก็เลยเปลี่ยนไปเป็นไฮเนเก้นสดแทน (เหมือนจะดีกว่า แต่เราว่าไม่ต่างจากแสงโสมนะ).......สั่งมาเรื่อยๆ 4 เหยือกได้ แล้วก็ต่อด้วยสิงห์อีก 4 ขวดละมั้ง.......ดื่มกันเก่งมากกกก แถมไม่เมาอีก......เปลืองนะนี่ ทีหลังช่วยเมาๆ กันหน่อยได้มั้ย 555555

และในขณะที่ทุกคนดื่มด่ำกันนั้น เราก็ขอสั่งปลาทูเมาเม็ดมาอีกจาน.......ขอซ้ำความอร่อยหน่อยเถอะ !!!

แล้วจานที่สองก็ยืนยันได้ว่าเมนูนี้อร่อยจิง.......หมดเกลี้ยงเลย.......ชอบบบบบ ^^

ส่วนของหวาน.......เรา (คนเดียว) ตบท้ายด้วยสละลอยแก้วค่ะ ซึ่งเราชอบมาก เพราะน้ำแข็งเป็นเกล็ดๆ รสชาติหวานๆ เปรี้ยวๆ กำลังดี......อร่อยมากเลย ไว้มาอีกจะสั่งอีกค่ะ

เราตกลงกะตาเหม่งว่า ไว้จะมาร้านนี้ใหม่ เพราะถูกใจอาหาร และบรรยากาศ......อ้อ ที่ชอบบรรยากาศเพราะที่นี่เปิดเพลงเก่าๆ ค่ะ คือ ไม่ได้เก่าขนาดสุนทราภรณ์ แต่ก็เก่าแบบเพลงสตริงที่เราเคยได้ยินตอนเด็กๆ เลยได้อารมณ์ชิวชิว.......แถมยังมีเปิดหนังการ์ตูนเก่าๆ สมัยเด็กๆ ให้ดูด้วย เช่น หน้ากากเสือ คินิคุแมน แล้วก็เจ้าหุ่นที่ตัวแดงๆ อ่า (เด็กสมัยนี้รู้จักมั้ยเนี่ย เพราะตอนโน้น เราก็เด็กมากๆ เหมือนกัน)......เหมือนได้ย้อนวัยไปตอนแปดขวบอะไรทำนองนั้น ^^

นั่งดื่มๆ เล็มๆ เม้าท์ๆ........และนุได้เจอเรื่องแปลกๆ ที่ทำให้นุหวาดหวั่น แต่พวกเราไม่เจอด้วย ก็เลยเฉยๆ

จนกระทั่งห้าทุ่มครึ่ง ก็เลยได้ฤกษ์แยกย้ายกันกลับบ้านค่ะ (คราวนี้กลับเร็วกว่าปกติมากกกกก สงสัยเพราะเริ่มเจอกันเร็ว)......ขากลับ เราก็หลับเหมือนขามา.......วันนี้อารมณ์นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นคนสวยเป็นอย่างมาก.......กินแล้วนอน นอนแล้วกินทั้งวันเลย (_ _)

ปล. ไม่มีรูปร้าน และไม่มีรูปอาหาร เพราะไม่ได้ถ่ายรูปมาเลย แถมตอนแรกไม่ได้คิดจะเขียนเรื่องนี้ คิดว่าจะเขียนเรื่องหนังค่ะ......แต่พอเร่ิ่มเขียนก็โม้เยอะไปหน่อย ถ้าเขียนเรื่องหนังคงยาวไป เลยกลายเป็นเรื่องร้านอาหารซะงั้น......เรื่องหนังเอาไว้ต่อบล็อกหน้าละกันเนอะ.......เหอ เหอ

32 ธันวา

2010-01-22T23:13:00.000+07:00

หลังจากที่วันก่อนไปดู AVATAR 3D กะตาเหม่งที่เอสพลานาดมา แล้วเกิดอาการชอบหนังเรื่องนี้มาก เพราะภาพสวยจัด เนื้อหาก็โอเค......จากที่ทีแรกคิดว่าหม่ามี๊ไม่น่าจะชอบหนังเรื่องนี้ ก็เลยเปลี่ยนใจ คิดว่าน่าจะพอใช้ได้นะ และด้วยความที่ตัวเองชอบความงามของหนังเรื่องนี้แบบ 3D ก็เลยอยากพาหม่ามี๊ไปดูแบบ 3D ด้วย (เกี่ยวมั้ยนี่????)

โอกาสงามๆ เกิดขึ้นเมื่อเย็นวันศุกร์ ที่ตาเหม่งมีนัดเลี้ยงกับที่ทำงาน (อีกแล้ว-*-) คงจะกลับมืดๆ.......เราก็เลยจัดการพาหม่ามี๊กะใบชาไปดูหนังที่ซีคอนซะเลย

ไปถึงจองตั๋ว (ให้หม่ามี๊) เรียบร้อย ก็ได้เวลาเข้าโรงพอดิบพอดีค่ะ (เพราะบึ่งมาสุดริด).........เราส่งหม่ามี๊กะใบชาด้วยป๊อบคอร์น และน้ำอัดลม 2 แก้วเรียบร้อย ก็บอกหม่ามี๊ว่า จะไปเดินเล่นรอ แต่ถ้าจะดูหนัง (คนเดียว) ก็จะ text ไปบอก

เดินเล่นดูของได้พักใหญ่ (คือ ประมาณชั่วโมงนิดๆ ) ก็เริ่มเซ็ง ไม่ค่อยมีอะไรตื่นตาตื่นใจแล้ว........เลยเดินไปดูโปรแกรมหนัง เล็งไว้ 2 เรื่อง คือ มู่หลาน กะ 32 ธันวา

ไอ้ 32 ธันวาเนี่ย ตอนแรกไม่ได้อยากดูเล้ยยยยย เพราะคิดว่าคงไม่ตลกเท่าไหร่ แต่พอดีไปอ่านเจอมีแต่คนชมว่าหนุกดีนะ ตลกดี......ก็เลยกลับเข้ามาอยู่ในความสนใจว่า มันสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ......เลยสองจิตสองใจกะ 2 เรื่องนี้ แต่ในที่สุด ก็ไม่ได้เลือกอ่ะค่ะ เพราะช่วงเวลานั้น ที่จะเลิกพอๆ กะที่หม่ามี๊เลิก ก็มีเหลือแค่ 32 ธันวาแค่เรื่องเดียว ก็เลยเอาก็เอา ^^"

ซื้อป๊อปคอร์นขนาดยักษ์ พร้อมโค้กแก้วโต เดินเข้าโรงหนังแบบเดี่ยวๆ (เหมือนจะน่าสงสารเนอะ ดูหนังคนเดียว แต่ขอบอกว่า มะก่อนดูคนเดียวบ่อยค่ะ ชินแล้ว เลยไม่สงสารตัวเองเลย แถมยังได้หม่ำป๊อปคอร์นชีสแบบไม่ต้องขออนุมัติจากตาเหม่งด้วย ฮี่ฮี่).......เข้าไปก็มีคนเยอะเหมือนกันนะ แต่แถวที่นั่งอ่ะ นั่งคนเดียว ซักพัก ก็มีคนมานั่งแถวข้างหน้า เด็กเพียบ !!!

หนังเรื่องนี้ เป็นเรื่องของสองพี่น้องอันได้แก่แดน และสายป่านค่ะ ซึ่งสองคนนี้เป็นพี่น้องกันแต่ต่างสายเลือด ที่ต่างสายเลือด เพราะคนนึงเป็นลูกพ่อ คนนึงเป็นลูกแม่ แล้วพ่อกะแม่ค่อยมาแต่งงานกันค่ะ (พอข้อเท็จจริงแบบนี้ออกมา เราก็เดาเรื่องต่อได้เลยว่าสองคนนี้ต้องแอบรักกันแหงๆ ตามแนวหนัง (ไทยเลียนแบบ) เกาหลี แล้วก็เดาถูกจริงๆ ด้วย.....เหอ เหอ)

ตามท้องเรื่องแล้วแดนมีแฟนชื่อ นุ่น เป็นแบบสาวแบ๊ว ส่วนสายป่านก็มีแฟนที่กำลังจะหมั้นกัน ชื่อไรจำไม่ได้แล้วค่ะ แต่เป็นพี่ชายนุ่นอ่ะ แล้วสายป่านกะนุ่นก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วด้วย......ออกแนวเป็นแฟนกันแบบวนเวียนเนอะ ^^"

แล้วที่แดนเจอกะโหน่ง ชะชะช่า ก็เพราะไปหาหมอพร้อมๆ กัน แล้วแดนมีปัญหาเรื่องสมองค่ะ แบบว่าโดนกระแทกอะไรประมาณนั้น แล้วแดนก็นึกไม่ออกว่าเค้าลืมอะไรไปซักอย่าง โหน่งก็มาช่วยคิดจนคิดกันว่า แดนเคยชอบสาวอยู่คนนึง แต่ไม่ได้คบกัน ไม่เคยบอกเค้าว่าชอบ......และเพื่อคลายปัญหา แดน โหน่ง สายป่าน ก็เลยไปหาสาวคนนั้นค่ะ เพื่อไปบอกว่าชอบอะไรทำนองนั้น (ประโยคนี้ คำว่า “นั้น” เยอะไปมั้ย ^^")

ดูตอนนี้นะ เราสงสารนุ่นไปเลยอ่ะ......โหหห แฟนเราไปหาคนที่เค้าชอบเพื่อดูว่าสิ่งที่ติดอยู่ในหัวแต่นึกไม่ออกคือเรื่องนี้รึเปล่า แล้วก็ตั้งใจไปบอกคนๆ นั้นอีก....มันเศร้ามากเลยนะ......ทำกันแบบว่า ลืมนึกถึงจิตใจแฟนตัวเองไปป่าวเนี่ย เห็นแก่ตัวค่อดๆ อ่ะ เราว่า

คนเราเป็นแฟนกัน มันต้องแคร์ความรู้สึกของแฟนตัวเองมากสุดดิ......ไม่ใช่เหรอ.....หรือเราเข้าใจผิดมาตลอด - -"

แล้วพอไปเจอ......แดนก็บอกชอบไป แล้วก็รู้ตัวเองว่ายังชอบสาวนั่นอยู่ แถมอยากจะคบกะเค้าด้วย แต่เค้ารักแฟนเค้า เลยไม่ได้คบ แล้วแดนก็เลยกลับมาหานุ่นอีก......แบบนี้ยิ่งน่าสงสารนุ่นไปกันใหญ่เลย......แค่อยากจะไปบอกรักก็แย่แล้ว แถมบอกไปแล้ว ก็อยากคบคนนั้นอีก......ถ้าคบกัน แล้วนุ่นล่ะ ??? แต่ถึงไม่ได้คบแบบนี้ ก็นะ.....เห็นนุ่นเป็นตัวอะไรเหรอ???

จากนั้น เรื่องก็สื่อทำนองว่า สายป่านดูแลแดนดีมาก ต่างคนก็ต่างแอบรักกัน แต่คิดว่าเป็นไปไม่ได้เพราะเป็นพี่น้องกัน......แล้วก็มีมุขตลกแทรกเรื่อยๆ.......ซึ่งมุขพวกนี้เราว่าไม่ตลกอ่ะ แต่คนอื่นๆ เค้าก็ขำกันนะ มีบางคนขำก๊ากๆ เสียงดังมากกก เราก็เอ่อออ.....ขำตรงไหนฟะ มุขแป่กออก (_ _)

ส่วนที่ไม่ได้ขำมากของเรื่องนี้แต่ชอบ น่าจะเป็นตอนแดนพาน้องนุ่นเข้าม่านรูดค่ะ.......เพราะน้องนุ่นชีแอคแบ๊วตลอด แต่พอเห็นว่าแดนจะพาเข้าโรงแรม ชีแกล้งหลับเลย แดนจะได้ไม่ต้องลำบากใจพูดเรื่องโรงแรม......พอถึงโรงแรมปุ๊ป ชีก็ตื่นปั๊บ แล้วก็พูดไปพูดมา ชวนแดนเข้าห้องซะงั้น......แบบว่าจริงๆ ชีรู้เรื่องอ่ะ แต่ทำแบ๊ว.........ตอนที่ชอบสุดก็ตอนที่ชวนกันดื่มเบียร์อ่ะ......แล้วหาที่เปิดขวดไม่ได้ แดนหันมาอีกทีน้องนุ่นใช้ขวดงัดกันเปิดฝาได้เรียบร้อยแล้ว......เซียนมากๆ......ชอบบบบบ

ส่วนที่ว่าทำไมหนังถึงได้ชื่อเรื่องนี้ ก็มาจากว่าสายป่านจะหมั้นกะแฟนวันที่ 31ธันวาคมค่ะ แล้ววันที่ 1 มกราคมจะเดินทางไปเรียนต่อ (มั้ง) ที่เยอรมัน.....แล้วชีก็บอกแดนว่า ชีจะรอแดนมาจนถึงเที่ยงคืนวันที่ 31 ถ้าแดนยังไม่มาชีจะไม่คุยกะแดนอีกเลย......จนกระทั่งวันที่ 31 แดนก็เพิ่งรู้ตัวว่าชอบสายป่าน ก็เลยจะไปบอกสายป่าน แต่ดั๊นดื่มเหล้าไป เลยโดนตรวจแอลกอฮอลล์ ขังคุกไปคืนนึง เลยไปงานหมั้นไม่ทัน พอกลับมาบ้าน ก็เจอว่า สายป่านบินไปแล้ว แดนก็เศร้าใจบ่นๆ ว่า มาไม่ทัน บ่นว่ารู้แล้วว่ารักสายป่านแบบไม่ใช่พี่น้อง แล้วก็ตามสไตล์หนังไทยค่ะ เพราะสายป่านก็โผล่มาบอกว่า ยังไม่ได้บิน -*-

ก็เลยได้บอกรักกันซะ.....เฮ้ออออ

แล้วแดนก็เลยถามสายป่านว่า นี่มันพ้นคืนวันที่ 31 แล้วนี่ ทำไมยังไม่โกดเค้า หรือยังพูดกะเค้า (อะไรทำนองนี้แหละค่ะ.....จำไม่ได้อ่า) สายป่านก็เลยบอกประมาณว่า ให้วันนี้เป็นวันที่ 32 ธันวาของเราสองคนละกัน.....เหอะ เหอะ

สรุปก็คือ ก็จะไม่โกดอ่ะ ก็หาเรื่องเนียนๆ ไปนั่นเอง 55555555555555

แต่ไอ้ตอนที่สารภาพรักกันเนี่ย.......มีฉากนึงที่ชอบ (เป็นการส่วนตัว) ค่ะ เพราะแดนพูดประมาณว่า ถ้าเค้ารักกะสายป่านแล้ว เค้าจะหยุดเจ้าชู้แล้วนะ (เพราะสายป่านรู้ตลอดว่า แดนมีสาวๆ เยอะ) แต่สายป่านก็บอกว่า ไม่ต้องหยุดหรอก ให้เป็นตัวของตัวเองไปเถอะ......เค้ารู้ว่าแดนเป็นคนยังไง.......แล้วถ้าวันไหนเค้าทนไม่ไหว เค้าก็ไปเองแหละ.......แหมะ แหม ฟังแล้วโดนใจสุดๆ เลย......คิดเหมือนกันเปี๊ยบ อยากทำไรทำไปเล้ยยยยย ถ้าทนไม่ไหวมะไหร่ ชั้นก็ไป......หุหุ คิดได้ แต่จะทำได้มั้ยยยย ???

ออกจากโรงหนังแบบ......อื้มมมม (โดยส่วนตัว) เสียดายเงินอย่างแร๊งงงงง......ค่าตั๋วร้อยสี่สิบ ค่าป๊อปคอร์นกะน้ำอีกร้อยสี่สิบ.......ไม่น่าเล๊ยยยย (_ _)

ออกจากโรงมา ก็เจอหม่ามี๊จะใบชารออยู่ก่อนแล้ว........สองคนนั้นชื่นมื่นกับ Avatar......ส่วนเรา.....เฮ้ออออออ (_ _)

จากนั้นก็เดินไปช้อบที่เทสโก้ต่ออีกซักเล็กน้อย.........แล้วก็มุ่งหน้ากลับบ้านไปเล่นเกมรอตาเหม่งต่อ......ชีวิตมีฟามสุขมาก ช้อบปิ้ง ดูหนัง เล่นเกม.......งานการไม่ทำ.......ชิวววววววววววววว

ครั้งที่ 40 @ บ้านกลมกิ๊ก

2010-01-19T23:11:00.003+07:00

เดือนนี้ครบรอบ 40 เดือนของเราสองคนแล้วค่ะ ^^

เร็วเนอะ.......แป๊ปเดียว 40 กะรัตซะแล้วววววว ^^

เดือนนี้ตาเหม่งเป็นคนเลือกร้านค่ะ.......แต่ร้านที่ตาเหม่งเลือกเป็นร้านที่เราเล็งๆ อยากจะมานานแล้ว เพราะอยู่แถบๆ ที่ทำงาน ประมาณว่า เลิกงานก็มาได้สบายๆ เพราะใกล้นี้ดดดดเดียว

แต่.......กว่าที่จะตัดสินใจมาร้านนี้กัน.......เราสองคนก็ไม่ได้ทำงานแถบๆ นี้ซะแล้ว......เหอ เหอ

ร้านที่ว่านี่คือ “บ้านกลมกิ๊ก” ค่ะ

เรารู้จักร้านอาหารนี้จากรายการกลมกิ๊กของคุณซูโม่กิ๊กนั่นแหละค่ะ.......หม่ามี๊เป็นคนแรกที่ติดรายการนี้ และติดช่วงทำอาหารเท่านั้น !!!!

เราเองดูตามตามหม่ามี๊ ก็ชอบอกชอบใจไปด้วย.......เพราะดูทีไรมีอะไรให้ขำๆ ทู้กที

ดูไปดูมา.......ก็เริ่มอยากหม่ำอาหารฝีมือหม่ามี๊คุณกิ๊ก......แต่ก็ไม่มีโอกาส จนในที่สุด ก็ทราบ (จากรายการนั่นแหละ) ว่าคุณกิ๊กเปิดร้านอาหาร ซึ่งก็จะทำอาหารตามที่คุณแม่คุณกิ๊กเสนอในรายการนั้นแหละค่ะ......พอทราบก็เลยอยากลองชิม เพราะดูจากรายการแล้ว ท่าทางน่าจะอร่อยอยู่

แต่ก็โน่นนี่นั่น.......ไม่ได้โอกาสมาซะที (ซึ่งก็ดีมาก เพราะได้ข่าวว่าตอนเปิดร้านใหม่ๆ คนเต็มร้านมาก ถ้ามาตอนนั้นอาจหงุดหงิดได้).......จนกระทั่งเค้าเปิดร้านมาได้หลายเดือนแล้ว ถึงมีโอกาสได้มาลิ้มลอง (แบบว่า ถ้าตาเหม่งไม่พามาก็คงไม่ได้ลองอ่ะเนอะ)......แล้วก็เลือกโอกาสครบรอบ 40 เดือนนี่แหละที่มาลอง......ไหนๆ ก็หาอะไรหม่ำกันมาจนครบ 40 เดือนแล้ว......ก็ “กลมกิ๊ก” กันสองคนเป็นที่เรียบร้อยแล้วอ่า

ในเมื่อตาเหม่งเป็นคนเลือกร้าน.......เราเลยรับเป็นคนจองโต๊ะ......จริงๆ ก็ไม่ได้รับปากตาเหม่งหรอกค่ะ เพราะยังแกล้งๆ พูดว่าให้ตาเหม่งโทรจอง แต่จริงๆ เราตั้งใจที่จะเป็นคนโทรไปจองอยู่แล้วล่ะ

มะเช้า.......เราก็เลยเข้าเนต หาเบอร์ร้าน........แล้วก็จัดการโทรไปจองที่นั่งตั้งแต่ยังไม่สิบโมงเช้า......55555

แล้วพอเข้าเนตก็เลยได้อ่านรีวิวร้านด้วย.......เล่นเอาตระหนกไปเลย เพราะคนบ่นมากกว่าคนชมอ่า.......ส่วนใหญ่คือบ่นกันว่าอาหารแพง อาหารเฉยๆ.......อ่ะ งั้นก็ต้องลองดู

นัดทางร้านไว้ตอนทุ่มนึง.......ตาเหม่งมารับตอนหกโมงเย็น.......จากนั้นก็มุ่งหน้า ขึ้นทางด่วนเข้าเมือง........ เราสองคนกะว่า เข้าเมืองตอนเย็นย่ำแบบนี้ สงสัยถึงร้านหลังทุ่มแหงๆ แต่ทางด่วนครั้งนี้ด่วนได้จริงๆ ไม่น่าเชื่อเลย เพราะถึงร้านตอนไม่ถึง 18.40 น. เลยค่ะ........รวดเร็วดีมากๆ

จอดรถเรียบร้อยก็เดินเข้าร้าน........ผ่านหน้าประตูงามๆ บานนี้ (แต่รูปนี้ถ่ายตอนขากลับนะคะ)

แล้วก็ได้ที่นั่งด้านในร้าน เป็นโต๊ะริมหน้าต่างค่ะ.......แต่มองออกไปไม่ค่อยเห็นอะไรเท่าไหร่ เพราะกระจกสะท้อนเงาอยู่

ร้านก็แต่งแบบอบอุ่น.......ออกแนวขาวดำน้ำตาลค่ะ.......มีรูปกะของตกแต่งเล็กน้อยดูสบายๆ ตา.....เข้าใจว่ามีที่นั่งชั้นบนด้วย แต่เราไม่ได้ขึ้นไปดูอ่ะค่ะเดาว่าคงแต่งร้านคล้ายๆ กัน

พอได้ที่นั่งเรียบร้อยก็สั่งอาหารกัน.........เราเลือกสั่งตามที่อ่านรีวิวมาว่า เมนูนี้ขึ้นชื่อ......ยกเว้นอย่างเดียวที่มุ่งมั่นมากว่าอยากหม่ำ เพราะดูจากรายการ แล้วเมนูนี้เป็นเมนูที่ทำให้เราอยากมาลองหม่ำเลยค่ะ เมนูที่ว่า คือ “หมึกน้ำดำ” นั่นเอง......เคยได้ยินชื่อกันป่าวคะ

สั่งอาหารไปเรียบร้อย.......อาหารมารวดเร็วมากกกกก......สองอย่างแรกมาถึงก่อนเลย

“เอ็นแก้วผัดกะเพรา”

เมนูนี้ เค้าแนะนำว่าเนื้อนุ่ม รสชาติอร่อย.......ทานแล้วก็อร่อยดีค่ะ.......แต่เนื้อไม่ได้นุ่มเท่าที่คาด........หลังๆ พอทานไปซักพัก ออกแนวเหนียวนิดหน่อยด้วยค่ะ.......แต่โดยรวมๆ ก็ใช้ได้นะ นอกจากเมื่อยกรามไปนิด

“ไข่เจียว”

เป็นอีกเมนูที่เค้าว่าเด็ด........มีคนนึงรีวิวว่า ไม่เคยทานไข่เจียวที่ไหนอร่อยเท่าที่นี่เลย เราเลยขอชิมหน่อยเหอะว่า ไข่เจียวจานละ 90 บาทเนี่ยจะขนาดไหน.......ผลก็คือ ก็ดีค่ะไข่เนื้อนุ่มๆ รสกลางๆ........แต่ไม่ได้อร่อยขั้นเทพนะ.......จะว่าไปก็คือ 90 บาทเนี่ย แพงไปนี้ดดดดด ^^”

แล้วอย่างที่ 3 และ 4 ก็ตามมาติดๆ.....อาหารเร็วมาก (ไปมั้ย ???)

“แกงเขียวหวานเนื้อเซอร์ลอย”

เมื่อสั่งไข่เจียว ก็เลยสั่งเมนูนี้มาด้วยค่ะ เพราะเห็นว่าฮิตอยู่ แล้วก็น่าจะเข้ากั๊น เข้ากันกะไข่เจียว.......แล้วที่อยากลองก็ตรงที่บอกว่าเป็นเนื้อเซอร์ลอยนี่แหละค่ะ.......แต่พอได้มา.......ก็งงๆ หน่อยว่า เนื้อเซอร์ลอยแน่เหรอ ดูหั่นไม่เป็นลูกเต๋าเหมือนในรูปที่ดูมา.......แล้วพอลองชิม ก็พบว่า ออกเหนียวนิดหน่อยอีกแล้ว ไม่นุ่มเหมือนคาด.....ประมาณว่าเนื้อโคขุนนุ่มกว่าเยอะ........ส่วนตัวแกงนั้น อร่อยดีค่ะ ข้นแบบนมๆ หน่อย รสไม่จัดมาก คาดว่าคงทำให้รสกลางๆ ไว้ เลยออกแนวอาหารโรงแรมน่ะ ไม่ได้ใจเท่าไหร่

“หมึกน้ำดำ”

เมนูนี้มาเป็นจานสุดท้าย......แล้วก็เป็นจานที่รอคอยค่ะ เพราะเท่าที่ทราบไม่ได้มีทุกวัน เป็นเมนูตามฤดูกาลประมาณนั้น........แต่วันนี้พอถามแล้วมี.....ก็เลยขอชิมหน่อย ก็จริงๆ ที่อยากมาร้านนี้ก็เพราะอยากชิมเมนูนี้น่ะแหละ

แล้วพอได้ชิม......สำหรับเราแล้ว......เมนูนี้ work สุดนะ.......เพราะไม่เคยเห็นที่อื่น แล้วรสชาติก็ดี......แต่ถ้าจะให้เด็ดน่าจะรสจัดกว่านี้อีกหน่อยก็จะดี.......เพราะแบบนี้รสชาติกลางๆ เกินไปนี้ดอ่ะ
แต่ถึงจะค่อนขอดว่ารสไม่จัดก็ตาม แต่เราก็ซัดหมดเกลี้ยงไม่เหลือนะคะ

โดยความเห็นส่วนตัว......เราว่า อาหารที่นี่รสกลางๆ ค่ะ เหมาะสำหรับพาเพื่อนฝรั่ง หรือคนที่ทานรสไม่จัดมาทานมากกว่า.......พวกชอบรสจัดๆ (อย่างเรา) ไม่น่าจะโปรดเท่าไหร่ค่ะ เพราะรสชาติมันผู้ดีเกิ๊นนนนน

ซึ่งเราเชื่อนะว่า เมนูพวกนี้ ถ้าหม่ามี๊คุณกิ๊กทำทานเองที่บ้านคงได้ใจกว่านี้เยอะ (ละมั้ง).......เพราะอย่างหมึกน้ำดำเนี่ย......มันก็ออกแนวต้มแซบอ่ะ รสชาติน่าจะจัดกว่านี้ แต่พอมาเปิดขายทั่วๆ ไป คงทำรสจัดขนาดนั้นไม่ได้ละมั้งคะ

เราสองคนหม่ำกันจนเกือบหมด เหลือแกงเขียวหวานนิดหน่อย กะเอ็นแก้วอยู่สองสามชิ้น เพราะเคี้ยวไม่ไหวแล้ว.......นั่งคุยๆ ต่อได้นิดหน่อย เห็นพนักงานพยายามจะเก็บจานเหลือเกิน ก็เลยอ่ะ เก็บๆ ไปละกัน.......จะหม่ำของหวานก็หม่ำกันไม่ไหวแล้ว เลยได้แค่นั่งเม้าท์กันต่ออีกแป๊ปก็เรียกเก็บตังค์ค่ะ........เมนูนี้ค่าเสียหายอยู่ที่ 987 บาท.......นอกเหนือจากที่เมนูที่บอก ก็มีข้าวเปล่า 1 จาน น้ำเปล่า 1ขวด (หรือ 2 ขวดไม่แน่ใจ) แล้วก็โค๊กกระป๋องนึงค่ะ

อ่านคร่าวๆ ราคาที่น่าตกใจ ก็คือ ข้าวจานละ 30 (เห็นเค้าว่ากันว่าข้าวโถละ 90 ค่ะ เลยสั่งจานเดียว เพราะเราสองคนเป็นพวกทานข้าวไม่เยอะอยู่แล้ว).....แล้วก็โค๊กกระป๋องละ 60 ค่ะ

ราคาเมนูอาหารอื่นๆ......สำหรับเราสองคนรับได้นะ เพราะด้วยโลเคชั่นนี้ มันก็ราคาประมาณนี้แหละค่ะ (แต่ไม่ได้เทียบกับรสชาตินะคะ).......ที่รับยากหน่อย ก็ราคาข้าวเปล่า กับน้ำอัดลมเนี่ย......เหอ เหอ

ออกมาด้านนอก ก็เลยได้ถ่ายรูปด้านนอกร้านนิดหน่อย

แล้วก็ตบท้ายด้วยป้ายร้านเนอะ

กลับมาถึงบ้าน........ด้วยความที่ไม่ได้สั่งเครื่องดื่มอะไรที่ร้านเลย.......เราก็เลยชวนตาเหม่งจัด Baileys คนละแก้ว มาชนกันฉลองวันครบรอบซะหน่อย......เอ้า......ชนนนนนน !!!!

ผึ้งขา......เลิฟ เลิฟ นะค้า......จุ๊บบบบบบบบบ

เล่นแบดครั้งแรกของเรา

2009-11-17T19:46:00.004+07:00

แต่ก่อนแต่ไร ตาเหม่งก็พอเป็นนักกีฬาอยู่บ้าง.......สมัยยังละอ่อนก็ออกไปเล่นแบดที่คอร์ทกับเพื่อนๆ เกือบทุกเย็น พอเข้ามหาวิทยาลัยปะเหมาะเคราะห์ดี (หรือร้ายก็ไม่ทราบได้) อยู่ดีๆ ก็ได้ตกร่องปล่องชิ้นเป็นนักกีฬาเปตองของธรรมศาสตร์ไปซะงั้น......พอออกมาเรียนโทก็ยังไปตีแบดตามคอร์ทกับเพื่อนๆ อยู่บ้าง.....พอทำงานแล้วก็เข้า fitness ที่ไม่ใช่คะว๊าว แล้วก็ตีแบดเหมือนเดิม

จนกระทั่งมาพบกะอิชั้นเนี่ยแหละ.......วงจรการเล่นกีฬาของตาเหม่งก็หายวับไปกับตา !!!!

เนื่องด้วยอิชั้นเป็นคนเล่นกีฬาไม่ขึ้นเอาซะเลย.......ชีวิตนี้เล่นได้ดีเป็นอย่างเดียวคือ “ว่ายน้ำ” ที่บอกว่าได้ดี ก็เพราะได้เป็นนักกีฬาของโรงเรียนตอนประถมแค่นั้นเอง.....ส่วนกีฬาอย่างอื่นนั้น อย่างมากก็แค่ตีแบดอยู่ในซอยหมูบ้าน.....แค่เนี้ยยยย !!!!

ทีนี้.......พอได้มาอยู่กะตาเหม่งผู้ซึ่งเกลียดกลัวการว่ายน้ำเป็นอย่างมาก........กิจกรรมการเล่นกีฬาของเราสองคนเลยไม่อาจเกิดขึ้นได้ เพราะที่เราทำได้ดี คือ ว่ายน้ำนั้นตาเหม่งไม่แม้แต่ชายตามอง แถมพอลงไปอยู่ในน้ำ ตาเหม่งก็เกิดอาการเป็นอัมพาตสิ้นแมนกันไปในทันที.......ขนาดว่า มีสระว่ายน้ำที่สโมสรในหมู่บ้าน ตาเหม่งยังไม่เคยแม้แต่จิ้มเท้าลงน้ำเลย แล้วแบบนี้จะไปเล่นกีฬาด้วยกันได้อย่างไร ???

แต่ตาเหม่งก็ไม่ยั่นในการชักชวนเราเล่นกีฬา........ซึ่งกีฬาที่น่าจะลงตัวสำหรับเราสองคนมากสุด ก็คือ แบดมินตัน (ละมั้ง) คะ.......เนื่องด้วย ตาเหม่ง (น่าจะ) ตีได้ดีอยู่แล้ว ส่วนเราก็เคยไปตีตามคอร์ทบ้าง แม้จะไม่ค่อยได้เรื่อง ตีได้แค่เปาะแปะ แต่ก็ยังดีกว่าไปหัดกีฬาอื่นๆ แน่ๆ.........ตาเหม่งเก๊าะเลยชวนเราไปหาคอร์ทแบดตีมาตั้งกะคบกันนั่นแหละค่ะ แต่ก็ยังไม่เคยได้ไปตีเลยซะที

จริงๆ แล้ว.......ไม่ใช่เพราะเราไม่ยอมไปนะ แต่เราไม่ร่วมมือในการหาคอร์ทไง แบบว่า ถ้าหาคอร์ทได้ ชวนไปก็ไปน่ะ แต่ให้กระตือรือร้นเนี่ย.......ก็ไม่ขนาดนั้น......ตาเหม่งเองก็ยังไม่ได้จริงจังในการหาคอร์ท เพราะงั้น เราสองคนก็เลยยังไม่ได้เริ่มเล่นแบดกันซะที

จนกระทั่งวันนี้.......ตาเหม่งมีนัดกับลูกค้าแถวๆ บ้าน.......พอไปพบลูกค้าเรียบร้อย ตาเหม่งก็พบว่าแถวๆ บ้านเรามีคอร์ทแบดอยู่นี่นา.........ก็เลยลองเข้าไปดูสภาพแล้วก็พูดคุยดู ปรากฏว่า คอร์ทก็ดูโอเค ราคาก็โอเค เลยดีอกดีใจกลับมาบ้านชวนเราไปเล่น........เราเห็นตาเหม่งจัดการเรียบร้อยขนาดนั้นแล้วก็เลยสนองนี้ดแต่โดยดี.......ตาเหม่งเอง คงกลัวเราเปลี่ยนใจก็เลยมัดมือชกจองคอร์ทตอนค่ำทันที

ตอนเย็น.......ตาเหม่งก็เลยจัดการเตรียมพร้อมสำหรับเล่นแบดค่ะ......อันดับแรกที่ต้องมีก็คือ รองเท้ากีฬา !!!!

น่านนนนน......เป็นไงละคะ......เล่นแบดวันนี้ ซื้อรองเท้าวันนี้ค่ะคุณผู้ช้มมมมมม !!!!

คือ ถามว่าเราสองคนไม่มีรองเท้าผ้าใบกันเหรอ.......จริงๆ ก็มีอ่ะ แต่แบบเป็นรองเท้าผ้าใบแนวแฟชั่นเอาไว้หลอกคนอื่นว่าพอจะ healthy อยู่บ้าง แต่รองเท้าแบบนั้นก็เอามาเล่นแบดไม่ได้หรอกค่ะ.......ตาเหม่งเลยต้องลากไปซื้อรองเท้าก่อนเป็นอันดับแรก......แบบว่ามีปลอบด้วยว่า จะพาไปหม่ำๆ ก่อนเล่นแบดด้วย (เพราะหลังตีจะดึกแล้วจะไม่ให้หม่ำอะไรแล้วนั่นเอง - -")

ทีแรก........ก็เลือกกันว่าจะไปซีคอนหรือเสรีดี........แต่ตาเหม่งจำได้ว่าที่เสรีก็มีโซนขายเครื่องกีฬา เหมือนพวก super sport อะไรทำนองนั้น ก็เลยเลือกไปที่นั่นก่อน ซึ่งเข้าทางเรามาก เพราะว่าเราอยากหม่ำเค้กอยู่พอดี แล้วที่เสรีมีโบว์เค้กขายอ่ะดิ.......ได้ซื้อแน่นอน......อิอิ

ก่อนจะเข้าเสรี.......เจอร้านหมูกะทะก่อน........คนเยอะพอดูเหมือนกัน ตาเหม่งเคยได้ยินเราบ่นๆ กะว่าอยากทานอะไรที่เป็นเนื้อสัตว์อยู่.......ตาเหม่งเองก็ท่าทางอยากหม่ำเหมือนกัน เลยตั้งท่าจะเลี้ยวรถเข้าไป........แต่เราห้ามทัพไว้ซะก่อนว่ามีเวลาแค่นิดเดียวก่อนเวลานัด ต้องซื้อรองเท้าด้วยอะไรด้วย ถ้ามานั่งละเลียดหมูกะทะคงไม่ได้เล่นแล้วมั้งแบดเนี่ย หรือถ้าได้เล่นอาจจะต้องถอดรองเท้าเล่นแหงมๆ ตาเหม่งเลยหักเลี้ยวออก ตรงไปเสรีเหมือนเดิม

แต่พอเข้าไปเดินดูที่เสรีแล้ว ไม่ค่อยมีรองเท้าให้เลือกเลยค่ะ เราสองคนเลยเปลี่ยนใจไปซีคอนดีกว่า......ก่อนออกจากเสรีเราเลยขอแวะโฉบช็อคฟัดจ์ของโบว์เค้กมากล่องนึง.......ไหนๆ ก็มาเสรีแล้วนี่เนอะ......หุหุ

ขึ้นรถได้ เราก็ไม่รอช้า ขอให้ช่วงเวลานิดเดียวระหว่างเสรีมาซีคอนเปิบเค้กซะเรย.........แล้วก็พบว่า เหมือนเค้กจะอร่อยน้อยลงหน้าช็อคไม่หนาเหมือนเดิม เนื้อเค้กไม่ชุ่มช็อคเหมือนเดิม.......ขัดใจมากกกก.....เลยหม่ำไปได้แค่ 1 ใน 4 ของชิ้นเท่านั้น (แต่ถ้าคนรู้ขนาดเค้กอาจจะมีหนาวว่าระยะทางแค่นี้หม่ำไปตั้ง 1 ใน 4 ได้ไงกัน....ฮี่ฮี่)

พอถึงซีคอนก็เข้าไปดูรองเท้ากีฬากันค่ะ.....มีเยอะกว่าที่เสรีตั้งแยะแน่ะ มีโปรโมชั่นด้วย มีลดราคาด้วย......ชอบบบบบ

หลังจากเดินเลือก (ด้วยความงก) อยู่ตั้งนาน......อยากได้แบบของ Ked’s หรือ converse เพราะมันราคาน่ารักอยู่แถมใส่ไปเที่ยวก็ได้......แต่ตาเหม่งไม่ยอมค่ะ พี่แกบอกว่ามันไม่ใช่รองเท้ากีฬา ให้เลือกแบบเป็นรองเท้าสำหรับเล่นแบดโดยเฉพาะ....หง่ะ (_ _)

เดินดูไปเรื่อยๆ.......เน้นโซนที่ลดราคาก่อน........ก็ได้คู่ที่อยากได้ ราคาที่อยากได้ คือลด 40% เหลือคู่ละ 1140 ค่ะ.......แต่ด้วยเหตุว่ากรรมมันบัง เพราะสีนี้เหลืออยู่คู่เดียวเบอร์เดียว และไม่ใช่ทั้ง size เราและตาเหม่งก็เลยอดไป ต้องเดินหาคู่ใหม่......อีกคู่นึงที่ตาเหม่งว่าโอเค ลดแล้วก็ยังเหลือ 1740 บาท ซึ่งเราว่าแพงไป.......เล่นเอาตาเหม่งบ่นว่าแพงตรงไหน ทีซื้อของ ซื้อรองเท้าแบบอื่น ซื้อกระเป๋าแพงกว่านี้ตั้งเยอะยังไม่เห็นว่าแพง

ก็แหม......ของอะไรที่เราไม่ชอบ (ใช้) ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่มันก็แพงอ่ะนะ......ว่ามะ??

ในที่สุด หลังจากเดินกันจนปรุ ก็ได้รองเท้าที่เหมือนกะคู่แรกที่อยากได้มา (แต่คนละสี เพราะคู่ที่อยากได้นั่นเป็นสีทอง แต่ไอ้ที่มีไซส์เนี่ย เป็นของใหม่ มีสีแดงกะดำ แถมไม่ลด 40%) แต่ก็ซื้อด้วยโปรโมชั่น ซื้อคู่เดียวลด 20% ถ้าสองคู่ลด 30% ซึ่งเราซื้อพร้อมกันสองคู่อยู่แล้ว......เลยได้คู่ละ 1330 จากราคาเต็ม 1900.......จริงๆ ถ้าคู่แรกมีไซส์จะดีมาก เพราะทรงเดียวกัน แบบเดียวกัน ต่างกันแค่ “สี” แค่เนี้ย......ไม่งั้นลดได้อีกคู่ละสองร้อยแน่ะ !!!!

แล้วเราก็เลือกสีไม่ได้อีก เพราะไซส์เรามีแต่สีดำ......ส่วนตาเหม่งก็ได้สีแดงสดใสไปแทน........แง๊ Y_Y

ตาเหม่งจ่ายเงินค่ารองเท้าเรียบร้อย ก็บอกว่า คู่นี้ผึ้งซื้อให้นะคะ !!!!

หน้าตาตาเหม่งบอกว่า พี่แกลงทุนเต็มที่สำหรับการเล่นแบดครั้งนี้.......ซื้อรองเท้ากีฬาให้เลยเชียว ประมาณว่า แกห้ามเบี้ยวนะเฟ้ย........เพราะพี่แกย้ำว่า ต้องเล่นให้คุ้มค่ารองเท้านะคะ (_ _)

รองเท้าเรียบร้อย......ก็มุ่งหน้าไปหาอะไรหม่ำกันค่ะ......เหลือเวลาชั่วโมงนึงก่อนนัด เลยเลือกหม่ำของง่ายๆ เป็น “เจียง ลูกชิ้นปลา” เป็นเตี๋ยวแบบอร่อยง่ายๆ ราคาน่ารัก.......เราสองคนหม่ำกันบ่อยๆ ค่ะ ^^
หม่ำเรียบร้อยก็เดินทางไปยังคอร์ทแบดที่ตาเหม่งจองไว้.........เราสองคนไปคอร์ทนี้ค่ะ “สนามแบดมินตันสวนหลวง” อยู่แถวๆ สวนหลวง ร.๙ นะคะ.....ค่าคอร์ทที่นี่ ชั่วโมงละ 130 บาท (แพงป่าวไม่รู้อ่ะ)......ตาเหม่งจองไว้แค่ชั่วโมงเดียว เพราะเล่นแค่สองคน......ลองเซิฟ เซิฟดูก่อง ^^

เราสองคนเตรียมไม้แบดไปเอง เพราะเราค้นเจอที่หลังตู้สองอัน......แต่ถ้าไม่มีจะเช่าเค้าก็ได้ค่ะ คิดค่าเช่าครั้งละ 40 บาทต่ออัน.......ส่วนลูกแบดไม่มี เลยต้องซื้อ 50 บาทแน่ะ แพงชะมัด

เตรียมอุปกรณ์เรียบร้อย แวะตรงโซนนั่งเล่นขอไปเข้าห้องน้ำกันก่อง

ส่วนอุปกรณ์ในการทำกิจกรรม....ได้มาประมาณนี้ค่ะ

จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าเข้าคอร์ทที่จองไว้........ดูทะมึนทะมึนเนอะ ^^"

ใส่รองเท้าคู่ใหม่แร้น......สีดำ-ขาว.....แมนมั่กของเรา (แต่ดันเตรียมถุงเท้าสีลูกกวาดไป ไม่เข้ากันอย่างแรง)

รองเท้าสีแดง-ขาว......สุดแสนสดใสของตาเหม่ง (อิจฉา.....อยากได้สีสดๆ มั่ง)

ของเราสองคน

ก็ขอมีรูปก่อนเล่นหน่อย.......เล่นแบดครั้งแรกในรอบสามปีฝ่าๆ ของตาเหม่ง และห้าปีของเราเลยมั้งนั่น - -"

เฮ้ออออ.......หลังจากถ่วงเวลาอยู่นาน........ในที่สุด ก็ถึงเวลาลงไปเล่นแล้ว (_ _)

ตาเหม่งเริ่มเล่นแบบปรานี แต่เราก็ยังตีไม่ค่อยโดน หรือโดนก็ไม่พ้นเนต !!!

ซักพักก็......ไม่ดีขึ้น แต่ตาเหม่งเริ่มแกล้ง เริ่มโยกซ้ายโยกขวา.......หง่ะ เหนื่อยมั่ก ขอโบกกกกก !!!!

ในที่สุดก็อดรนทนไม่ได้ส่งเสียงแหวไปว่า ถ้าไม่ดีให้รับได้ดีๆ จะให้ตีคนเดียวแล้วนะ เพราะเหนื่อยเกินจะทานทน (เก็บลูกเหนื่อย ???)

ตาเหม่งก็เลยดีแบบดีๆ ที่เรารับได้ เลยค่อยสนุกหน่อย แต่ตาเหม่งคงไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ เพราะไม่ได้ตบ ไม่ได้เล่นแรงๆ เร็วๆ แบบที่เคยเล่น (_ _)

เราเหนื่อยแสนสาหัสอยู่ประมาณ 40 นาทีค่ะ.........ยี่สิบนาทีที่เหลือ ไม่ค่อยเหนื่อยแล้ว.......ไม่รู้ว่าอยู่ตัว หรือว่าตีไปท่องไปว่า นาทีละสองบาทกันแน่......ฮี่ฮี่

ในที่สุด.......หนึ่งชั่วโมงแห่งการออกกำลังกายกับการตี (หรือเก็บ?) ลูกแบดก็ผ่านพ้นไป......ดีใจมากกกกกกก !!!!

ตาเหม่งถามว่ามาตีอีกมั้ย......โถ โถ ใครจะกล้าตอบให้เสียใจละคะ ก็เลยบอกไปว่า มาสิ......แต่ก็ตอดไปนิดว่า ถ้าเช่าคอร์ทแค่ครึ่งชั่วโมง เค้าจะยอมมั้ย.......เล่นเอาตาเหม่งขำกลิ้งบอกว่า จะเล่นครึ่งชั่วโมงก็ได้ แต่ต้องจ่ายครบชั่วโมงนะอ้วน......เฮ้อออออ (_ _)

ว่าแล้วตาเหม่งก็เลยจองคอร์ทในวันศุกร์เผื่อไปเลย ไหนๆ ก็มาตีแล้วนี่เนอะ ^^"

ขากลับบ้าน.......เราปรายตาไปเห็นว่าใกล้ๆ กันนั้นมีคอร์ทแบดอีกคอร์ทนึง เลยลองชวนตาเหม่งเข้าไปดูเผื่อว่าจะน่าสนใจกว่า.........แล้วก็พบว่า ที่นี่เป็นคอร์ทที่อยู่ชั้นสองค่ะ......ค่าคอร์ทถูกกว่าที่แรก 10 บาท.......เลยตกลงกันว่า ถ้ามีคอร์ทใกล้ๆ บ้านสองคอร์ทแบบนี้ ไม่ต้องจองก็ได้นะ เพราะเราตีกันตอนดึกๆ อยู่แล้วอ่ะ......แบบว่า วันไหนอยากตีก็มาตีเลยน่าจะสะดวกกว่า ^^

กลับถึงบ้าน.......อาบน้ำ เล่นเกมใน fb ไปเรื่อยๆ........แล้วไงละคะ......ก็หิวน่ะสิ......มองหน้าตาเหม่งแล้ว.......ก็เลยไปแฮฟเอาโบว์เค้กมาหม่ำต่อ.......หมดไปอีก 1 ใน 4.......ค่อยยังชั่วหน่อย.......เฮ้ออออ

ตาเหม่งเห็นเราหม่ำแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า........ไปออกกำลังกายแล้วกลับมาซัดเค้กตอนดึกๆ แบบนี้จะผอมมั้ยเนี่ย ????

เอาน่า......ก็ยังดีกว่ากินอย่างเดียว แต่ไม่ออกกำลังกายเลยละกันแหละ ชิส์ ชิส์ -*-

ผึ้งขา.....ขอบคุณสำหรับรองเท้าแบดคู่แรกในชีวิตนะคะ ^^"

ฝัน โคตร โคตร

2009-10-02T12:13:00.001+07:00

วันนี้ได้โอกาสหนีตาเหม่งไปดูหนังคนเดียวอีกแล้ว !!!

จริงๆ ก็ไม่เชิงหนีหรอกค่ะ แต่พอดีตาเหม่งติดงาน แต่เราดันว่าง ก็เลยรอตาเหม่งโดยการดูหนังเรื่องที่เราสนใจ แต่ตาเหม่งไม่อยากดูดีกว่า ^^

เรื่องอะไรน่ะเหรอคะ.... “ฝัน โคตร โคตร” ค่ะ

เราสนใจหนังเรื่องนี้ เพราะชอบ “โคตรรักเอ็งเลย” แล้วก็คิดว่าหนังน่าจะทำออกมาคล้ายๆ กัน......แต่ไม่คิดว่าจะคล้ายขนาดนี้ (_ _)

ก่อนดู “โคตรรักเอ็งเลย” ก็คิดมากนิดหน่อย เพราะไม่ชอบพระเอกเป็นการส่วนตัว.......แต่ดูแล้วก็ชอบ (แม้ว่าจะยังคิดว่าถ้าคุณพิงเล่นเป็นพระเอกซะเอง หนังอาจจะลื่นกว่านี้ อินกว่านี้ก็ได้ 55555).......พอมาเรื่องนี้ คุณพิงแสดงเอง เลยคิดว่าน่าจะอินได้ง่ายกว่า เลยเลือกที่จะเข้ามาดูอีกครั้ง......แต่คิดผิดอ่ะ (_ _)

หนังเริ่มเรื่องตรงที่มีเด็กผู้หญิงเล็กๆ คนนึงอยู่บ้านกะพ่อที่น่าจะขี้เมา แล้วก็คงถูกทารุณกรรมทางเพศค่ะ ทางกรมประชาสงเคราะห์ (มั้ง ??) ก็เลยมารับไปอนุเคราะห์โดยบอกว่ามีสปอนเซอร์อุปถัมป์ด้วย ซึ่งผู้อุปถัมป์คือคุณพิงนั่นเองโดยเอาเงินจากการลาออกจากงานมาอุปถัมป์เด็ก

จากนั้นเด็กสาวก็โตขึ้น ประกอบอาชีพเป็นดาราโด่งดัง อยู่อพาร์ทเม้นท์ไฮโซ ในขณะที่คุณพิงยังคงทำมาหากินโดยการเล่นละครใบ้อะไรทำนองนั้น.........แล้วเด็กสาวแม้จะเป็นดาราแต่ก็แอบตามดูคุณพิงตลอด เพราะรู้ว่าคุณพิงเป็นผู้อุปถัมป์........จนได้รู้จักกันคุยกัน

แล้วเรื่องราวก็กลับกลายเป็นว่า เวลาเด็กสาวมาหาคุณพิงนั่น เป็นช่วงเวลาที่เด็กสาวคนนั้นฝันค่ะ.......และเช่นกัน เวลาคุณพิงนอนหลับ เค้าก็จะฝันว่าเค้าเป็นชายหนุ่มที่ประสบความสำเร็จในชีวิตอย่างสูง แล้วก็มีเด็กสาวคนนั้นเป็นภรรยา......ซึ่งตรงนี้เป็นเรื่องจริงของเด็กสาวเช่นกัน

ประมาณว่า เวลาคนนึงฝันก็จะไปอยู่ในความจริงของอีกคนน่ะแหละค่ะ.......แต่เรื่องทำงงๆ เล็กน้อย เหมือนว่า เด็กสาวฝันไปหาคุณพิงในอดีต แต่คุณพิงฝันแล้วไปหาเด็กสาวในอนาคตค่ะ......เราดูไปเลยงงไป.......55555

แล้วเรื่องราวก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ประมาณว่าเด็กสาวรักนายพิง แต่นายพิงยังลืมภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วไม่ได้ แล้วเด็กสาวก็พยายามทำให้นายพิงก้าวหน้าในชีวิต ส่วนนายพิงเองก็ไม่ทำอะไร แต่รู้สึกมีความสุขเวลาฝันแล้วกลายเป็นคนเจ๋งๆ และเมื่อนายพิงเจ๋งมะไหร่ ก็ทำการทำร้ายจิตใจเด็กสาวตลอด......ถึงขนาดไม่สนใจเด็กสาว (ที่เป็นภรรยาแล้วตอนนั้น) หนีไปเที่ยวกะสาวๆ จนถึงขั้นมี xxx กับสาวอื่นอีก !!!

เราดูแล้ว เกลี๊ยด เกลียด นายพิงค่ะ.......คนอาไร๊ พอได้ดิบได้ดี ลืมคนที่หนุนหลัง ลืมคนที่ช่วยเหลือกันมาซะงั้น......อีกอย่างที่เลวร้ายที่สุดในความรู้สึกของเราก็คือ การที่นายพิงไม่ลืมภรรยาเก่าซะที !!!

จริงๆ ก็เข้าใจหรอกค่ะว่าถ้ารักมาก มันก็ลืมยาก ลืมไม่ได้เป็นธรรมดา.......แต่ก็คิดว่า ถ้าคุณตกลงที่จะใช้ชีวิต ตกลงจะรัก จะแต่งงานกะอีกคนแล้ว.......ไม่ทำให้เค้าเสียใจไม่ได้เหรอ ทำไมต้องพูดถึงคนเดิมตลอดเวลา......คือ แบบว่า แม้ภรรยาเก่าของคุณจะตายจากไป ชั้นก็เป็นเบอร์สอง เป็นตัวสำรองเสมอ.......แบบนี้มันใจร้ายเกินไปฟร่ะ !!!!

คือ เราว่าหนังพยายามจะทำให้คุณพิงร้ายๆ แล้วก็ให้เด็กสาวรักคุณพิงตลอดแบบไม่มีข้อแม้ ไม่ว่าคุณพิงจะร้ายขนาดไหน ก็รัก......อะไรทำนองนั้น

แต่พอดี “ไม่อิน” อ่ะ........เหอ เหอ

จากเรื่อง คุณพิงพยายามจะบอกว่า รักคือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนมันไม่มีจริงหรอก ไม่มีใครที่เอาแต่ให้ๆๆๆ โดยที่ไม่ได้รับอะไรกลับมา.......ประมาณว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครทำแบบนั้นได้

เราว่าจริงนะ......เพราะโดยธรรมชาติของคน การที่เราให้อะไรให้ เราหวังอะไรอยู่แล้วล่ะ........มันขึ้นอยู่กับว่าจะหวังอะไรแค่นั้นเอง อย่างน้อยให้เพราะรัก ก็ต้องหวังจะได้รักกลับ อาจจะเป็นรักแบบไหนนั้นมันอีกเรื่อง......แล้วถ้ามันไม่ได้อะไรกลับมาเลย คนเราก็ต้องเลิกทำ เลิกให้ หรือให้น้อยลงแน่ๆ.......คือ ไม่ใช่ว่าเลิกรักเลยเลิกให้ แต่มันเป็นกลไกที่คนเราสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเจ็บนะ......ซึ่งอันนี้คิดเหมือนเราเลยอ่ะ ^^

ในขณะที่เด็กสาวจะพร่ำบอกว่า ความรักที่ให้โดยไม่หวังอะไรตอบแทนมันมีจริงนะ แม้ว่าคนๆ นั้นจะนิสัยไม่ดี จะร้ายยังไง ถ้ารักแล้ว เราก็จะรัก เราไม่หวังจะได้อะไรจากเค้าหรอก !!!

คือ แม้ว่านายพิงจะร้ายกับเด็กสาวขนาดไหน แต่เธอก็รักเค้า.......อยากให้เค้าได้ดี อยากให้เค้าประสบความสำเร็จ.......และถึงแม้ว่า นายพิงจะไม่ลืมภรรยาเก่าซะที แต่เธอก็ทนอยู่อยู่นั่นแหละ !!

เราดูการกระทำของเด็กสาวแล้ว........เราไม่เชื่อเรื่องรักโดยไม่หวังอะไรแบบเด็กสาวแฮะ.......เราว่าที่เด็กสาวรักพิง ยอมพิงทุกอย่าง นั่นเพราะเธอรู้ต่างหากว่าพิงเป็นคนที่เป็นพ่ออุปถัมป์ของเธอ เป็นคนให้เงินเธอ และให้ชีวิตใหม่แก่เธอ.......พิงเหมือนฮีโร่ของเธอน่ะ.......เพราะงั้น การที่เด็กสาวจะรักและยอมพิงขนาดนี้ มันเป็นเรื่องเข้าใจได้นะ.......ไม่ใช่ว่าเธอรักโดยไม่ต้องการอะไรตอบแทน.......แต่จริงๆ แล้วเธอได้อะไรมาก่อนแล้วตังหาก เธอถึงรักได้โดยไม่มีข้อแม้ !!!!

แล้วในตอนหลังๆ ถ้าจำไม่ผิด (เพราะดูหนังเรื่องนี้แล้วงงมั่กๆ ค่า) เราเข้าใจว่า เด็กสาวก็ยอมเดินจากพิงไปนะ.......แล้วนั่นหมายความว่าอะไร.......มันคือ พอแล้ว เหมือนกัน ใช่รึเปล่า ???

และแม้ว่าเหตุการณ์นั้นมันจะทำให้พิงฮึดสู้ เขียนบทหนังแล้วขายบทหนังได้จนประสบความสำเร็จก็ตาม........แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เด็กสาวยังคงให้ต่อไปนี่นา......หรือเราเข้าใจผิดก็ไม่รู้แฮะ (_ _)

สรุปแล้ว.......หนังเรื่องนี้เหมือนจะดี เหมือนจะซึ้ง มีบางฉากที่ชอบ มีคำพูดบางคำที่อาจจะโดนบ้าง.......แต่พอดูโดยรวมๆ แล้ว.........ไม่ได้ชอบอย่างที่คิดค่ะ.........หนังวนเวียนอยู่กับเรื่องภรรยาของคุณพิงเหมือนโคตรรักเอ็งเลย (แต่จริงๆ เค้าก็อยากให้มัน link กันอยู่แล้วละมั้ง) เลยรู้สึกเหมือนมันเอียนๆ มั้งคะ......แล้วเราก็คิดต่างจาก Theme ของหนังด้วย.....เลยไม่อินไปกันใหญ่เลย.....เหอ เหอ

ออกมาจากโรงหนังแบบอึ้งๆ งงๆ........ไม่แน่ใจว่าเรียงลำดับเรื่องถูกรึเปล่า........หนังคง “แนว” ไปนิด.......เราเลยดูไม่ค่อยเข้าใจ.........แล้วพอไม่เข้าใจเนี่ยแหละค่ะ มันก็เลย “ไม่อิน” ไม่มีน้ำตา ทั้งๆ ที่เราเป่าปี่ง่ายจะตายไป

อีกอย่างคือ หนังทำให้เราเห็นไม่ได้ว่า ความรักที่ไม่หวังผลตอบแทนมันมีอยู่จริง (ยกเว้นความรักของพ่อแม่นะ).......เพราะตามหนัง มันก็ยังหวังอยู่นี่หว่า......ถ้าไม่หวังเด็กสาวคงไม่ร้องไห้เสียใจมาพูดแบบนี้หรอก เธอคงสามารถให้ไปยิ้มไป มีความสุขไปได้ ไม่ใช่เหรอ????

เพราะงั้น สำหรับเราแล้ว เฉยๆ กะหนังเรื่องนี้เลยค่ะ.......ไม่ถึงกับเสียดายตังค์ แต่ก็บอกได้ว่า ถ้าไม่ได้ดูก็ไม่ได้พลาดอะไรดีๆ ไป.......แต่อาจจะเพราะว่าเราไม่ลึกซึ้งพอที่จะดูให้เข้าใจสิ่งที่หนังเรื่องนี้ต้องการสื่อได้อย่างถ่องแท้ก็ได้......ไม่รู้สิ (_ _)

Geeske & Sorn Party @ โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง

2009-10-01T18:42:00.002+07:00

Geeske กะ สร กะลังจะจากเมืองไทยแล้วววววว !!!!

แง๊ แง๊.......มาแค่ปีเดียวแบบนี้จะมาทำไมเนี่ย มาให้ชินๆ แล้วก็จากไป......ชิส์ ชิส์ !!!

เอาล่ะค่ะ......แต่ละคนก็มีภาระหน้าที่และจุดมุ่งหมายในชีวิตที่ต้องทำ........ทำใจซะ !!!

แล้วพอสองสาวจะไป ก็ request ว่าอยากเจอเราสองคนเป็นการส่งท้ายซะหน่อย เพราะวันที่ 10 นี้ก็จะอยู่กันคนละทวีปแล้ว......เฮ้ออออ

นัดกันอย่างฉุกละหุกว่าจะเจอกันวันไหนดี เพราะเกษสรจะมาหาหมอวันอาทิตย์ ส่วนจันทร์ถึงพุธก็จะไปฉลองครบรอบวันแต่งงานที่หัวหิน......เราเองมีธุระในวันอาทิตย์จะเสร็จสิ้นตอนเย็นๆ ส่วนตาเหม่งก็จะกลับบ้านวันอาทิตย์เหมือนกัน.....แต่ในที่สุด ความอยากเจอมันก็ชนะทุกสิ่ง.......เลยนัดกันได้ตอนวันอาทิตย์เย็นๆ ค่ะ

ตาเหม่งไปส่งเราทำธุระแถวๆ ราม แล้วก็ไปบ้าน......พอเราทำธุระเสร็จก็ขึ้นแท๊กซี่ไปร้านพี่จุ๊บ แล้วก็ให้เกษสรตามไป.......แล้วพอตาเหม่งกลับจากบ้านก็ให้ไปรับเราสามคนที่นั่น ^^

เราถึงร้านเจ๊ตอนสี่โมงกว่าๆ พักใหญ่เกษกะสรถึงตามมา.......จากนั้น เราสี่คน คือ คุณเจ๊ เรา เกษ สร ก็นั่งเม้าท์กันรอตาเหม่งมารับ

ก่อนตาเหม่งมารับนิดเดียว.......ฝนตกหนักถึงหนักมาก.......จากตอนแรกที่จองที่ไว้ที่ “โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง” ตรงพระราม 3 ก็ได้รับคำแนะนำจากคุณเจ๊ให้มาที่สาขาเลียบทางด่วน ประกอบกับตาเหม่งบอกว่าขามารถติดมาก กว่าจะไปถึงพระราม 3 คงดึก ก็เลยเปลี่ยนที่หมายมาเป็น “โรงเบียร์เยอรมันตะวันแดง เลียบทางด่วน” แทนค่ะ......แล้วก็ชวนเจ๊ไปด้วยเมื่อปิดร้านเรียบร้อยแล้ว
ไปถึงร้านฝนยังตกอยู่.......ถึงจะมีร่มมารับก็จริง แต่ก็ได้เดินเฉอะแฉะเข้าร้านไป ^^"

ที่นี่คนไม่เยอะเหมือนสาขาพระราม 3 หรืออาจจะเป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ก็ไม่รู้ เลยยังมีที่นั่งด้านหน้าเวทีเหลืออยู่พอสมควร.......เราเลยเลือกนั่งตรงนั้นซะเลยเกษกะสรจะได้ดูโชว์สะดวกๆ

สั่งอาหารและเครื่องดื่มเรียบร้อย......เกษกะสรก็มอบของขวัญให้เราค่ะ......ชิ้นแรกเป็นของขวัญวันเกิด.....แกะออกมาแล้วได้ cosmetic bag......เพิ่งเดินดูกะนังอลิซเมื่อวันไปดูหนังด้วยกันอยู่เลยว่าแบบนี้น่ารักดี......สรกะเกษซื้อมาให้เป็นของขวัญวันเกิดซะงั้น......รู้ได้ไงเนี่ย

ได้ของขวัญวันเกิดยังไม่พอ.......สองสาวให้ของขวัญมาอีกชิ้น......ชิ้นนี้เป็นของขวัญวันครบรอบอ่ะ.......เป็นโคมไฟรูปหัวใจกะสองคน.......เกษซื้อให้เพราะตาเหม่งจะได้ไม่ต้องนอนมืดๆ ในห้อง......น่ารักจริงๆ ^^

ได้ของขวัญสองชิ้นที่ถูกใจมากๆ เรียบร้อยแล้ว........เครื่องดื่มก็มาส่งก่อน......เรากะตาเหม่งเลือกดื่มชนิดดำ ส่วนเกษกะสรเลือกดื่มโค้ก แต่แอ็คว่าดื่มน้ำดำ......5555

อึดใจเดียวอาหารก็มาส่งค่ะ........เร็วมากกก !!!!

เราสั่ง ขาหมูเยอรมันทอดกรอบ ปลากระพงเผาเกลือ ข้าวผัดปูจานใหญ่ แล้วก็ปลาหมึกแดดเดียว แต่เค้าฟังผิดเป็นหมูแดดเดียว เกษเลยรับไว้ด้วยความยินดี แล้วก็สั่งปลาหมึกแดดเดียวมาเพิ่มอีกที่......อาหารมากมายเจงๆ

พวกเรานั่งหม่ำไป คุยไป ดูโชว์ไปค่ะ.......วันนี้มีโชว์ของ “ไมเคิ่น ตั๋ง”.........เราไม่เคยดูมาก่อนเลย แต่พอดูแล้วก็สนุกดีนะคะ ขำดีอ่ะ เค้าจะเป็นโชว์เลียนแบบดารานักร้องดังๆ อ่ะค่ะ ซึ่งเลียนแบบได้เหมือนม๊ากกกก........ดูไป ทึ่งไป ขำไป.....เพลินดีค่ะ

นั่งหม่ำกันได้พักนึง.......คุณเจ๊ Happy ก็เดินทางมาถึง......พี่แกบอกว่า ตอนพวกเราออกมาจากร้านแล้ว ลูกค้าเยอะมากกก......เอ๊ะ......แบบนี้แปลว่าอะไรกันนี่ (_ _")

พอเจ๊ปี้มา.......ก็เลยได้สั่งของมึนเมาเพิ่ม.......คุณเจ๊เลือกเป็นชนิดไวเซ่นหรือผลไม้ค่ะ......เบากว่าของดำที่ตาเหม่งสั่งหน่อย......ดื่มได้เพลินๆ ดีเหมือนกัน

ตอนแรกคุณเจ๊ปี้จะไม่สั่งอาหารอะไรเลย เก็บตกจากที่พวกเราทานอยู่น่ะแหละค่ะ........แต่ไปๆ มาๆ สรก็ขอให้สั่งเพิ่ม ประกอบกับตาเหม่งอยากหม่ำ mash potato ด้วย ก็เลยสั่งอาหารอย่างอื่นเพิ่มซะเลย
เนี่ยค่ะ.......หน้าตา mash potato........แบบว่า มาในถ้วยน้ำจิ้ม.......จะทำให้งามน่ากินกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้......เฮ้ออออ

แล้วก็ได้ผัดผักบุ้งฝอยกะผลไม้รวมมาเพิ่ม

ตบท้ายด้วย ปลาหมึกไข่นึ่งมะนาว !!!!!

พอได้อาหารมาเพิ่มแบบนี้ก็เพลิดเพลินเลยค่ะ........แต่เราเองก็อิ่มเกินกว่าที่จะทานอะไรหนักๆ ได้แล้ว เลยไม่ได้ชิมปลาหมึกไช่นึ่งมะนาวเลย ได้แค่ซดน้ำจัดๆ แก้ท้องอืดแค่นั้นเอง.......เสียดายจัง (_ _)

พอเริ่มอิ่มกัน ก็ไม่ค่อยทานแล้วค่ะ เอาแต่ดูโชว์อย่างเดียว.......ขำดีมากๆ.......ยิ่งน้องผู้หญิงที่เล่นคู่กะไมเคิ่น ตั๋งเนี่ย ตาเหม่งติดใจสุดๆ.......ได้ข่าวว่าออกดันดารามาซะด้วย แต่ทำไมเราสองคนไม่เคยเห็นหว่า??

ส่วนเจ๊ปี้เองก็ติดใจเหมือนกัน เพราะทั้งวงของไมเคิ่น ตั๋ง แล้วก็อีกวงที่เล่นหลังจากนั้น เล่นเพลงแห่งชีวิตของคุณเจ๊ปี้ทั้งสิ้น !!!!

ฟังเพลงไปก็คิดไป........ต๊าย ตาย นี่มันเพลงของเจ๊ปี้ทั้งนั้นเลยนะเนี่ย !!!!

55555555555555555555555555555

พวกเรานั่งฟังเพลงดูโชว์จนตีหนึ่งได้ค่ะ เลยแยกย้ายกันกลับบ้าน.......ครั้งนี้ สรไม่ง่วงนอนเลย ไม่น่าเชื่อ !!!

เกษสรจ๋า........ไม่รู้อีกเมื่อไหร่ถึงได้มานั่งหม่ำอะไรด้วยกันแบบนี้อีกเนอะ.......ครั้งต่อไปไม่รู้จะเป็นที่เนเธอร์แลนด์หรือเมืองไทยนะเนี่ย..........แต่กี้กะผึ้งว่า เกษกะสรรีบกลับมาเที่ยวเมืองไทยในอีก 6 เดือนข้างหน้าดีมั้ย.......กลับมาเยี่ยมกันบ่อยๆ ดีกว่าเนอะ.........เพราะกว่าเราสองคนจะเก็บเงินไปหาเกษกะสรได้ คงอีกเป็นปีแหละจ้ะ ^^

ไหว้เทพ 4 องค์ @ ราชประสงค์

2009-09-21T13:23:00.000+07:00

วันนี้ไปทำธุระแถวๆ CTW ค่ะ.......เลยได้โอกาสไหว้เทพทั้ง 4 องค์ที่อยู่ในย่านนั้นเอาฤกษ์เอาชัยรับวันเกิด (ที่เพิ่งผ่านมา) ซะเลย ^^

เริ่มต้นด้วยการไหว้เทพสององค์ที่อยู่ตรง CTW ก่อนเลยค่ะ

เราผ่านไปผ่านมาแถวนี้หลายครั้ง.......ทุกครั้งก็ได้แค่พนมมือไหว้ หรืออย่างมากก็ท่องบทสวดตาม แต่ไม่เคยจุดธูปเทียนบูชาเลย คราวนี้เลยอยากทำให้ครบๆ ดูบ้าง.......แล้วก็โชคดีสุดๆ ที่ตรงแท่นบูชาเค้ามีธูปเทียนบริการเสร็จสรรพ เราไม่ต้องเตรียมไป แค่ทำบุญช่วยค่าใช้จ่ายค่ะ

องค์แรก: พระพิฆเณศวร

ดูองค์ท่านแบบใกล้ๆ นะคะ

คาถาบูชาองค์พระพิฆเณศวร

โอม นโม ภัควเต คชานนายะ นะมะหะ (3 จบ)

โอม ศรี คะเณศายะ นะมะหะ (3 จบ)

คำสวดสรรเสริญองค์พระพิฆเณศวร

โองการพินทุ นาถังอุปปันนัง พรหมะโน จะ อินโท พิฆเณศวรโต มหาเทโว อหัง วันทามิ สัพะทา สิทธิกิจจัง สิทธิกัมมัง สิทธิการิยัง ประสิทธิเม (3 จบ)

ข้าพเจ้าขอองค์พระพิฆเณศทรงประทานความรู้ ความสามารถ ความสำเร็จ ในหน้าที่การงาน การเงิน ความรัก พร้อมทั้งขจัดปัญหาอุปสรรคที่ข้าพเจ้าประสบอยู่ หรืออุปสรรคที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าให้หมดสิ้นไป

องค์ที่สอง : พระตรีมูรติ

ดูองค์ท่านแบบใกล้ๆ นะคะ

วิธีการสวดบูชาขอพรองค์พระตรีมูรตินั้น ควรจะระลึกถึงและสวดบูชาพระพิฆเณศก่อนด้วยคาถาบูชาองค์พระพิฆเณศวรก่อนแล้วจึงไหว้พระตรีมูรติค่ะ

คาถาบูชาสรรเสริญองค์พระตรีมูรติ

ศรี สัตกุรุ ทัตตาเตร ยายะ นะมะหะ (3 จบ)

สาธุ สาธุ สาธุ ข้าแต่องค์พระตรีมุรติผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพเจ้ากราบเบื้องบาทแด่องค์ท่านแล้ว พระองค์เคยประทานพรแด่ทวยเทพทั้งหลาย ผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบทั้งหลาย บัดนี้ข้าพเจ้าได้มากราบพระบาทพระองค์แล้ว จึงขอพรจากพระองค์ซึ่งได้ประทานไว้ ณ บัดนี้

....(ขอพร)......

เตสัง อัมมหากัง พรใดๆ อันประเสิรฐจงมาบังเกิดแก่ข้าพเจ้า ตุมหากัง มหาเดชา มหาปัญญา มหาโภคา มหายะสา มหาลาภา ปัญจวสติ ภยันตะ ทวัตติงสะ ฉันนะ วุฒิ ติโรคัญจะ โสระสะ อุบัติ อันตรายยัญจะ อัชยัญติกะ อันตรายยัญจะ พาหิระ อันตรายยัญจะ วิระหิตะวา โหตุ ยาวะชีวัง พระวิสติติ พระตรีมูรติ

พอไหว้พระพิฆเณศวร และพระตรีมูรติเรียบร้อยแล้ว เราก็ข้ามไปเดินเล่นที่แพตตี้พักนึงค่ะ......จากนั้นก็แวะซื้อธูปเทียนไปบูชาเทพองค์ที่สาม ซึ่งคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยทราบว่ามีเทพประทับอยู่ที่นั่นด้วย ขนาดตอนโน้นเราทำงานอยู่ตรงนี้เป็นปียังไม่ทราบเลยค่ะ จนพระอาจารย์ที่นับถือเตือนว่าให้ไปไหว้เทพที่ตึกที่ทำงานซะบ้าง ถึงได้ลองสอบถามดูแล้วก็รู้ว่ามีเทพอยู่จริงๆ ค่ะ ^^"

ที่ไหนเหรอคะ.......ที่ตึกเกษรพลาซ่าค่ะ.......แปลกใจใช่มั้ยล่า !!!

ที่ตึกเกษรพลาซ่าเนี่ย เป็นที่พระทับของ “องค์พระแม่ลักษมี” ค่ะ........ทางขึ้นนะคะ ให้ขึ้นลิฟท์ในส่วนที่สามารถขึ้นไปยังส่วนที่เป็นสำนักงานให้เช่าค่ะ แล้วกดไปที่ชั้น 4 เลย......พอออกลิฟท์มาเนี่ย จะเห็นประตูกระจกที่ออกไปสวนหย่อมได้นะคะ........ก็เดินออกไปเลยค่ะ.......แล้ววนๆ ดูนิดนึง ท่านจะประทับอยู่ตรงมุมๆ ค่ะ

องค์ที่สาม: องค์พระแม่ลักษมี

ดูองค์ใกล้ๆ กันนะคะ........งามเนอะ

บทสวดบูชาองค์พระแม่ลักษมี

ตั้งนะโม 3 จบ

นะโมเม องค์พระแม่ลักษมีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ทีเปธูปะผานัง สักการะวันทนัง สุปัพพยันนัง โภชนานัง สปริวารัง อุททังวรัง อาคัจฉันต ปริภันชันตุ สัพพุทติ หิตายะ สุขายะ สันติ อุเทวานัง เตปิถุมเหอนุรักขันติ อคัจฉายะ อาคัจฉา หิมานิมามา

ขอเชิญองค์พระแม่ลักษมีได้โปรดรับเครื่องสังเวยอันพวกข้าพเจ้าได้จัดถวายสักการะแด่ท่าน ขอท่านได้โปรดรับอย่างมีความสุข เมื่อท่านได้เสวยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขอได้โปรดกำขัดอุปสรรคทั้งหลาย ราชภัย โจรภัย อัคคีภัย และโรคาภัยต่างๆ รวมทั้งทุกขเวทนาต่างๆ ขออย่าได้แผ้วพาน และในทุกกรณีที่มีปัญหาประการใด ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้ชนะ และได้รับผลสำเร็จตามที่ข้าพเจ้าปรารถนาทุกประการฯ

ตอนแรกเราเข้าใจว่า ตรงแท่นบูชาจะไม่มีธูปเทียนค่ะ (เพราะเคยไหว้แล้วไม่มีอะไรเล้ยยยย) แต่เอาเข้าจริงตอนนี้มีธูปเทียนเตรียมไว้ให้เรียบร้อยเหมือนกับเทพสององค์แรกค่ะ......คนคงมาสักการะท่านมากขึ้นแล้วแน่ๆ ^^

พอขอพรองค์พระแม่ลักษมีเรียบร้อย.......เราก็เดินดุ่ยๆ ข้ามถนนไปไหว้เทพองค์สุดท้ายสำหรับวันนี้เลยค่ะ

องค์ที่สี่: ท่านท้าวพระพรหม

ดูองค์ใกล้ๆ เท่าที่ถ่ายได้นะคะ

ก่อนไหว้เราเดินดูรอบๆ ไม่เห็นมีบทสวดเขียนไว้ แล้วพอดีซื้อธูปเทียนมาเรียบร้อยแล้ว เลยไม่ได้อุดหนุนพ่อค้าแม่ค้าแถวๆ นั้นด้วย เลยไม่มีบทสวดที่เค้าพิมพ์ขายอ่ะค่ะ ได้แต่จุดธูปเทียนแล้วก็ไหว้ท่านท้าวมหาพรหมทั้ง 4 ด้านแค่นั้นเองค่ะ

พอไหว้ขอพรท่านท้าวมหาพรหมแล้วเราก็เดินกลับ CTW ไปเดินเล่นต่อค่ะ

ได้ไหว้ขอพรเทพทั้ง 4 องค์แบบนี้สบายใจจังเลยค่ะ........ต่อไปนี้ขอให้มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตนะคะ
อ้อ......จริงๆ แล้ว พอลอง search ดู แถวราชดำริเนี่ยมีเทพมากกว่า 4 องค์นะคะ เท่าที่ทราบ คือ ยังมีพระนารายณ์ทรงพระสุบรรณหรือทรงครุฑ (หน้าโรงแรม Intercontinental) พระนารายณ์ทรงพญาอนันตนาคราช (ในสำนักงานตำรวจแห่งชาติ) แล้วก็องค์อมรินทราธิราช หรือพระอินทร์ (หน้าอมรินทร์พลาซ่า) ค่ะ

วันนี้สักการะแค่ 4 องค์ก่อน.......เอาไว้วันไหนว่างๆ จะหาโอกาสชวนตาเหม่งมาสักการะเทพให้ครบทั้ง 7 องค์ในวันเดียวดูค่ะ

หมายเหตุ บทสวดทั้งหมดที่เขียนตรงนี้ เราลอกมาจากบทสวดตรงแท่นบูชานะคะ ซึ่งจริงๆ แล้วอาจจะมีบทสวดอื่นๆ ที่ต่างจากนี้ก็ได้ค่ะ ^^

สวนสัตว์เปิดเขาเขียว

2009-09-20T19:41:00.000+07:00

แม้มะคืนจะกลับดึก......แต่เราก็สามารถตื่นได้เช้าพอสมควร เนื่องจากมีภารกิจต้องไปพิชิตอาหารเช้าฟรีค่ะ ^^

เค้าเปิดให้ทานอาหารเช้าตอน 6.00 ถึง 10.00 น.........เราเลยจัดการตื่นตอนเกือบๆ เก้าโมง......แล้วก็ลงไปจัดการมื้อเช้ากัน.......ซึ่งด้วยความงัวเงียก็ทานไปได้ไม่เยอะหรอกค่ะ.......แต่ไม่อยากเสียสิทธิเพราะไปพักผ่อนทีไร ตื่นมาไม่ทันอาหารเช้าทุกที........หลังๆ เลยต้องตั้งนาฬิกาปลุกซะหน่อย....ฮี่ฮี่

ทานเสร็จ.......จะทำอะไรละคะ.......ก็กลับขึ้นไปนอนอ่ะซี้ !!!!

คราวนี้ตาเหม่งตื่นก่อนค่ะ.......พี่แกพยายามปลุกเราเหมือนกัน ........แต่เราลุกไม่ไหวเจงๆ......เหนื่อยค่ะ ^^

งัดเราขึ้นมาได้ตอนเที่ยงนิดๆ.......จัดการอาบน้ำแต่งตัว.....check out แล้วก็มุ่งหน้าไปเที่ยวต่อ......5555

วันนี้ตาเหม่งจะพาไป “สวนสัตว์เปิดเขาเขียว” ค่ะ ^^

ไอ้ที่พยายามปลุกเราตะกี้ ก็เพราะจะพาไปเที่ยวนี่แหละ.......ซึ่งพี่แกรู้ว่าต้องใช้เวลาพอควรในการเที่ยวชมสวนสัตว์ แล้วไม่อยากถึงบ้านมืดนัก เลยพยายามงัดเราจากเตียง แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ ^^"

จากพัทยาไป “สวนสัตว์เปิดเขาเขียว” ใกล้นิดเดียว......แป๊ปเดียวก็มาถึงแล้วค่ะ

ชำระเงินค่าเข้าชมเรียบร้อย ก็มุ่งหน้าเข้าสวนสัตว์ได้เล้ยยยยย !!!!

เข้ามาถึงก็แอบงงกันค่ะ ว่าจะไปทางไหนกันต่อดี......พอดีเจอที่จอดรถกะแผนที่โตๆ ก็เลยแวะหยุดดู
แล้วก็พบว่า แม้แผนที่จะโต แต่ไม่มีจุดบอกว่าตอนนี้เราสองคนอยู่ที่ไหน.......เอาละสิ จะไปทางไหนดี ????

เราปล่อยให้ตาเหม่งดูคนเดียว เพราะท่าทางจะฉลาดกว่า (นิดหน่อย) ในเรื่องทิศทาง.......เราเองก็เดินงงๆ กันว่าอยู่ตรงไหนกันแน่........แล้วก็บังเอิญไปปะน้องชะนีเข้าให้.......ออกมาอวดโฉมซะใกล้คนขนาดนี้ ขอซักรูปละกัน ^^

แล้วก็เลยหาที่นั่งแหมะใส่รองเท้าค่ะ.......ใส่เสร็จก็นั่งรอตาเหม่งเดินมาหา......แล้วตาเหม่งก็ป๊ะเข้าให้กะน้องกิ้งก่าตัวยักษ์ที่เรานั่งอยู่ขอบบ่อโดยไม่ได้ดูเล้ยยยย ว่ามีสัตว์อะไรอยู่ข้างหลัง......พอหันไปเจอแทบร้องกรี๊ด........ยืนประจันหน้ากันซะใกล้เชียว Y_Y

ระหว่างกำลังจะตัดสินใจขับรถไปเรื่อยๆ ละกัน ก็บังเอิ๊นนนน ไปเห็นว่า ไหงคนอื่นๆ เค้ามีแผนที่ติดมือกันด้วยหว่า......เลยเดินไปถาม ได้ความว่า เค้าต้องให้มาตั้งแต่ตอนเราซื้อตั๋ว !!!!

อ้าว........แล้วทำไมเราสองคนไม่ได้อ่ะ ????

พี่เค้าย้ำด้วยว่า ถ้าไม่ได้มาก็จะไม่รู้ตารางนะคะว่าเค้ามีโชว์กันตรงไหนกี่โมง !!!

กรี๊ดดดด......พลาดซะแล้ววววว !!!

เลยลองเดินไปถามตรงที่ให้เช่ารถกอล์ฟว่ามีแผนที่ให้มั้ย.......คำตอบคือ ไม่มี ถ้าอยากได้ต้องออกไปเอาด้านนอก !!!

เอ๋า.......แล้วเค้าให้ขับรถทางเดียว.......แล้วเราจะออกไปเอากันได้ไงล่ะ........แบบนี้มิต้องวนรอบสวนสัตว์กันรอบนึงก่อนเลยเหรอ ????

โอ๊ยยยยย......เซ็ง เซ็ง เซ็ง !!!

เลยตกลงกันว่า ไปมันดุ่ยๆ แบบลูกทุ่งละกัน.......วนไปเจอไรก็ดูนั่นแหละ......เชอะส์ เชอะส์ เชอะส์ !!!

เพื่อนๆ ที่ไปเที่ยว........ถ้าไม่ได้แผนที่อย่าลืมทวงนะคะ เดี๋ยวจะลำบากแบบเราสองคน ^^"

พอตัดสินใจได้ก็ขึ้นรถค่ะ.......ด่านแรกที่เจอ คือ “เลียงผา” ค่ะ.......แบบว่าอยู่ตามหินผาจริงๆ แต่ก็มียืนอยู่ตรงตามสนามหญ้าทั่วๆ ไปด้วย........ด่านนี้สามารถดูกันได้แบบใกล้ชิดมากกเลย ^^

วนรถไปได้นิดเดียว ก็เจอส่วนที่เป็นลิงค่ะ........เลยจอดรถดูอีกรอบ.....มีลิงแปลกๆ ที่เราไม่เคยเห็นเยอะเลย........ด่านนี้ น้องลิงน่ารักมากๆ.......แบบว่า ซนกันจริงๆ แหละ เลยได้ยืนดูพฤติกรรมของน้องลิงกันอยู่นานพอสมควร

พ้นจากส่วนน้องลิงไปนิดๆ จะเจอบ่อหมี (รึเปล่าน้า??) แต่เราสองคนไม่ได้แวะดูค่ะ......เพราะเหมือนจะจอดรถบ่อยไปนิด.......ไม่มีแผนที่ก็แบบนี้แหละเนอะ.......ไปกันไม่ถูกเลยทีเดียว

แล้วก็มาเจอจุดที่น่าสนใจค่ะ เพราะตรงนี้เป็นส่วนของ “เพนกวิน” แล้ว !!!!

แล้วตอนที่เราเข้าไป ก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงนิดๆ พอดีเลย......เค้ากำลังมี “พาเหรดเพนกวิน” ค่ะ.......นกเพนกวินตัวน้อยทั้งหลายถูกต้อนออกมาโชว์ตัว ให้เล่นน้ำ ดำน้ำ ในอากาศที่ร้อนระอุ !!!!

เราสองคนยืนดูนกเพนกวินนานมากกกก.......เหตุเพราะ action ของเค้าน่ารักค่ะ......เค้าจะเดินตามกันเป็นขบวนเหมือนพาเหรดจริงๆ แล้วก็จะทำพฤติกรรมเลียนแบบกันด้วย แบบว่า พอตัวนึงโดดลงน้ำ ตัวอื่นๆ จะมองตาม แล้วก็มองหน้ากันไปมาเพื่อตัดสินใจว่าจะโดดน้ำลงไปดีมั้ย.....พอตัวนึงขึ้น ตัวอื่นๆ ก็จะทยอยๆ ขึ้นมาด้วย

แล้วพอจะเดินขึ้นหรือเดินลงในช่วงที่มี stepนะ เค้าก็จะยืนนิ่งๆ ริมขอบให้เท่าอยู่ชิดกัน แล้วค่อยเหวี่ยงตัวกระโดด พอโดดเสร็จก็จะต้องยืนนิ่งๆ ทรงตัวนิดนึงก่อน ถึงจะเดินต่อได้......ขำมากๆ ดูแล้วมีความสุขอ่ะค่ะ ^^

ไฮไลท์ของเราสองคนสำหรับส่วนของเพนกวินก็คือ มีตัวนึงไปได้เศษใบไม้ยาวๆ มาค่ะ......เค้าก็แบบว่า คาบเดินไปเรื่อยๆ แต่ดั๊นนนน มีอีกตัวแอบเห็น ก็เลยเดินตามคอยไล่งับไอ้เศษใบไม้เนี่ยตามไปเรื่อยๆ เลยค่ะ ขึ้นน้ำลงน้ำ ก็ตามจะไปแย่ง......ดูแล้วก็ลุ้นว่า เออเนอะ จะเอาให้ได้ใช่มั้ยเนี่ย !!!!

ดูได้พักใหญ่.......เราสองคนก็เลยเดินเข้าไปดูส่วนอื่นๆ ข้างๆ โซนนี้บ้าง.......แล้วก็เจอน้องแพะค่ะ......ตัวดำใหญ่ ยืนสี่ขาอยู่บนตอไม้สูงๆ......โอ้โห สามารถมากๆ โชว์ตัวกันสุดๆ.......ชื่นชมในความพยายามจริงๆ ค่ะ

เลยน้องแพะไปนิดก็จะเป็นแกะ เต่า อะไรพวกนั้น........เดินดูได้นิดแป๊ปนึง เค้าก็ประกาศว่าจะเอาน้องเพนกวินเดินขบวนเข้าที่.......เราสองคนเลยไปยืนส่องๆ กัน.......เดินเรียงกันมาเป็นแถวๆ เลย.......โอ๊ยยยย น่ารัก

มีบางตัวเดินไปเดินมาก็ไม่ขยับไปไหนซะที.......เจ้าหน้าที่เลยเล่าให้ฟังว่า เค้ารอ “คู่” ของเค้าค่ะ แบบว่า จะได้เดินไปพร้อมๆ กัน.......ซึ้งจังเล้ยยยย ^^

แล้วก็มีบางตัวที่เดินช้ามาก เพราะแก่แล้วค่ะ จนในที่สุด เจ้าหน้าที่ก็ต้องอุ้มเข้าไปข้างในแทน......เหอ เหอ

อ้อ.......เจ้าหน้าที่บอกว่า ถึงอากาศจะร้อน แต่นกเพนกวินพันธุ์นี้เป็นขนาดกลางแล้วก็อยู่ในอากาศอบอุ่นค่ะ เค้าจะอยู่ได้ดีในอุณหภูมิประมาณ 22-28 องศา (ถ้าจำไม่ผิดนะคะ) เลยออกมาได้......แต่ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนไปหน่อยแล้ว แล้วก็เค้าจะเข้าสู่ฤดูวางไข่ด้วย.......วันนี้เลยจะออกมาเดินพาเหรดเป็นวันสุดท้ายของช่วงนี้แล้วค่ะ.......โชคดีจริงๆ ที่มาดูทันอ่ะเนอะ ^^

ชื่นชมกะน้องเพนกวินเสร็จก็ขึ้นรถ มุ่งไปยังส่วนถัดไปค่ะ.......คราวนี้เป็นน้องฮิบโป.......ตัวโตมากกกก

จริงๆ เป็นแบบบ่อฮิปโปเลยนะคะ มีหลายตัวด้วย แล้วก็มีแบบเป็นน้องน้อยเพิ่งเกิดมาด้วยล่ะ......พยายามถ่ายรูปแล้ว แต่น้องเค้าแอบอยู่ข้างๆ แม่ตลอด เลยไม่ได้รูปชัดมาๆ......แล้วก็ได้อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับฮิปโปด้วย เค้าบอกว่า ลำตัวของฮิปโปจะเป็นเมือกๆ ค่ะ แล้วที่เห็นเป็นสีน้ำตาลแดงๆ ตรงผิวนั่น ไม่ใช่เพราะว่าสกปรกนะคะ แต่เพราะว่าธรรมชาติของฮิปโปจะมีเหงื่อเป็นเลือดออกมาคลุมผิวเพื่อไม่ให้เสียเกลือแร่ค่ะ......แบบว่า ตรงน้ำตาลแดงๆ คือ เลือดของฮิปโปนั่นเอง ^^"

พ้นจากบ่อฮิปโปไปนิดก็จะมีหมีขออยู่ค่ะ.......แต่หมีขอเป็นสัตว์กลางคืน เลยไม่ออกมาโชว์โฉมเท่าไหร่ เอาแต่นอนลูกเดียว.......แถมท่านอนยังฮามากๆ ด้วย เพราะพี่แกแค่เอาลำตัวพาดกิ่งไม้ไว้ ปล่อยแขนขายื่นยาวออกมาค่ะ ^^

ขับรถต่อไปอีกนิด.......คราวนี้เป็นส่วนของ “สัตว์แอฟริกา” แล้ว........ด้านหน้าเป็น “เมียร์แคท” ค่ะ......สัตว์ชนิดนี้ จะอยู่กันเป็นกลุ่ม แล้วก็มีตัวนึงทำหน้าที่เฝ้ายามเสมอๆ......ตอนที่เห็นนั่น กำลังเฝ้ายามจริงจังมาก หันซ้ายหันขวาตลอด ในขณะที่สมาชิกฝูงก็นั่งอี๋อ๋อกันอยู่ข้างๆ......เห็นแล้วแอบขำว่าเฝ้ายามให้ฝูงหรือเฝ้าให้เจ้าสองตัวนี้อี๋อ๋อกันแน่ ^^

พอเดินเข้าไปด้านใน ก็จะมีพวกม้าลาย ยีราฟ แรด แล้วก็พวกสัตว์ที่วิ่งเก่งๆ ค่ะ แต่ชื่อจำไม่ได้แล้วค่ะ......โดยส่วนตัวชอบยีราฟมากกกก.......สงสัยเพราะเป็นคนตัวเตี้ยเลยชอบสัตว์สูงๆ......เหอ เหอ

ขับรถขึ้นเนินต่อมาอีกหน่อย.......จะเป็นเสือ ไฮยีนาลายจุด แล้วก็พวกสัตว์ภูเขาค่ะ......เสือเนี่ย เห็นยากมาก เพราะเค้าใส่รั้วไฟฟ้าไว้ด้วย.......ส่วนกวางภูเขาเนี่ยก็ลับเขาตลอดเวลา แม้จะดูไม่มีพิษมีภัย แต่พอเห็นลับเขาตลอดแบบนี้ ก็หนาวเหมือนกันนะคะ......ไฮยีนาเนี่ย หน้าตาขี้โกงมาก !!!

เลยไปอีกนิด......คราวนี้เป็นส่วนจัดแสดงสัตว์ค่ะ......แบบว่ามีช้างมาขออาหาร แล้วก็มีควายเผือกด้วย.....ย้ำค่ะว่าเป็นควายเผือก เพราะเค้าเอาตัวสีปกติมาเทียบด้วย.......ควายเผือกหน้าตามู่ทู่มาก.....เห็นแล้วขำค่ะ ^^

ยืนเล่นกะน้องช้างตัวโตๆ กะขำกะหน้าควายเผือกได้ซักพัก ก็ออกเดินทางต่อ........คราวนี้ไม่มีที่จอดแล้วค่ะ......แต่จะมีวัวปา แล้วก็กระทิง (มั้ง??) อยู่ตรงริมทาง........เราเลยให้ตาเหม่งจอดรถแล้วก็วิ่งลงไปดูคนเดียว......ตรงทางเดินไม้ๆ ที่จะเข้าไปด้านในเนี่ย มีน้องลิงนั่งอยู่ด้วยทั้งสองที่เลยค่ะ ที่นี่ลิงเยอะจริงๆ แฮะ

ถ่ายรูปเสร็จวิ่งกลับมาที่รถก็พบว่า รถติด !!!!

เลยถามตาเหม่งว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะรถไม่ควรติดที่นี่นี่นา......ตาเหม่งเลยเล่าให้ฟังว่าน้องลิงเข้าไปขโมยของในรถกะบะด้านหน้าค่ะ แล้วก็ขนมานั่งหม่ำกลางถนน รถเลยไปไหนไม่ได้ !!!

นี่แหละค่ะ.....โฉมหน้าของคนที่รถติด......นั่งหม่ำทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เลยเชียว

พ้นจากตรงนี้ ก็เข้าไปสู่โซนที่เป็น Highlight ของสวนสัตว์แห่งนี้แล้วค่ะ.......เพราะถ้ามาที่นี่ สัตว์ที่จะพลาดไม่ได้ คือ “เสือขาว” ค่ะ.......ระหว่างทางแอบเห็นน้องกวางยืนอยู่ริมถนน เลยขอให้ตาเหม่งเปิดกระจกไปถ่ายรูป.......แล้วก็พบว่า น้องกวางมีใบไม้เกี่ยวอยู่บนหน้าเพียบ !!!

เฮ้อออ......แบบนี้ใช่มั้ยที่เค้าบอกว่า เขากวางเนี่ยทำให้ตายง่าย เพราะชอบเกี่ยวนั่นนี่จนทำให้เสือวิ่งตามได้ทัน (_ _)

แต่ก่อนจะถึงโซนเสือนิดนึง ก็เป็นส่วนของสัตว์แปลกๆ.......เราเลยขอให้ตาเหม่งจอดรถไปดูกันก่อนที่จะเข้าไปดูเสือ.......แล้วก็ได้เลยเห็น “ตัวกินมดยักษ์” กะ “สกังค์” ค่ะ

เดินดูจนครบด้วยบรรยากาศแบบวังเวง เพราะตรงนี้มืดนิดๆ........ก็วนกลับไปดูเสือกันค่ะ

และนี่คือ “เสือขาว” ที่อยากจะดูกันค่ะ.......สวยมากเลย.........มีหลายกรงนะคะ แต่ก็นอนหลับคร่อกฟี้กันอยู่ทั้งนั้น ^^

ในโซนเดียวกันนี้ มีเสือประเภทอื่นๆ และสิงโตด้วยค่ะ......ระหว่างเดินดูกรงอื่นๆ ก็ได้ยินเสียงคำรามเสียงดังมากๆ.......ทีแรกเราคิดว่า อาจจะเป็นเสียงจากเทปอะไรแบบนั้น เพราะดังมากจริงๆ........แต่จริงๆ แล้ว ไม่ใช่เสียงจากเทปค่ะ เป็นเสียงพี่เสือจริงๆ......เสือตัวนี้ท่าทางหงุดหงิดค่ะ เดินงุ่นง่านไปมา......แล้วพอเห็นเราหน้ากรงก็เดินตรงมาหาจ้องตาเขียวปี๋เหมือนโกรธกันมาแต่ชาติปางไหนก็ไม่รู้........น่ากลัวมากๆ......ตาเหม่งเห็นตาพี่เสือที่จ้องจะขย้ำเราแล้วเลยลากเราให้เดินออกมาค่ะ......โกรธไรเค้าก็ไม่รู้ Y_Y

ก่อนเดินออกมาจากมุมเสือ......ตาเหม่งก็วิ่งมาบอกว่า “แมวดาว” แอบมองเค้าค่ะ......ประมาณว่า ตาเหม่งเดินไปมุมไหน.....แมวดาวก็มองตามตลอด.......เล่นเอาตาเหม่งหลอนไปเลย........แต่พอถ่ายรูปมา (จากมุมที่เรายืน)......ดูแมวดาวเหงาๆ เนอะ......ว่ามั้ย????

พอดูครบทุกกรง........ก็เดินไปริมน้ำค่ะ.......บรรยากาศตอนเย็นๆ แบบนี้........สวยเนอะ ^^

แล้วก็พอดิบพอดีกับมีเจ้าหน้าที่อยู่แถวๆ นั้นคนนึง........เราสองคนเลยขอให้ถ่ายรูปคู่ให้ค่ะ.......เป็นรูปคู่ใบเดียวของทริปนี้.........เหอ เหอ

พอได้รูปคู่ ดูสัตว์ทั้งหลายเรียบร้อย........ก็ได้เวลาอำลาสวนสัตว์เปิดเขาเขียวแล้วค่ะ.......ไว้ถ้ามีโอกาสจะมาเยี่ยมอีกน้า.......คราวนี้ จะไม่ลืมขอแผนที่แน่ๆ ^^

3rd Anniversary @ Hopf Brew House

2009-09-20T01:40:00.000+07:00

พอหม่ำอาหารที่ “มุมอร่อย (นาเกลือ)” จนอิ่มหนำ.......กลับมาสลบเหมือดที่ห้อง.......เราสองคนก็หลับเป็นตายเลยค่ะ.......ท่าทางจะเหนื่อยมากจริงๆ

แบบนี้......เริ่มไม่แน่ใจว่าจะได้ไปฉลองดื่มของมึนเมาอย่างที่ตั้งใจไว้รึเปล่าแล้วล่ะค่ะ.......ตาเหม่งเองยิ่งหนัก ถึงขนาดงัวเงียพูดว่า ถ้าไม่อยากออกไปข้างนอกก็ได้นะ (แบบว่า ท่าทางพี่แกเองน่ะแหละค่ะ ที่ไม่ค่อยอยากตื่น.....เหอ เหอ)

แต่แล้ว.......ก็ได้ระฆังช่วยชีวิตค่ะ !!!

หนูแพตตี้ กับ เจ๊แฮปปี้ นั่นเอง.......สองสาวโทรมาตอนประมาณสองทุ่ม (รึเปล่า??? ลืมดูเวลาซะด้วย) ถามว่า ทำอะไร จะไปไหนมั้ย พอเราบอกว่านอนอยู่ แต่ว่าจะตื่นไปดื่มๆ กัน........สองสาวเลยบอกว่า กำลังปิดร้าน จะตามมาดื่มๆ ด้วย !!!

แบบนี้......โฮะ โฮะ.......ยังไงก็ต้องตื่นไปดื่มๆ ชิว ชิว ตามแผนแล้วล่ะค่ะ

เราเลยจัดการโทรไปถามนุกะอัพว่าจะมามั้ย เพราะมะคืนคุยๆ กันไว้ว่าอาจจะตามมาดื่มด้วย.......แต่อีกซักพักนุก็โทรมาบอกว่ามาไม่ไหวแล้ว......อ่ะ....ถ้างั้นก็มี 4 คน คือ เรา ตาเหม่ง พี่จุ๊บ และแพตตี้ ไปลุยราตรีพัทยากันค่ะ

แล้วก็เลยบอกตาเหม่งไปว่า คุณเจ๊กะแพตตี้จะมานะ......ตาเหม่งงัวเงียงึมงัมตอบรับ........ส่วนเราก็เข้าไปจัดการอาบน้ำอาบท่า

อาบน้ำเสร็จ......ยังไม่ทันได้แต่งหน้า แต่งตัว.......ยังไม่ทันจะลากตาเหม่งลงมาจากเตียง.......แพตตี้ก็โทรมาบอกว่า ตอนนี้ถึงสุขาวดีแล้ว !!!!

โอ้ววววว......ขับรถหรือเหาะกันมาเนี่ย......มาถึงเร็วจริงๆ เลย !!!!

พอแจ้งตาเหม่งถึงพิกัดของสองสาว ตาเหม่งก็สะดุ้งเฮือกเด้งดึ๋งลงจากเตียง วิ่งรี่จะเข้าห้องน้ำ......ร้องแต่ว่า ไอ้บ้าเอ๊ยยย ทำไมมาเร็วจังฟะ !!!

แต่ยังไม่ทันได้เข้าห้องน้ำ.......แพตตี้โทรมาอีกรอบ......คราวนี้ตาเหม่งหลอนเลยค่ะ บอกว่า โทรมาบอกว่า มาถึงแล้วเหรอ ????

เราเลยว่า ตาเหม่งว่าจะบร้าเหรอ......เพราะแพตตี้โทรมาบอกแค่ว่า อยากจะขอมาแต่งงามกะเข้าห้องน้ำที่ห้องด้วยแค่นั้นเอง

อึดใจหลังจากนั้น........ตาเหม่งยังไม่ทันออกจากห้องน้ำเลย......แพตตี้กะเพ่จุ๊บก็โทรมาบอกว่ามาถึงแล้ว เราเองยังไม่ได้แต่งหน้าแต่งตา ไม่ได้ทำอะไรเลย เลยต้องเดินลงไปรับด้านล่างแบบหน้าโล้นๆ เน่าๆ......เฮ้อออ (-_-")

ขึ้นมาจัดการทำธุระตามแต่ปรารถนาบนห้องเรียบร้อย พวกเราก็พร้อมออกไปท่องราตรีกันแล้วค่ะ.......และแม้เป็นการฉลองครบรอบ 3 ปี แบบเวอร์ชั่นรอบดึกของเราสองคนก็ตาม.......แต่มีเพื่อนมาร่วมแจมด้วยแบบนี้ก็สนุกดีนะคะ อยู่สองคนกันมาทั้งวันแล้วววว ^^

ตาเหม่งเลือกร้านนี้ไว้สำหรับเวอร์ชั่นรอบดึกค่ะ “Hopf Brew House”

ร้านนี้เป็นร้านอาหารกึ่งผับสไตล์ยุโรปค่ะ.......ตอนแรกๆ ตาเหม่งคิดว่าเป็นร้านเล็กๆ แต่พอเข้าไปจริงๆ แล้ว ก็พบว่า ร้านใหญ่มาก......คนเยอะมากด้วย แต่เป็นชาวต่างชาติซะเป็นส่วนใหญ่.......อาหารก็เป็นพวกพาสต้า พิซซ่าค่ะ........น่าทานมากกกกกกกกกก !!!

สำหรับพิกัดร้านนี้อยู่ใกล้ๆ Royal Garden เลยนะคะ.......จอดรถที่ห้างนั้นได้ (เพราะคุณเจ๊ไปจอดตรงนั้น)

เข้าไปถึงก็เจอนักร้องกำลังร้องเพลงแบบออเคสตร้า (สะกดไงหว่า??) อยู่พอดีค่ะ.......เราชอบฟังเพลงแนวนี้มากๆ เลยติดอกติดใจใหญ่......แต่เค้าก็ร้องหลังจากเราเข้าไปไม่นานค่ะ เพราะเหมือนจะร้องถึงแค่ห้าทุ่ม Y_Y

พอเข้าร้านไปเรียบร้อยก็พบว่ามีโปรโมชั่นดื่ม 3 ลิตร แถมลิตรนึง......แบบนี้แล้ว พวกเราจะพลาดได้หรือ !!!!

ก็เลยสั่งมาแบบที่ว่าแหละค่ะ.......สั่ง wheat ไปสามลิตร ส่วนอีกลิตรที่แถมนั้นขอเป็น lager ค่ะ......ได้มาแบบใหญ่ยักษ์บะละเหิ่มมากๆ ค้า ^^

อ่ะ......ดูแบบที่ว่า เหมือนไม่ใหญ่ใช่ป่ะ.........งั้นลองเอาแค่แก้วแบบลิตรนึงที่แถมนั้นมาเทียบกะหน้าให้ดูละกันนะ.......โฮะ โฮะ

เห็นมะ........ใหญ่มากกกกกก

แบบว่า ไอ้แก้วสามลิตรนั่น ไม่อาจยกไหวได้แน่นอน........เค้าเลยต้องใช้วิธีตักกันแบบนี้ล่ะค่ะ.......ใช้กระบวยไฮโซกันเลยเชียว ^^

เอ้า.......ชนๆๆๆๆๆ......ฉลอง 3rd Anniversary ให้เราสองคนค่า......เอ้าาา.......เชียร์สสสสสส !!!!!

จากนั้นอาหารที่สั่งก็มาส่งค่ะ........ตอนแรกสั่งจานเดียวก่อน เพราะไม่อยากหม่ำอะไรหนักๆ กัน......เลยได้ “ไส้กรอกรวม” มาก่อน.......อร่อยเด็ดม๊ากกกกก

แป๊บเดียวเกลี้ยง !!!!

เลยตกลงใจกันสั่งอาหารเพิ่มอีกรอบ......ทีแรกคุณเจ๊ให้เลือกว่าจะเอาขาหมูเยอรมัน หรือจะเอาพิซซ่า

พวกเราคิดไปคิดมา.......แล้วก็เลยเลือกเป็นพิซซ่าดีกว่า......เลยได้พิซซ่าหน้านี้มาค่ะ “ 4 Seasons”

และแล้ว แป๊บเดียวคนที่ไม่ค่อยหิวทั้ง 4 คน ก็จัดการ...........เกลี้ยง !!!!

พออาหารเกลี้ยงแล้ว.......พวกเราก็ยังคงนั่งคุยกันต่อ........อะไรจะมีเรื่องคุยกันเยอะขนาดนี้ก็ไม่รู้ !!!!

คุยไปคุยมา.........ตีหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ได้เวลาปิดร้านแล้วค่า.........พวกเราเลยต้องจรลีออกจากร้านมา......แหม.......ยังสนุกอยู่เลยนะเนี่ย (_ _)

พอพ้นเที่ยงคืน..........วันที่ 19 ของเดือนที่ 36 ของเราก็ผ่านพ้นไปด้วยความสนุกสนานค่ะ.......เรียกได้ว่า ฉลองกันมาราธอนจริงๆ ตั้งแต่คืนวันที่ 18 ยันเที่ยงคืนวันที่ 19

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว........เอ้า.......เชียร์สสสสสส ส่งท้ายกันหน่อยนะค้า ^^

หมายเหตุ: หลังจากออกจากร้าน hopf นั้น สองสาวไปส่งเราที่โรงแรมค่ะ......เราสองคนหลับเป็นตาย......แต่ไอ่ crazy gals สองคนนั่นไปเที่ยวกันต่อ........ได้ข่าวว่า กว่าจะกลับถึงกรุงเทพก็ตอนแปดโมงเช้าวันรุ่งขึ้นเลยค่ะ.....แค่ขับรถจากกรุงเทพฯ มาฉลองด้วยที่พัทยาก็ว่าบ้าแล้ว........แต่เที่ยวต่อได้ถึงเช้าแบบนี้........เที่ยวแบบลืมตายจริงๆ เล้ยยยยย

ผึ้งขา..........ขอบคุณนะคะที่เลือกร้านดีๆ อาหารอร่อยๆ บรรยากาศเยี่ยมให้อีกแล้ว.......เค้ารักผึ้งที่ซู้ดดดดด ^^

ครั้งที่ 36 @ Pattaya

2009-09-19T18:55:00.000+07:00

หลังจากที่ได้สะใภ้วันครบรอบสามปีไปเรียบร้อย.......กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบตีสี่ได้ (_ _)

ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนแปดโมงนิดๆ (นอนไปนิดเดียวเอง ไม่รู้จะตื่นมาทำไมแต่เช้า - -") แล้วก็เลยเดินลงไปคุยกะหม่ามี๊ข้างล่าง แล้วก็โชว์แหวนหม่ามี๊ด้วย........ส่วนตาเหม่งตื่นตอนสิบเอ็ดโมงได้........พอตื่นมา คุยๆ กันได้นิดหน่อย......เราก็ยื่นของขวัญวันครบรอบให้

นี่แหละค่ะ......น้ำหอมหนึ่งขวดกะการ์ดใบนึง......ง่ายมากกกก (_ _")

จริงๆ ก็ไม่ง่ายเท่าไหร่หรอกค่ะ.......เพราะไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให้ตาเหม่งดี ดูๆ ไปแล้ว เหมือนตาเหม่งมีหมดแล้ว แล้วก็ไม่เห็นอยากได้อะไรเลย.......แต่พอดิบพอดีกับที่เล็งเห็นว่า น้ำหอมของตาเหม่งใกล้จะหมดขวดแล้ว.......แล้วยังไงตาเหม่งก็คงต้องซื้อเพิ่มแน่ๆ (เพราะ ตาเหม่งเป็นคนติดน้ำหอมค่ะ)........ก็เลยซื้อให้ซะเลย.......แล้วก็ยี่ห้อเดิม กลิ่นเดิมเลย.....ตาเหม่งชอบ และได้ใช้อย่างแน่นอน.....โยว่ โยว่

ส่วนการ์ด......ก็ชอบเองเป็นการส่วนตัว......หมูสองตัว hugs กะ kisses กันค่ะ.......แบบว่าเป็นสามมิติจับพลิกไปมาจะเห็นเป็นสองรูป.......หมูสองตัว ก็เราสองคนนี่แหละค่ะ......ไม่มีใครเกิดปีหมูก็จริง แต่ต่างคนต่างเรียกอีกฝ่ายว่า “อ้วน” เพราะงั้น ก็คือ “อ้วน” สองตัวกอดกะจูจุ๊บกันนั่นเอง.....ฮี่ฮี่

พอตื่นเรียบร้อย.......รอจนหายงัวเงียก็เก็บเสื้อผ้าเตรียมออกเดินทางไป “พัทยา” ค่ะ

ครบรอบ 3 ปีนี้.......เราสองคนตกลงไปฉลองกันที่พัทยาค่ะ......แบบว่า เพิ่งฉลองวันเกิดเราไป หม่ำโน่นนี่ไปเยอะ......จะไปฉลองด้วยการกินอีกรอบก็จะแย่นะคะ เลยกะว่าจะไปนอนสบายๆ ทำกิจกรรมเล็กน้อย หาอะไรทานเรื่อยๆ เป็นการผ่อนคลายดีกว่า ^^

เดินทางถึงพัทยาตอนบ่ายสามโมง......มุ่งหน้าไปที่โรงแรม......เราจองโรงแรมประจำ “Bella Villa Metro” ผ่านทางเวบ agoda ไว้ค่ะ.......แต่พอเข้าไปถึงก็พบว่า ทางโรงแรมไม่เห็น booking ของเรา แล้วห้องก็เต็มด้วย.......เค้าเลย upgrade ให้พักที่ “Bella Villa Best Western” แทน

จริงๆ แล้วที่อัพเกรดให้เนี่ย ห้องแพงกว่า กว้างกว่า แต่เราว่าวิวที่ Metro สวยกว่าอ่ะค่ะ เพราะเราจองแบบ Sea View ตรง High Zone เอาไว้ แต่ที่ Best Western เนี่ย ถึงจะได้ห้องกว้างกว่า มี 2 เตียง (เตียงใหญ่และเตียงเล็ก) ก็จริง แต่จะเอามาทำไมในเมื่อมากันสองคน ยังไงก็นอนเตียงเดียวอยู่แล้ว......มีอีกเตียงกลับเป็นภาระให้ต้องเอาของวางบนเตียงอีก (กลัวหลอน).....แล้วก็ห้องที่ได้ที่ Best Western ก็ได้ตรง Low Zone อีก.......ถึงจะกึ่งๆ Sea View แต่ก็เห็นทะเลกะจิ๊ดเดียวเองอ่ะ

แต่ก็นะ......ไหนๆ ก็มาพักผ่อน.....แล้วพนักงานก็พยายามเต็มที่แล้ว.....ทำใจให้มันสนุกดีกว่าเนอะ ^^

ขึ้นมาบนห้อง.......ตาเหม่งก็นอนหมดแรงบนเตียงเล็กเลยค่ะ.......มะคืนดื่มๆ ก็เงี้ยแหละ หมดเรี่ยวหมดแรง 5555

ส่วนสภาพห้องก็งามค่ะ......ใหม่กว่าที่ Metro........ดูสะอาดตา........เราว่าก็สวยดี.......แต่ไม่ค่อยชอบพื้นค่ะ ดูลื่นๆ มันๆ เดินไม่สบายเท้าเท่าไหร่

เก็บข้าวเก็บของ เดินสำรวจห้องพัก ให้ตาเหม่งได้นอนแหมะแป๊ปนึง.......เราก็ชวนตาเหม่งออกไปหาอะไรทานกันค่ะ......ก็แบบ ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้หม่ำอะไรเลยน้า !!!!!

ร้านสำหรับฉลองครบรอบเดือนที่ 36 นี้ ตาเหม่งเป็นคนเลือกค่ะ โดยแบ่งเป็นกลางวันและกลางคืนด้วย.....เจ๋งป่ะล่ะ.....ฉลองกันตลอดวัน ตั้งกะเที่ยงคืนมะคืนยันเที่ยงคืนวันนี้เล้ยยยยย !!!

ร้านสำหรับตอนกลางวันคือร้านนี้ค่ะ “มุมอร่อย @ พัทยา (นาเกลือ)” ค่ะ ^^

จริงๆ เราสองคนเคยไปลองหม่ำที่ “มุมอร่อย @ ศรีราชา” มาแล้ว......แล้วก็ติดใจที่อาหารอร่อย ราคาน่ารัก บรรยากาศดี......แล้วก็เคยไปหม่ำที่ “มุมอร่อย @ พัทยา (สาย3)” มาแล้วด้วย แต่ตอนนั้นไม่ปลื้มเท่าไหร่ เพราะอาหารเฉยๆ แถมราคาได้ใจ........คราวนี้ก็เลยลองมาหม่ำที่พัทยา (นาเกลือ) ดูบ้าง เพราะได้อ่านรีวิวทั้งหลายแล้วเค้าว่ากันว่าบรรยากาศดีสุดๆ แม้ราคาอาหารจะสูงไปซักนิด.....แต่นะ ก็ต้องลองดูล่ะค่ะ ^^

เราไปถึงกันตอนเกือบๆ สี่โมงได้......มีลูกค้าประปราย.......ที่นั่งฮิตตรงริมทะเลมีคนนั่งอยู่บ้าง ส่วนที่เหลือเหมือนจองเอาไว้......เราก็เลยลองถามดูว่าเค้าจองกันตอนกี่โมงล่ะ เพราะเราสองคนคงนั่งกันไม่เกินสองชั่วโมงหรอก ถ้าจองตอนหกโมงเนี่ย เราสองคนจากไปแล้วแน่ๆ......น้องพนักงานก็ดีนะคะ ช่วยดูที่นั่งให้ สุดท้ายก็ได้ตรงที่นั่งริมน้ำที่เค้าจองไว้ตอนบ่ายสาม แต่ไม่มา เลยได้นั่งริมทะเลงามๆ เลย แถมนั่งได้ยาวเท่าไหร่ก็ได้อีกตังหาก......ชอบจัง ^^

ได้ที่นั่งสวยๆ ลมเย็นๆ สั่งเครื่องอื่มอันได้แก่ โค้ก และน้ำเปล่าแล้ว ก็เลยสั่งอาหารกันค่ะ......มื้อนี้ตาเหม่งงดของมึนเมาชั่วขณะ เพราะกะว่าคืนนี้คงได้ดื่มๆ อีก เลยเพลาๆ ลงหน่อย คาดว่า ยังมึนจากมะคืนไม่หาย......ฮี่ฮี่

เมนูที่นี่เหมือนกับที่ศรีราชาเลย ราคาก็พอๆ กันค่ะ.....เลยสั่งอาหารมาสี่อย่าง คล้ายๆ ของเดิม

ข้าวผัดปู (จานเล็ก)

จานนี้รสชาติใช้ได้ค่ะ แต่เราว่าข้าวผัดปูที่นี่อร่อยสู้ที่ศรีราชาไม่ได้ เพราะข้าวไม่เป็นเม็ดเท่าไหร่ แล้วก็ให้เนื้อปูน้อยกว่า แต่ให้ไข่ปูเยอะกว่าหน่อยนึง

กุ้งผัดไข่เค็ม

จานนี้เทพมากกกก อร่อยสุดๆ เราชอบมากเลย กุ้งสด ตัวโต ผัดไข่เค็มแบบไม่หวงไข่แดง คนชอบหม่ำไข่ (แดง) เค็มแบบเราโปรดมากกกก.......มีตาเหม่งแอบตินิดนึงว่าเนื้อไข่มันทรายๆ ไปหน่อย ไม่ค่อยเนียน แต่เราไม่สนค่ะ.......ฟาดเรียบแทบเลียจานเลยทีเดียว.......แนะนำๆๆ

ปลาหมึกไข่ทอดกระเทียม

จานนี้สั่งเพราะติดใจว่าที่สาขาศรีราชาอร่อยเด็ด......ที่นี่ก็อร่อยเหมือนกันค่ะ แต่คนละแบบกับที่ศรีราชา เพราะที่ศรีราชาทอดแห้งกว่า กระเทียมกรอบกว่า ไข่ปลาหมึกเยอะกว่า......เอ่ออ คือ ที่ศรีราชาถูกใจกว่า แต่ที่นี่ก็อร่อยใช้ได้นะ ไม่ผิดหวังนะ ^^

โป๊ะแตกทะเล

เมนูนี้สั่งเพราะอยากซดน้ำแกงร้อนๆ เผ็ดๆ จะได้ชื่นใจหายมึน......คราวที่แล้วติดใจต้มข่าทะเล คราวนี้เลยสั่งเป็นโป๊ะแตกบ้าง.......แล้วก็ไม่ผิดหวังค่ะ เพราะรสจัดดี แล้วก็ให้เครื่องเยอะมาก กุ้ง หอย ปลา ปลาหมึก เพียบบบบบ !!!!

พอได้อาหารมา 4 อย่าง......ก็เริ่มมองเมนูอื่นอีก.......ตาเหม่งอยากลิ้มลอง “หอยลายอบเนย” แต่ก็ต้องยั้งๆ ไว้ก่อน เพราะเดี๋ยวสั่งมาแล้วจะทานไม่หมด......อาหารที่นี่จานใหญ่ใช้ได้เหมือนกันค่ะ

นั่งหม่ำกันเพลินๆ มาก.....ได้นั่งๆ นอนๆ เรื่อยๆ เพราะเก้าอี้เป็นแบบนอนได้

ระหว่างนั่งหม่ำๆ กัน......ก็แอบเห็นน้องหมาค่ะ......ทำท่าจะวิ่งลงไปในน้ำทะเลซะงั้น......ประมาณว่า น้องหมาอยากได้อะไรที่อยู่ในทะเลซักอย่าง เลยจ้องๆ ใหญ่เลยว่าน้องหมาจะทำยังไง แล้วก็อยากได้อะไร......นั่งมองได้ซักพัก น้องหมาก็เลยลงไปในทะเล มุ่งหน้าไปยังสิ่งที่อยากได้แล้วคาบมาเลยค่ะ.....ปรากฏว่า น้องหมาอยากได้ปลา (ตาย) ที่ลอยแอ้งแม้งอยู่ในทะเล

เห็นน้องหมาทำแบบนี้แล้วก็ได้คิดนิดนึงว่า เวลาอยากได้อะไร อยากทำอะไร ก็ต้องทุ่มไปสุดตัวเหมือนกันนะ.....เพราะขนาดน้ำดูลึกๆ น้องหมากล้าๆ กลัวๆ แต่ยังทุ่มลุยน้ำไปคาบมาได้เลย......น้องหมายังสู้ แล้วเราเป็นคน จะไม่สู้ได้ไง.....จริงมั้ยคะ ^^

ทานอาหารไปได้ยังไม่หมด เราสองคนก็เริ่มอิ่มแล้วค่ะ......เพราะงั้น เมนูหอยลายอบกระเทียมเป็นอันว่าไม่ได้สั่งแน่ๆ ......เราเลยนั่งชิว ชิวไป เล็มอาหารที่เหลือไปเรื่อยๆ........ตอนนี้แดดเริ่มส่อง......ตาเราจากที่ตี่อยู่แล้วก็หยิบหยี เพราะสู้แสงไม่ไหว ตาปรือๆ ใกล้ง่วงประมาณนั้น......ส่วนตาเหม่งเองก็โดนแดดส่องหลังเต็มๆ เลยต้องย้ายมานั่งข้างเรา แม้ว่าทางร้านจะกางร่มให้ก็ตาม แต่มันไม่ช่วยอ่า

พอมานั่งข้างๆ กัน......ก็เลยหาทางถ่ายรูปคู่ซะหน่อย......ได้รูปนี้มา.....ดูอีโรติกเนอะ ^^"

และด้วยความที่กลับดึกกันมะคืน นอนกันไม่ค่อยพอ......แถมเจอลมเย็นๆ......เจอแสงแยงตาให้ริบหรี่เข้าไปอีก........เลยง่วงนอนมากกกกกกกก !!!

พอง่วงแล้ว ก็เลยชวนกันกลับไปนอนที่โรงแรมค่ะ.......แบบว่า พักกันก่อน ตื่นมาแล้วค่อยไปหาร้านที่ตาเหม่งเล็งไว้นั่งเล่นกันดีกว่า........เลยสั่งเก็บเงิน แล้วก็พบว่า ค่าอาหารรวมค่าเครื่องดื่ม คือ โค้ก 2 น้ำเปล่า 1 น้ำแข็ง 1 นั้น แค่ 590 บาทเอง !!!!

ตาเหม่งถึงกับอึ้งไปเลย......บอกว่า พอไม่มีของมึนเมาแค่นี้ ค่าอาหารถูกไปเลยเนอะ......ราคาประหนึ่งหม่ำ MK เลยนะเนี่ย (_*_)

แหมมมม......เพิ่งรู้เหรอค้าว่าค่าของมึนเมามันแพงงงง ^^"

จริงๆ ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะเราว่าอาหารที่นี่ไม่ได้แพงมาก ถ้าไม่ได้สั่งของเป็นๆ หรือของแพงๆ พวกปลาเก๋า กั้ง อะไรทำนองนั้น ก็ราคาประมาณนี้แหละค่ะ......แค่ 4 อย่างเนี่ย คนหม่ำเก่งๆ อย่างเราสองคนยังอิ่มอืดเลยค่ะ ^^

แล้วพอออกจากร้านด้วยอาการอิ่มๆ เลี่ยนๆ แบบที่ว่า.......เราเลยบอกให้ตาเหม่งหาร้านน้ำผลไม้ปั่นให้หน่อย.....แบบว่า อิ่มๆ แบบนี้ อยากดื่มน้ำเย็นๆ หวานๆ เปรี้ยวๆ ให้ชื่นใจน่ะค่ะ ^^

ตาเหม่งเลยขับรถเรื่อยๆ เอื่อยเฉื่อยเล็งร้านน้ำปั่นให้......แล้วก็มาเจอร้านนึงก่อนถึงโรงแรมพอดี......เป็นร้านขายนมปั่นค่ะ แต่มีน้ำผลไม้ปั่นด้วย (แต่แย่ตรงเป็นน้ำผลไม้แบบน้ำเชื่อมไม่ได้เป็นผลไม้สด)....... concept เป็น “วัว” ตามที่คุณตั๊กแนะนำ.....55555

เลยได้สั่งน้ำสตรอเบอรี่ปั่นมาชิม........รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ ชื่นใจพอทดแทนกับการที่ไม่ใช่ผลไม้สดได้เหมือนกันค่ะ ^^

ได้น้ำหวานเรียบร้อย.......ก็มุ่งหน้ากลับโรงแรม.......ถึงห้องปุ๊ป......เราสองคนก็สลบเหมือดกันทันที !!!!!

สะใภ้วันครบรอบ 3 ปี

2009-09-19T03:27:00.000+07:00

หลังจากที่พบปะเจอกัน จนเราได้ฉลอง My Birthday @ Craft Cafe ไปอีกรอบ........แล้วเพื่อนๆ สะใภ้โดยให้ของขวัญสองชิ้นโตๆ พร้อมกะวาฟเฟิลเค้กเรียบร้อย.......เราเองนึกว่าเรื่อง “สะใภ้” จะหมดสิ้นแล้ว........แต่ยังมีต่อค่ะ...... หุหุ

ตามมาอ่านกันเล้ยยยยยย ^^

ปกติแล้ว......นุ อัพ ตาเหม่ง และแพตตี้ (รวมถึงตาลน้อยด้วย) ชอบออกไปปุ๋ยๆ นอกร้านอยู่บ่อยๆ ค่ะ.......ประมาณว่า แว๊บๆ ก็ออกไปปุ๋ยๆ กันอีกแล้ว......ส่วนเราเองมักจะไม่ออกไปนอกร้านด้วย เพราะ (กระแดะ) แพ้บุหรี่ (แต่ดั๊นนนนมีฝาชีชอบปุ๋ยๆ) ก็เลยจะนั่งคุยนั่งเม้าท์กะเพื่อนๆ อยู่ในร้าน

คืนนี้ก็เช่นกัน.......เพื่อนๆ และตาเหม่งก็ออกไปปุ๋ยๆ กันเรื่อยๆ เราเองก็ไม่ได้คิดอะไร......เพราะอย่างที่เราบอกว่า เราเองไม่คิดว่าจะมีอะไรสะใภ้อีกแล้ว......เลยนั่งชิว ชิว คุยกะเพื่อนๆ ไปตามปกติ.......ระหว่างนั้น นุ อัพ และตาเหม่งก็ชวนแพตตี้ออกไปปุ๋ยๆ กันนอกร้านเรื่อยๆ.......จนพอใกล้ๆ เที่ยงคืนก็ออกไปอีกรอบ.......แต่ก็แป๊ปเดียวก็เดินเข้ามาในร้านกัน......เราก็มองงงๆ ว่าทำไมครั้งนี้เข้ามาข้างในกันเร็วจัง เพราะปกติแล้วจะปุ๋ยไปคุยไปนานมากกกก !!!

เข้ามาถึง.......แพตตี้ก็ยืนบิดไปบิดมา.......ตาเหม่งเดินวุ่นวายลนลาน......ส่วนนุกะอัพนั้น เราชวนคุยเรื่องเครื่องสำอางก็เหมือนใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว........เป็นไรกันเนี่ย ?????

พอผ่านเวลาเที่ยงคืนไป.......แพตตี้ก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า Happy Anniversary นะ

เราก็เลย เอ๊าะอ๋อ.......ที่ดูลนลานจะรอเวลาบอก Happy Anniversary นั่นเอง ^^

บอกกล่าวขอบคุณไปแล้ว ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรอีก.......หันมาเม้าท์กะเพื่อนๆ ต่อ......แต่แพตตี้ไม่หยุด.......ชีถามตาเหม่งว่า เตรียมของขวัญอะไรไว้ให้เราอ๊ะป่าว ????

ตาเหม่งตอบเจี๋ยมเจี้ยมว่าไม่มี.......เราแอบสงสารตาเหม่งนิดนึง เพราะปกติวันครบรอบแบบนี้ ตาเหม่งไม่มีของให้หรอกค่ะ ส่วนใหญ่จะรวมอยู่ในของของขวัญวันเกิดอยู่แล้ว (ก็ดั๊น ครบรอบห่างวันเกิด 3 วันเองนี่นา - -").......ก็เลยหันไปยิ้มแห้งๆ ให้กำลังใจตาเหม่ง แล้วก็ทำท่าไม่สนใจอะไรอีก.......เพื่อนๆ จะได้เลิกแกล้งตาเหม่ง !!!!

แต่เพื่อนๆ ไม่หยุดค่ะ......โวยวายว่าต้องมีของให้.....แล้วพอตาเหม่งบอกว่าไม่มีอะไรให้.......ก็เลยบอกให้เอาดอกกุหลาบประดับร้านของคุณเจ๊มาให้เราแทน !!!!

เราก็อ่ะ อ่ะ อ่ะ......ทำเป็นรับมา.......แบบว่าเพื่อนอยากเล่นก็เล่นไปละกัน.......ตามน้ำอ่า ^^"

พอรับมาแล้ว ก็ยังไม่จบอีก......คุณอัพบอกว่า ตาเหม่งควรให้แค่ดอกเดียวดีกว่า......แล้วก็ให้เราเลือกออกมาดอกนึงจากทั้งแจกันนั้น !!!!

โอ้ววว......เลือกไม่ถูกค่ะ.....เลยได้แต่เล็งๆ ดอกไหนสวยหว่า ????

พอเราเริ่มเลือก.......เพื่อนๆ ก็เปลี่ยนใหม่......บอกให้ตาเหม่งเป็นคนเลือกให้ดีกว่า !!!!

เอ๊ะ ยังไงกันนี่ ???

ตาเหม่งก็เลยเลือกดอกไม้ออกมาให้ดอกนึง.......เอ่อออ......ดอกนี้สวยจริงๆ แหละค่ะ เป็นดอกกุหลาบตูมๆ

เรารับมา.......แล้วก็ยิ้มๆ......นึกว่าแค่นี้ก็จบไง !!!!

แล้วก็ตั้งท่าถ่ายรูป ยิ้มแฉ่ง ทำท่าตื่นเต้นตามแต่ที่เพื่อนๆ จะบอก......แบบว่า เอาไงเอากัน ^^"

ตาเหม่งชักเห็นว่า ไม่ได้การ.......เลยบอกให้ดูว่ามีอะไรที่ดอกไม้มั้ย

เพื่อนๆ ลุ้นกันใหญ่.......แต่ให้ตายเถอะ ด้วยความที่สายตายาว.....เรามองไม่เห็นจริงๆ อ่ะ.......คือ เห็นว่ามีอะไรทองๆ อยู่อ่ะนะ แต่คิดว่าเป็นลวดทองที่ผูกดอกไม้ไว้เท่านั้นเอง

จนตาเหม่งต้องชี้ให้ดูว่า......เป็น “แหวนทอง” ค่ะ (_ _)

กว่าจะได้รู้เรื่องว่า ตาเหม่งให้ “แหวนทอง” เป็นของขวัญวันครบรอบสามปี.......ทั้งตาเหม่งและเพื่อนๆ ก็ลุ้นกันแทบขาดใจตาย !!!

แล้วก็ไม่มีปัญญาหาทางเอาแหวนออกจากดอกไม้อีก ตาเหม่งเลยต้องริดใบไม้เอาแหวนออกมาให้ (-_-")

จากนั้น......เพื่อนๆ ก็บอกให้ตาเหม่งใส่ “แหวน” ให้เรา

หุหุ.....เหมือนหมั้นกลายๆ เลย ^^

ใส่แหวนเสร็จ ถ่ายคู่กันหน่อยยยย ^^

แล้วก็บอกให้เราหอมแก้มตาเหม่งอีกฟอด.......โอ๊ย แบบนี้สบายมาก ไม่มีเขิน.....ชอบหอมตาเหม่งอยู่แล้วววว !!!!

เสร็จสิ้นภารกิจสะใภ้เราไปแบบคนทำสะใภ้แทบจะสะใภ้ซะเอง......เฮ้อออออ (_ _")

อ่ะ.......ย้อนกลับมาเรื่องสะใภ้อีกที.......สาบานได้เลยว่า ไม่เห็นจริงๆ จนนุสงสัยว่าไม่เห็นจริงๆ เหรอ นึกว่าเราเล่นมุก.......เหอ เหอ ไม่มุกค่ะ......ไม่เห็นจริงๆ.......แล้วก็คิดว่าเพื่อนๆ แกล้งเล่นแล้วตาเหม่งเล่นตามนั้นด้วย........ไม่คิดว่าจะเป็นการ “สะใภ้” อะไรเลย (_ _")

ที่ไม่คิดว่าตาเหม่งจะทำแบบนี้ เพราะตาเหม่งเป็นพวกขี้เขินค่ะ พี่แกไม่ชอบทำอะไรต่อหน้าคนเยอะๆ แล้วที่ร้านเพื่อนเยอะขนาดนี้ ตาเหม่งไม่น่า “กล้า” ทำอะไรอ่ะ........อีกอย่าง คือ ไม่คิดว่าตาเหม่งจะมีของขวัญวันครบรอบให้ เพราะให้จี้เป็นของขวัญวันเกิดไปแล้ว น่าจะรวมอยู่ในนั้นเรียบร้อย แล้วเราสองคนก็กำลังจะไปฉลองวันครบรอบสามปีด้วยการไปพักผ่อนที่พัทยาอยู่พรุ่งนี้แล้วอ่ะ.......ไม่น่ามีอะไรอีกแล้ว......เลย “สะใภ้” มาก !!!

แล้วก็เป็นการ “สะใภ้” แบบงงๆ ของจริง......เราหัวเราะยิ้มร่า ไม่ได้คิดอะไรเลย.......ส่วนเพื่อนๆ นอกจากยืนลุ้น นั่งลุ้นกันสุดริดแล้ว......แพตตี้กะน้องเหมี่ยวยังแอบซึ้ง น้ำตาหยดกันได้อีก (_ _)

ผึ้งขา.........จริงๆ เค้าก็อยากซึ้งแบบนั้นเหมือนกันนะ......แต่เค้าเอ๋อ.....คิดไม่ทันอ่า Y_Y

ตาเหม่งมาเฉลยทีหลังว่าตื่นเต้นมาก ใจเต้นตึ่กตั่ก......แพตตี้ก็นั่งไม่ติด......นุกะอัพก็ลุ้นสุดๆ......เพื่อนคนอื่นๆ ไม่ได้ร่วมคิดแผนการด้วย แต่ก็เข้าใจอะไรได้ง่ายมากๆ.......ในขณะที่เรายังไม่ get อะไรเลย Y_Y

แล้วตาเหม่งก็บอกแพตตี้ไปด้วยว่า ถ้าให้เราเลือกดอกไม้เองเนี่ย เราเลือกไม่ถูกหรอก เราไม่ได้สังเกตหรอกว่ามีดอกนึงที่มีแหวนทองอยู่อ่ะ.......เหอ เหอ ขอบอกว่า ตาเหม่งรู้จักว่าเราเอ๋อสุดๆ เราไม่อาจเห็นได้แบบที่ตาเหม่งว่าจริงๆ......ไม่น่าเชื่อ

ดอกนี้แหละค่ะ......ที่สวยกว่าดอกอื่นๆ ที่เราควรจะเลือกเพราะมี “แหวน” คล้องอยู่.....แต่ไม่เห็น (_ _)

สรุปได้ว่า.......ครบรอบ 3 ปีเนี่ย.......สะใภ้มากกก แล้วก็อบอุ่นมาก เพราะมีสักขีพยานเพียบ !!!!

ผึ้งขา........ขอบคุณมากๆ นะคะ ที่ยอมละความเขิน ทำ “สะใภ้” เค้าขนาดนี้.......แล้วเค้าก็รู้ด้วยว่าของที่ให้น่ะ mean something !!! (อะไรหว่า ??)

เพื่อนๆ จ๋า.........ขอบคุณมากๆ เช่นกันที่ทำให้ช่วงเวลาครบรอบ 3 ปีของเราสองคนอบอุ่นมากขนาดนี้.....แต๊งกิ้วค่า ^^

จดหมายถึงตาเหม่ง

2009-09-19T00:01:00.001+07:00

ผึ้งค้าบบบบ......

ตั้งแต่เรารู้จักกันมา.........วันนี้เป็น “วันที่ 19 กันยายน” ครั้งที่ 3 แล้วน้า.........นั่นก็หมายความว่า เราสองคนรักกันมา 3 ปีแล้วอ่ะ

แล้วก็เหมือนที่เราเคยคุยกันว่า มันทั้งดูน้านนาน แล้วก็ดูเหมือนแป๊ปเดียวเอง.........นานตรงที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้ง 3 ปีแล้วอ่ะ........ไม่น่าเชื่อเลยเนอะทั้งๆ ที่เวลา 3 ปีที่ผ่านไปเนี่ยมันดูเร้วเร็ว.......ประมาณว่า 3 ปีแล้วเหรอเนี่ย.......ไม่น่าเชื่อเลย ^^"

เพราะงั้น เค้าว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วก็จริงน่ะสิ......ว่ามั้ย ???

วันก่อน แพตตี้ถามเค้าว่า จะนิยามความรักของเราสองคนว่าไง.........เค้านึกไม่ออกอ่ะ เพราะไม่เคยนิยามเลย.......แต่ก็บอกไปว่า เค้าคิดว่า “ผึ้งเป็นความรักที่ดีที่สุดเท่าที่เค้าเคยมี” !!!

ผึ้งไม่ได้เป็นคนดีที่สุด แต่ผึ้งเป็นคนที่ทำให้เค้ามีความสุขที่สุด แล้วก็ทำให้รู้สึกได้ว่ารักที่เราสองคนมีนั้น “มั่นคง” พอ ที่จะไม่ต้องเป็นกังวล.......ทำให้เอาพลังไปทำอย่างอื่นได้เต็มๆ เลยทีเดียว

ตอบแบบนี้ไม่ได้เวอร์ เอาใจ หรือสร้างภาพ........แต่ ณ วันนี้ เค้ารู้สึกแบบนั้นจริงๆ........แบบที่บอกได้ว่า ทุกวันในสามปีที่ผ่านมาเป็นทุกวันที่เค้ามีความสุข !!!!

แน่ล่ะ..........เค้าคงไม่ได้มีความสุขทั้งวัน เพราะคนที่เป็นแบบนั้นได้มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละ........จริงมั้ย ??

แต่เค้าบอกได้ว่า.......ทุกวันที่มีผึ้งเค้ามีความสุขจริงๆ........ถึงจะมีเรื่องมีราว มีเถียงมีทะเลาะกันบ้าง........แต่เค้าก็บอกตัวเองได้ทุกคืนก่อนนอนว่า วันนี้ก็เป็นอีกวันที่มีความสุข.......จริงๆ นะ ^^

ขอบคุณผึ้งนะคะ ที่อยู่ดูแลกันมา 3 ปีแล้ว

แล้วเค้าก็หวังว่า ปีหน้าผึ้งก็คงอยู่ดูแลเค้าเหมือนเดิมน้า.........อยู่สร้างความหรรษากันแบบนี้นานๆ นะค้า

เค้ารักผึ้งสุดๆ นะค้าบบบบบบ

กี้เอ๊งงงงง

My Birthday @ Craft Café

2009-09-18T23:30:00.000+07:00

วันนี้มีนัดกันที่ Craft Café อีกแล้ววววว !!!!

ตอนแรกเป็นการนัดกันแบบไม่มีวาระ.......นัดเจอกันเฉยๆ เพราะคิดถึง ไม่ได้เจอกันนานแล้ววว (ได้ข่าวว่า วันเสาร์ที่แล้วเพิ่งเจอไป วันศุกร์เจออีกแล้ว????).......แต่พอดีได้คุยกะแพตตี้เมื่อวันอังคาร เลยได้บอกไปว่า วันรุ่งขึ้นวันเกิด แล้วแพตตี้ก็ถามอีกว่า วันเสาร์ไปไหน ก็บอกไปอีกว่า จะไปฉลองพัทยา เพราะเป็นวันครบรอบ 3 ปีของเราสองคน......แพตตี้เลยสรุปว่า วันศุกร์ที่จะเจอกันนั้น......เจอกันแบบมี “วาระ” ดีกว่า ^^

วาระที่ว่าคือ “วันเกิด” ของเราเองค่ะ ^^

เราสองคนไปเจอที่ร้านเจ๊ตั้งกะยังไม่หกโมง......แวะซื้อเครื่องดื่ม ของขบเคี้ยว และของมึนเมาติดเข้าไปที่ร้านด้วย.....เข้าไปแล้วก็คุยๆ พูดๆ.......พลพรรคตามมาเรื่อยๆ........พอแพตตี้มา......ชีหอบหิ้วของมาเต็มไม้เต็มมือ......เราไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าคงหอบงานมาคุยกะคุณนกตามเคย.......แต่ปรากฏว่าบอร์ดที่ชีหิ้วมาอันโตนั้น เป็นรูปนี้ค่ะ ^^

เห็นแล้วปลื้มมมมมม ^^

จากนั้นก็นั่งคุยนั่งเม้าท์ รอเพื่อนๆ มาเรื่อยๆ.......แต่หลักๆ คือ รอเสบียงจากคุณนกและคุณตั๊กค่ะ.......ได้ข่าวว่าไปหอบอาหารมาจากแถวโชคชัย 4 เลยทีเดียวเชียว

ปกติแล้วคุณนกคุณตั๊กจะมาถึงเร็ว.......แล้วก็ต้องรอตั้งนานกว่าจะได้หม่ำ......คราวนี้เลยเปลี่ยนแผนใหม่ กะมาให้จวนเจียนปิดร้าน จะได้หม่ำกันได้เลย......ผลก็คือ เจอรถติดมากกกก กว่าจะมาถึงร้าน เจ๊ก็ปิดร้านแล้ว......เพื่อนๆ ก็แทบเขมือบกันเอง......55555

มาถึง......คุณตั๊กก็ส่งเค้กร้านละเลียดมาให้ 2 ก้อน.......แถมใส่ใจเลือกขนาดเข้าไปดูในบล็อกว่าเรายังไม่เคยหม่ำรสไหนบ้าง แล้วซื้อรสอื่นๆ มาให้ชิมด้วย.......น่ารักจริงๆ......ขอบคุณนะค้า (-/!\-)

พอเพื่อนๆ มาครบ อันประกอบด้วย คุณเจ๊ แพตตี้ ตาล คุณนก คุณตั๊ก น้องเหมี่ยว (หรือแมนดี้) น้องจือ กิ๊กยุ้ย (ขาดแต่ นุกะอัพที่กะลัง on the way กะนังกุ๊กที่บอกจะมาแล้วโดดดึ๋งๆ หนีหายไป) ก็เริ่มแกะของกิน เพื่อพร้อมหม่ำค่ะ

พอแกะของหม่ำเสร็จ.......ก็ยังไม่ได้หม่ำกันอีก......เพราะเพื่อนๆ มี “ของขวัญ” วันเกิดมอบให้เราค่ะ

เป็นโปสเตอร์เหมือนโปสเตอร์หนัง........ใบใหญ่มากกกก......ชื่อเรื่องว่า “ 3 Years”........เป็นหน้าของเราสองคน แล้วก็มี credit ชื่อเพื่อนๆ ที่เป็นทีมงานช่วยกันทำอยู่ด้านล่างด้วย........ปลื้มมมมากกกก ^^

ทีมงานตัวสูงช่วยแปะที่ร้าน (ชั่วคราว)

แปะเสร็จแล้วเป็นแบบนี้......เจ๋งๆๆๆๆๆ

อ่ะ.......ขอถ่ายรูปด้วยหน่อย.......ดูขนาดสิคะ.......สูงกว่าตัวเราอีก ^^"

ถ่ายรูปกิ๊วก๊าวหนุกหนาน

จากนั้นก็วนมายังอาหารที่คุณนกคุณตั๊กขับรถไปซื้อตั้งไกลมาให้ชิมค่ะ......มากมายยยยย

เราจำเมนูไม่ได้เลยว่ามีอะไรบ้าง แต่อร่อยถูกใจทุกเมนู.......และทุกคนก็คงคิดแบบเดียวกัน เพราะครั้งนี้ ตอนทานคนน้อยกว่าปกตินิดหน่อย ส่วนอาหารน่าจะเท่าเดิม แต่ครั้งนี้ ไม่พอหม่ำกัน !!!!

ทุกอย่างหมดเกลี้ยง !!!!

เลยต้องโทรไปสั่งจากร้านแถว craft café มาเพิ่มอีกเป็นก๊อกสอง.......แต่ก๊อกสองเนี่ย ไม่ค่อยอร่อยค่ะ......โน่นหวานไป นี่รสจืดชืด ไม่ถูกใจเอาซะเลย........ไม่รู้เพราะว่า ก๊อกแรกมันอร่อยเทพ หรือก๊อกสองไม่อร่อยจริงๆ ก็ไม่รู้......เรียกได้ว่า ได้ทานของอร่อยมากๆ จนติดใจ ทานของธรรมดาไม่อร่อยไปแล้ว.......ปากสูงอัพเกรดกันถ้วนทั่วทุกตัวคน........คุณนกคุณตั๊กทำให้พวกเราเสียนิสัยต้องหม่ำของอร่อยเท่านั้นไปซะแล้วววววว

ซักพัก.....นุกะอัพก็โทรมา บอกว่ามาไม่ได้แล้ว......แป่ววววววว (_ _)

แต่แล้ว ก็เดินเข้าร้านมาเฉยเลย.......หลอกกันนี่นา.......พอมาถึงก็ส่งของขวัญวันเกิดให้......ได้ถ่ายรูปกะของขวัญด้วย......แต่รูปอยู่กล้องใครหว่า (เดี๋ยวหาเจอค่อยมาใส่เพิ่ม ^^")

ของขวัญที่ได้เป็น eyeshadow ของ Anna Sui ค่ะ.......นุบอกว่า อัพเป็นคนเลือกให้เลยนะเนี่ย.......เราเองก็ชอบ สีงามมากกก แถมเป็นสีที่ยังไม่เคยมีอีก......ปลื้มมมมมม

ขอมีรูปแบบสี่คนหน่อยยยย ^^

แล้วก็หม่ำๆ กันต่อ.....คุยๆ กันต่อ.......เริ่มเริงร่าเดินกันทั่วร้าน ถ่ายรูปกันให้วุ่นวาย......เพลินมั่ก

พอเดินย่อย (ในร้าน) กันเรียบร้อย.......เพื่อนๆ ก็รวมตัวกันเขียนบอร์ดที่จัดมาให้ค่ะ........รวมกลุ่มกันเหนียวแน่น.......แบ่งพื้นที่กันแบบถ้อยทีถ้อยอาศัย แถมยังใจดี กันพื้นที่ตรงกลางไว้ให้ตาเหม่งอีกด้วย ^^

เสร็จสิ้นออกมาหน้าตาแบบนี้.......เป็นของขวัญจากเพื่อนๆ ที่ปลื้มแสนปลื้มค่ะ ^^

รวมของขวัญสองชิ้นโต !!!!

จากนั้น ก็เป็นเวลาหม่ำของหวาน.......คุณเจ๊เตรียมทำวาฟเฟิลให้พวกเราเหมือนเดิม.......แต่ครั้งนี้ทำกันนานมั่กๆ ทำเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จซะที......เราแอบเห็นว่า ทำเสร็จแล้วก็ทิ้งไว้ก่อน ไม่ยกมาเสิร์ฟเหมือนเคย เลยคิดว่า คงจะยกมาเสิร์ฟแบบทีเดียวหลายๆ แผ่นละมั้ง

แต่จริงๆ แล้ว.......เพื่อนๆ ร่วมกันทำแบบนี้ให้ค่ะ.....เค้กวาฟเฟิล ใส่กล้วย และโฟเลโล !!!!

ยกมาให้เป่าโดยคุณแพตตี้.......สะใภ้มากกกกกกกกก !!!!

ได้เค้กวาฟเฟิล........ปลื้มๆๆๆๆๆ

ตัดแบ่งค่ะ.......แต่ไม่ทันใจเพื่อนๆ เล้ยยยย ^^"

ให้ลงมือได้......ก็เริ่มเละเช่นนี้ ^^"

ชั่วพริบตา......หายวับ !!!!

คุณเจ๊เลยต้องทำมาเพิ่มให้อีกแผ่นค่ะ.......ท่าทางพลพรรคจะไม่อิ่ม......เหอ เหอ

อีกแผ่นก็หมดชั่วพริบตา.......เช่นเดิม......ยังคงมีผู้หิวโหยอีก 2 ราย.......เป็น waffle mania มากๆ ^^

จากนั้นก็นั่งคุยนั่งเล่นเม้าท์และถ่ายรูปกันค่ะ

ก่อนเที่ยงคืนมีสมาชิก คือ ตาลกลับไปก่อนเป็นคนแรก เพราะหอเพื่อนปิดเที่ยงคืน.......แต่ที่เหลือก็ยังนั่งคุยกันต่ออย่างหนาแน่น

นัดกันครั้งนี้ happy สุดๆ.........ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนนะค้า.......จากใจเล้ยยยย.....จุ๊บ จุ๊บ ^^

My Birthday @ เสือนอนกิน

2009-09-16T23:30:00.000+07:00

หลังจากอัพไดไปแล้ว.......ก็มีเพื่อนอวยพรอีกเพียบค่ะ......คุณตั๊กอวยพรมาทางเอ็ม แล้วก็มีคนอื่นๆ ที่ส่ง text มาอวยพรอีก รวมถึงกิ๊กเกษด้วย......โฮะ โฮะ

คุณหลานเอ หลังจากบอกไปตอนเช้าแล้วก็ส่ง text มาอีกรอบ ตามด้วยเมลอีกหน......อะไรจะกลัวไม่ถึงกันขนาดน้านนนน !!!

วันนี้เราตกลงไปเจอตาเหม่งที่สยามค่ะ แล้วค่อยไปร้านอาหารด้วยกัน......ตาเหม่งเลิกงานตอนเกือบๆ หกโมงแล้วค่ะ แต่เราสองคนไม่รีบ เพราะจองโต๊ะไว้ตั้งทุ่มนึงแน่ะ ^^

พอเจอหน้าตาเหม่งก็ยื่นกล่องเค้กให้กล่องนึง.......บอกว่า ซื้อมาให้ค่ะ.......ก้อนโตด้วย บอกว่า ซื้อเผื่อที่บ้านเราด้วย..........ขอบคุณนะค้า เพราะในชีวิตนี้ ไม่ค่อยมีคนซื้อเค้กวันเกิดให้ค่ะ........เหอ เหอ

ก่อนออกจากสยาม.......เราขอแวะซื้อสร้อยมาใส่กะจี้วัวที่ได้มาจากตาเหม่งก่อน......อยากได้เป็นสร้อยแบบแนวๆ หน่อย จะได้ไม่ดูเตะตาคะ......เพราะดูจากนิสัย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกะเราช่วงนี้แล้วใส่เป็นของมีค่า อาจทำหายหรือโดนจิ๊กไปอีกก็เป็นได้ (_ _)

เก๊าะเลยซื้อเป็นสร้อยหนังแถวๆ สยามน่ะแหละค่ะ......แต่ให้ตาเหม่งมาช่วยเลือกว่า ยาวขนาดไหนถึงจะงาม.......ทีแรกอยากได้แบบสายหนังถักๆ เพราะดูดิบดี แต่ตะขอใหญ่เกินใส่จี้ไม่ได้ เลยต้องได้แบบสร้อยหนังธรรมดาเรียบๆ มาแทน (ราคาก็ใช่ย่อยสำหรับสร้อยแบบธรรมดาๆ) แต่เอาไว้เจอแบบที่ชอบๆ ค่อยเปลี่ยนอีกที แบบว่า อยากได้วันนี้เลยไม่เลือกมาก ก็อยากใส่ให้ตาเหม่งดูก่อนอ่ะ คนให้จะได้ปลื้มมม ^^

ซื้อเสร็จปุ๊ป ใส่ปั๊บ........ตาเหม่งยิ้ม

เราเก๊าะ.......ยิ้มด้วยยยยยย

ระหว่างทางเดินไปที่จอดรถ.......ตาเหม่งก็บอกว่า ซื้อเค้กรสใหม่มา ให้ลองชิมแบบอื่นดูมั่งว่าชอบมั้ย......เราถามดูว่าซื้อรสไรมา ตาเหม่งก็ไม่ตอบ.......เราก็ถามอีกๆๆ.......จนโดนดุว่า อดใจรออะไรเป็นมั่งมั้ยคะ !!

โหๆๆๆ ถามแค่นี้ก็ต้องดุด้วย.......เค้าเป็น Birthday Gal นะ อย่าดุจิ ไอ่อ้วน !!!!

นี่ค่ะ หน้าตาเค้กปริศนา.......รสแบบไหนก็ไม่บอก ต้องรอลุ้นเอาเอง......ชิส์

ขึ้นรถไปได้แป๊ปนึง.........โอ้โห ฝนตกหนักเลยค่ะ.......โชคดีมากๆ ที่ขึ้นรถมาได้ก่อนนะเนี่ย........วันนี้ฝนตกทั้งเช้าทั้งเย็นเลย.......ชุ่มฉ่ำๆ รับวันเกิด ^^

และด้วยความที่ฝนตก......รถก็เริ่มติดค่ะ.......เราสองคนออกจากสยาม จะไปสุขุมวิท 31 (ซอยสวัสดี) เลย ต้องวิ่งออกเพชรบุรีไปวนอโศกแล้วเข้าสุขุมวิทอีกรอบ.......กว่าจะไปถึงร้านก็ทุ่มนิดๆ แต่ก็จัดการโทรบอกทางร้านแล้วว่าจะไปสายติ๊ดนึง

ระหว่างทางขับรถไปร้าน คุณเพ็ญ กะคุณส้ม (เพื่อนหนิดหนมมั่กๆ) ก็โทรมาอวยพรวันเกิด......เพ็ญโทรมาก่อน ตามด้วยส้ม แต่สองคนนี้ถาม pattern เหมือนกันเปี๊ยบ....ไปฉลองไหน ไปกะใครมั่ง ผึ้งให้อะไรปีนี้.......ฟังแล้วขำกลิ้ง เลยถามไปว่า แกสองคนเตี๊ยมกันมาป่ะเนี่ย ถามเหมือนกัน เรียงคำถามเหมือนกัน เหมือนเดจาวูเลยแก๊ !!!!

แล้วพอวางสายเพ็ญไปรับสายส้ม เพ็ญเลยส่ง text มาเบิร์ดเดย์อีกรอบ ตามด้วยบีที่ส่งมาจากฟินแลนด์เลยทีเดียว......แต้งกิ้วนะจ๊ะเพื่อนๆ......รักพวกแกจัง......จุ๊บๆ

ถึงร้าน ตามแผนที่ที่ทางร้านให้มา (แต่ขาออกไปทางเพชรบุรี ก็เลยรู้ว่าวิ่งเข้าซอยประสานมิตรก็ได้นี่นา ทำไมเราสองคนต้องไปวนอโศกให้รถติดด้วยฟร๊ะ !!!)........มีคนหาที่จอดให้ เพราะซอยแคบมั่กๆ......แต่ก็พอมีที่จอดรถค่ะ

วันนี้.......ตาเหม่งเลือกร้านนี้ให้ค่ะ..... “เสือนอนกิน”

จริงๆ ร้านนี้เป็นร้านที่เจ้าของเกิดปีเสือเหมือนๆ กันหมด ก็เลยมารวมตัวกันเปิดร้าน แล้วก็เลยตั้งชื่อว่า “เสือนอนกิน” ซะ.......พอเห็นว่าเจ้าของเกิดปีเสือหมด......เราว่า เจ้าของคงรุ่นๆ เดียวกะเราอ่ะแหละ ^^

ลักษณะของร้าน ก็คือ บ้านคนน่ะแหละค่ะ.......แต่ไม่ได้ถ่ายรูปด้านนอกมาเพราะฝนตกอ่ะ.......ได้ร่มมารับเข้าร้านก็เลย......ส่วนด้านในก็เหมือนๆ กะเป็นส่วนห้องรับแขกของบ้านค่ะ ของตกแต่งส่วนใหญ่เป็นเสือตามชื่อร้าน......แล้วมีโต๊ะอาหารด้านในอยู่แค่ 5 โต๊ะเอง

เราสองคนได้นั่งตรงริมประตูค่ะ เป็นโต๊ะที่เล็กที่สุดด้านในแล้ว แต่จริงๆ ก็นั่งได้หลายคนอยู่ค่ะ

สังเกตได้ว่า โต๊ะที่นั่ง เป็นโต๊ะที่นั่งกันได้หลายๆ คนมากกว่าโต๊ะเล็กๆ นะคะ........เข้าใจว่า concept น่าจะให้เป็นที่ทานข้าวคุยกันของเพื่อนๆ หลายๆ คนแบบครื้นๆ เครงๆ มากกว่าละมั้งเนอะ ^^

พอได้ที่นั่งเรียบร้อย........ทางร้านก็เอาแครกเกอร์ชิ้นเล็กๆ มาเสิร์ฟเป็นออเดิฟก่อน

จริงๆ ก็เป็นหนมปังปี๊ปน่ะแหละค่ะ แต่ลายน่ารักดี เป็นลายสัตว์น้ำค่ะ......มีกุ้ง ปลา ปลาวาฬ ปลาหมึก ปู ปลาดาว ค่ะ .......เคี้ยวเพลินๆ ดีเหมือนกันนะเนี่ย^^

แล้วเราสองคนก็สั่งเครื่องดื่มกันค่ะ.......ตอนแรกนึกว่าตาเหม่งจะดื่มไฮเนเก้นเหมือนเดิม แต่ตาเหม่งบอกว่า ที่นี่ดังเรื่อง cocktail ก็เลยเลือกมาชิมกันคนละแก้ว......จะได้ชนแก้วบอก Happy birthday กันอีกรอบ ^^

เราเลือก “Unvirgin Tiger”........ที่เลือกแก้วนี้เพราะชื่อเลยค่ะ.......เจ๋งดี 55555

ส่วนตาเหม่งเลือก “Tiger Blood”........ที่เลือกเพราะส่วนผสมของอัลกอฮอลล์โดนจายยยยคุณชายเค้า

รสชาติของทั้งสองแก้วโอเคนะคะ........เราชอบแก้วเรา ตาเหม่งก็ชอบแก้วตัวเองเหมือนกัน เพราะแก้วตาเหม่งจะมีอัลกอฮอลล์รุนแรงกว่า รสจัดกว่าค่ะ ^^

จากนั้น........อาหารที่สั่งไปก็มาส่ง

“พริกยำไข่ยางมะตูม”

จานนี้เราชอบมากค่ะ เพราะชอบไข่ต้มสุดริด.........แล้วยิ่งไข่ยางมะตูมยิ่งชอบจัดๆ.......รสยำจัดดีมากๆ ประกอบไปด้วย มะเขือยาวเผา (แต่ไม่มีกลิ่นไหม้เลย) แล้วก็หอมกะหมูสับค่ะ.......แบบว่า เขียนถึงก็น้ำลายสอแล้วนี่ อยากหม่ำอีกนะนี่

เราหม่ำแล้ว เลยบอกตาเหม่งเลยว่า สมัยเรียนมัธยมที่โรงอาหารก็ทำยำแบบนี้เหมือนกัน เราหม่ำเป็นประจำค่ะ เพราะถ้าทานข้าวแกงจะหม่ำกับอยู่ไม่กี่อย่างหรอก แค่ ไข่ต้มยำ ไก่ทอด ลาบหมู ยำวุ้นเส้น ไข่พะโล้........วนอยู่อย่างงี้แหละค่ะ ทั้ง 6 ปี ^^"

ส่วนตาเหม่งเองไม่ปลื้มมะเขือยาวค่ะ เพราะพี่แกบอกว่ามันนิ่มๆ เละๆ ไม่ชอบหม่ำ.......แต่ก็ปลื้มน้ำยำ ปลื้มไข่ต้มยางมะตูม จนแบะไข่ให้ถ่ายรูปแบบนี้เลยค่ะ

“มันบดสอดไส้ชีส”

จานนี้มาติดๆ กับจานแรก.........หน้าตาเหมือนโคโรเกะค่ะ........ข้างนอกเป็นเกล็ดขนมปังคลุกมันฝรั่งบดที่สอดไส้ชีสข้างใน.......กัดแล้วนุ่มๆ ลิ้น ชีสยืดดดดดีมั่กๆ.......จริงๆ แล้วเค้าเสริฟมาพร้อมกะ Ketchup แต่เราขอมายองเนสมาเพิ่ม........แล้วก็พบว่า เราชอบหม่ำกะมายองเนสมากกว่า.......อะหย่อยๆๆๆๆ

“เบคอนทอดกระเทียม”

จานนี้มาท้ายสุดค่ะ.......ตาเหม่งปลื้มเป็นพิเศษเพราะชอบทานเบคอนกรอบๆ........แล้วจานนี้เค้าก็ผัดเบคอนกรอบดีค่ะ ไม่มีเลี่ยนไม่มีมัน........ทานได้เพลินๆ

อ้อ...........เราสองคนสั่งข้าวมาแบ่งกันจานนึงด้วยล่ะ ^^

พอได้ข้าวมา........เราเลยอยากลองหม่ำอย่างอื่นที่เป็นกับข้าวจริงๆ ดูบ้าง........แล้วก็เลยเลือก “ต้มผู้กอง” มาลองชิมค่ะ......น้องพนักงานเค้าว่า เป็นเมนูแนะนำของทางร้าน

จานนี้คล้ายๆ ต้มจืดกระดูกหมูผักกาดดองค่ะ........แต่ปรุงน้ำซุบเปรี้ยวเผ็ด (แต่ไม่ได้เผ็ดจัดๆ นะ)........อร่อยดีเหมือนกัน......แรกๆ ดูเหมือนไม่ได้เผ็ดมาก แต่ทานไปเรื่อยๆ ก็เผ็ดร้อนมากขึ้นค่ะ.......ถ้าได้มาที่นี่ลองสั่งก็ได้ค่ะ อร่อยแปลกๆ ดี ^^

เราว่าอาหารร้านนี้อร่อยดีค่ะ......รสชาติและอารมณ์ประมาณทานข้าวที่บ้าน.......ไม่ได้เลิศเลอเหมือนหม่ำตามโรงแรม แต่เป็นเมนูแบบบ้านๆ รสชาติถึงใจ.......อร่อยดีค่ะ

ตอนแรกที่เรามาถึงร้าน.......มีโต๊ะก่อนเราแค่โต๊ะเดียว........แต่พอนั่งไปได้ซักพัก คนก็มามากขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ.......ส่วนใหญ่จะรู้จักเจ้าของร้านซะด้วย.......ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว หรือมาทานบ่อยจนสนิทกัน เพราะบรรยากาศของร้านก็สบายๆ เหมือนอยู่บ้านด้วยแหละค่ะ (ซึ่งจริงๆ ก็คือ อยู่ในบ้านจริงๆ น่ะแหละเนอะ ^^")

นี่พาน้องหมีออจี้ ผู้ส่งของขวัญวันเกิดปีนี้มาฉลองด้วย.....ตบรางวัลหน่อย.....ฮี่ฮี่

ที่ชอบอีกอย่างที่ร้านนี้ ก็คือ เพลงค่ะ......เค้าเปิดเพลงได้ดังกำลังดี........ไม่ต้องตะโกนคุยกัน แล้วก็ไม่ถึงขนาดว่าไม่ได้ยินเลย.......แล้วเพลงก็แบบนะ เป็นเพลงวัยเรามากๆ.....บางเพลงตาเหม่งถึงขั้นไม่รู้จักกันเลยทีเดียว.....หุหุ

นั่งหม่ำๆ กันไปเรื่อยๆ........ครั้งนี้ตาเหม่งยังคงเกรงว่าปวดฟันอยู่.......เลยหม่ำแบบไม่ทุ่มทุนเท่าไหร่.......จอดป้ายกันง่ายๆ เพราะเริ่มเจ็บฟันด้านที่ไม่ปวดแทน........ทีแรกเราอยากลองชิมเกี๊ยวปลาท่าฉลอมซะหน่อย เลยต้องยกยอดไปคราวหน้า (หากได้มาอีกอ่ะนะ)

ออกจากร้านตอนสามทุ่มได้ค่ะ........หอบเค้กกลับบ้าน........เอามาเป่าพร้อมๆ กะคนที่บ้านดีกว่า.......เลยโทรไปถามแม่ว่านอนกันยัง เดี๋ยวจะกลับไปตัดเค้กที่บ้านนะ ^^

จอดรถปุ๊ป......ไฟที่บ้านมืดๆ เปิดปั๊บ.......เดินเข้าไปในบ้านเวลาเดียวกะที่หม่ามี๊ น้องชาย กะใบชาเดินเรียงแถวลงมาจากข้างบน......แบบว่า เค้ารอเรากลับบ้านน่ะ.......รถจอดปุ๊ปลงมาปั๊บเลย.......ซึ้งเน๊าะ ^^

น้องชายเป็นคนจัดการแกะกล่องเค้กให้......ฮู้ววววว เป็น คุกกี้ แอนด์ ครีม ชีสเค้กของ Vanilla Industry ค่ะ ^^

ปักเทียนแล้วววววววว ^^

แล้วก็จุดเทียน........ร้องเพลง Happy Birthday ให้เราเป่าเทียน

โอ๊ยยยยยย.........Happy มากๆ..........ได้เป่าเค้กท่ามกลางคนที่เรารักทุกคนเลย ^^

ตัดแบ่งเค้กกันคนละชิ้น.......ของเราเองแอบชิ้นใหญ่นิดนุงส์......หุหุ

เค้กเหลือประมาณครึ่งนึง........ดูด้านข้างที่ถูกตัดไปแล้ว.........เค้กเป็นชั้นๆ แบบนี้ค่ะ.......อะหย่อยมั่กๆๆๆ.......ขอบคุณผึ้งมากๆ นะค้า ที่ซื้อเค้กอร่อยๆ มาให้

หม่ำเค้กเรียบร้อย.......เดินขึ้นห้อง......เจอการ์ดทำมือจากหลานตัวไม่น้อยแล้วบนเตียง........หนูใบชาทำการ์ดให้อีกใบค่ะ

ตาเหม่งอ่านๆ แล้ว บอกว่า ใบชามีพัฒนาการนะ ปีนี้เขียน Birthday ไม่ผิดแล้ว !!!!

แต่ชมยังไม่ทันขาดคำ ตาเหม่งก็ต้องเอาคำชมคืนค่ะ........เพราะในการ์ดมีคำว่า Birthday 6 คำ.........ใบชาเขียนถูก 3 คำ........อีกสามคำเขียนว่า Birtday !!!!

เราเลยหอบการ์ดไปแซวหลาน........ท่าทางใบชาจะมีปัญหากะคำว่า Birthday จริงๆ ค่ะ เขียนไม่ค่อยถูกซะที......ตั้งแต่เด็กจนจะเป็นสาวแล้วนี่.......ขนาดได้ข่าวว่าเรียนโรงเรียนฝรั่งมาก่อนนะเนี่ย......เฮ้ออออ
และแล้ว.......วันเกิดปีนี้ก็ตบท้ายด้วยการ์ดจากหลานสุดรัก คำอวยพรจากครอบครัว และจุ๊บเหม่งจากตาเหม่งสุดเลิฟค่ะ

มีความสุขจริงๆ เล้ยยยยยยยย ^^

My Birthday

2009-09-16T12:19:00.004+07:00

วันนี้วันเกิดอิชั้นเองเจ้าค่ะ ^^

วันเกิดปีนี้ เราดูเนือยๆ ไม่ตื่นเต้น........มีแอบลืมด้วย.........คิดว่า วันเกิดตัวเองเป็นอาทิตย์หน้า ไม่ใช่อาทิตย์นี้.........แบบลืมวันลืมคืนไปซะงั้น......เหอ เหอ

คนที่เตือนเรื่องวันเกิด คือ หม่ามี๊ เพราะเมื่อวันอาทิตย์หม่ามี๊ถามว่าวันเกิดจะทำอะไรบ้าง (หมายถึงจะทำบุญอะไรบ้างนั่นแหละค่ะ) เลยนึกออกว่า เอ่ออออ วันพุธหน้า วันเกิดตรูแล้วนี่นา.......ถ้าหม่ามี๊ไม่พูดขึ้นมาคงคิดว่าเป็นอาทิตย์หน้าแหงๆ........ลืมวันเกิดตัวเองได้ไงเนี่ย........สงสัยแก่แล้วจริงๆ ^^"

แต่เรื่องลืมวันเกิดเนี่ย เราลืมของเราคนเดียวแหละค่ะ......คนอื่นๆ ในบ้าน รวมทั้งคนข้างตัวอย่างตาเหม่ง ไม่ได้ลืมอ่ะ เพราะพอน้องชายถามว่า วันเกิดไปกินไรดี.........ใบชาก็ตอบปั๊ปว่ากินเค้กค่ะ !!!

เอ่อออ.......ได้ข่าวว่า วันเกิดอิชั้นนะคะ คุณหลาน (-_-")

ส่วนตาเหม่งก็ถามว่า อยากไปร้านไหนเป็นพิเศษมั้ย........พอเราบอก (ตามเคย) ว่า ไม่มีอ่ะ........ตาเหม่งก็เลยลอง search หาร้านอาหารตามเวบ........หาอยู่นานสองนาน ก็บอกว่าเลือกได้แล้ว........แล้วก็โทรไปจองที่นั่งไว้แล้วด้วย.......น่ารักจริงๆ

........................

มะคืน.......หลังจากกลับมาถึงบ้าน หม่ำมื้อเย็นเรียบร้อย........ขึ้นมาบนห้อง เรากะตาเหม่งก็ surf net กันอีกรอบ.......ครั้งนี้เป็นการหาที่พักกะร้านอาหารสำหรับวันครบรอบ 3 ปีของเราสองคนที่จะมีขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าค่ะ เพราะพวกเราตัดสินใจว่า ไปเที่ยวฉลองกันเลยดีกว่า ^^

เราหาๆ ได้พักนึง.......ก็มอบภาระหน้าที่ให้ตาเหม่งหาไปคนเดียว (อีกแล้ว)..........ส่วนเราก็นอนอัพบล็อก แล้วก็คุยเอ็มอยู่ข้างๆ ตาเหม่งนั่นแหละค่ะ

ตาเหม่งส่งรูปโรงแรมกะร้านอาหารมาให้ดูเรื่อยๆ.........เราเองก็อัพบล็อกไปเรื่อยๆ แล้วก็คุยกะแพตตี้ไปด้วย......จนเลยเที่ยงคืน แพตตี้ก็บอก Happy Birthday กะเรา........แบบว่า ดูก็รู้เลยว่า คุยรอเวลาเที่ยงคืนอ่ะ......แต้งกิ้วอีกทีนะจ๊ะ ^^

เวลาผ่านไปจนเที่ยงคืนกว่าๆ.........ตาเหม่งก็หันมาจูจุ๊บ บอก Happy Birthday แล้วก็อวยพรให้ค่ะ ^^

ไม่นานหลังจากนั้นเราก็อัพบล็อกเสร็จเรียบร้อย.......บอกให้ตาเหม่งอ่าน.......ซึ่งก็พอดีกับที่ตาเหม่งบอกว่า เลือกร้านอาหารกะร้านเหล้าได้แล้ว !!!!

เราเลยถามว่า แล้วจะไปสองร้านนั่นพร้อมๆ กันได้เหรอคะ.......ตาเหม่งอ้ำอึ้ง คงประมาณว่า เลือกไม่ถูกว่าจะเอาไงดี.......เลยเสนอไปว่า งั้นไปหม่ำตอนบ่ายๆ ละกันเนอะ แล้วมืดนิดนึงค่อยไปร้านเหล้าละกัน........พอเสนอแบบนี้ ตาเหม่งรับคำด้วยความยินดีเลยค่ะ ^^

ได้ข้อสรุปเรียบร้อย.......ก็ได้เวลาเข้านอนแล้ววววววว

เราเดินไปเข้าห้องน้ำ..........พอเดินเข้ามา ตาเหม่งก็แปะมือไปเข้าห้องน้ำเหมือนกัน........เราเลยถือโอกาสจัดเตียง เอาหมอนวางเข้าที่........พอยกหมอนขึ้นมาก็เจอตุ๊กตาตัวน้อยอยู่ค่ะ

เป็นตุ๊กตาของที่ทำงานตาเหม่งค่ะ เค้าสั่งทำมาให้ลูกค้า........เราแอบเห็นเลยบอกตาเหม่งไปว่า อยากได้ตัวนึงอ่ะ.......จริงๆ มีหลายสีนะคะ แต่เราเคยบอกไว้ว่าอยากได้สีส้มอ่ะ........ตาเหม่งก็เลยจัดสีส้มมาให้ตามที่ขอ ^^

เราเลยจับเจ้าตัวน้อยมาวางไว้ดีๆ ตรงข้างๆ หมอน.......ตาเหม่งเดินกระมิดกระเมี้ยนกลับมาพอดี เลยได้ถามไปว่า เอาตุ๊กตามาให้เหรอคะ.......ตาเหม่งยิ้มๆ เราเลยเอาตุ๊กตาวางคืนที่เดิมแล้วเตรียมตัวนอน

คราวนี้ตาเหม่งเริ่มมีพิรุธค่ะ.......พี่แกบอกว่า ตุ๊กตาเปิดได้ด้วยนะ !!!!

เราก็งงๆ ว่าเปิดอะไรตรงไหนหว่า.........ตาเหม่งเห็นท่าไม่ดีเลยหยิบตุ๊กตามาแล้วบอกว่า เปิดหมวกได้ด้วยนะ

พอเปิดมาก็เจอนี่ค่ะ.......จี้ทองเล็กๆ

อ่า.......ให้ของขวัญวันเกิด โดยซ่อนไว้ในหมวกตุ๊กตานั่นเอง

เข้ามาดูใกล้ๆ เห็นลายชัดๆ........จะพบว่า ด้านนึงเป็นอักษรจีน อีกด้านเป็นรูปวัวซึ่งเป็นปีเกิดของเรา (แต่ตาเหม่งบอกว่าไม่ค่อยเหมือนวัวเท่าไหร่ - -")........เพราะงั้น ตัวอักษรจีนนั่น คงแปลว่า ปีฉลูแหละค่ะ ^^

เห็นแล้วชอบอ่ะ.......น่ารักมาก.......แบบเห็นแล้ว รู้เลยว่า ตาเหม่งต้องเลือกอยู่นานแน่ๆ กว่าจะมาลงตัวกับจี้ชิ้นนี้

ตาเหม่งให้เหตุผลว่า........เห็นอายุครบแซยิดแล้ว (เอ๊ะ.....ยังไง ???) แล้วก็อยากซื้อของให้เราใส่ติดตัวได้ตลอด ก็เลยเลือกเป็นจี้อันนี้ดีกว่า เล็กๆ ใส่ง่าย แล้วก็ความหมายดี ^^

ตาเหม่งบอกว่า เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เดินเข้าร้านทองคนเดียวนะเนี่ย (ปกติเข้ากะหม่าม้า)........เราเองก็อยากบอกเหมือนกันว่า เป็นคนแรกเหมือนกันที่ให้ทองเป็นของขวัญค่ะ........ปลื้มมากๆ........ชอบบบบ ^^

พอปลื้มกะของขวัญเรียบร้อย........ก็เลยเล็งๆ ว่าตาเหม่งผูกของขวัญยังไง........แล้วก็พบว่า.......ตาเหม่งเอาง่ายเข้าว่าสุดๆ แล้วก็คงรีบร้อนไม่เบา.......เพราะเอายางมัดผมเก่าๆ ของใบชามามัดไว้เฉยเลยอ่า........แค่นี้เอง.....ดูดิ ^^"

เลยได้เวลาขำกันอีกรอบว่า.......เนี่ยแหละตาเหม่งของจริงเลย

จากนั้น ก็เข้านอนค่ะ.......ก่อนนอน.......ตาเหม่งเปิดเผยความคิดว่า หลังจากไปเดินเยี่ยมชมร้านทองแล้ว.......ตาเหม่งตัดสินใจได้ทันทีว่า ต่อไปนี้จะลงทุนกับทองคำแทนหุ้นแล้วค่ะ.......แบบว่า น่าจะทำกำไรได้เยอะกว่า.......เหอ เหอ ขนาดไปซื้อของขวัญให้พันยา ยั๊งงงง สามารถคิดเรื่องการลงทุนได้อีก ฝาชีใครฟะเนี่ย (-_-")

.............................

วันนี้ ตื่นมาแต่เช้า พอเจอหน้าเราปุ๊ป หม่ามี๊ก็อวยพรปั๊ป ขอให้สิ่งร้ายๆ หายไปจากชีวิต ให้มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามา.....ดีใจมั่ก เพราะพรของแม่ย่อมเป็นพรที่ประเสริฐของลูกนี่นา

จริงๆ ที่ตื่นเช้าวันนี้ เพราะกะว่าจะไปใส่บาตรรับวันเกิดซะหน่อย.........แต่ปรากฏว่า ฝนตกปรอยๆ ซะงั้น (_ _)

หม่ามี๊กลัวว่า ฝนตกแบบนี้ พระท่านจะไม่ออกบิณฯ เลยให้รอดูว่าฝนจะหยุดมั้ย..........แล้วพอเจอหน้าใบชาซึ่งกำลังเตรียมตัวไปโรงเรียนก็อวยพรวันเกิดอีก............รอจนใบชาแต่งตัวพร้อมออกไปเรียนตอนตีห้าครึ่ง ฝนก็ยังไม่หยุด.........ก็เลยรอต่อไป ซักหกโมงนิดๆ ฝนก็ยังตก เลยตัดสินใจว่า ไว้ไปใส่บาตรพรุ่งนี้ละกัน (ถ้าฝนไม่ตกอีกอ่ะนะ).......ส่วนวันนี้ก็แค่ไปทำสังฆทาน กับ ปล่อยปลาละกัน เนอะ ^^

แล้วพอเจอหน้าน้องชายที่จะขับรถไปส่งใบชาที่รถโรงเรียน ก็ได้คำอวยพรจากน้องชายอีกรอบ........ซักพักสรก็ส่ง text มาอวยพร ตามด้วยหลานเอที่ตื่นมาพอดีก็บอกสุขสันต์วันเกิด.........เจอตามเหม่งในเอ็มก็ Happy Birthday อีกรอบ.......แล้วก็ตะกี้ออนเอ็มเจอคุณเจ๊จุ๊บก็บอก “แฮปปี้เบริด์เดย์ทูยู (ร้องเป็นเพลงด้วย)” อีก.........ตามด้วยคุณเม้ง (เพื่อนชายแสนสนิท แต่ไม่ค่อยได้เจอ) ก็ส่ง text มาอวยพรเหมือนกัน......แล้วก็เป็นคุณเต่านะที่ร้องเพลง (ในเอ็ม) อวยพรอีกคน ^^

วันนี้ตั้งกะตื่นมา ได้ยินคนบอก Happy Birthday ตลอด.........ปลื้มมั่กๆ........ขอบคุณทุกคนนะค้า........ขอให้ได้รับสิ่งดีๆ กลับไปเหมือนกันน้า

ปล. ตอนเช้าเอาของขวัญที่ตาเหม่งให้ไปอวดหม่ามี๊กะน้องชาย........เลยได้ทราบว่า ตาเหม่งแอบไปถามหม่ามี๊กะน้องว่า ถ้าจะซื้อทอง ซื้อที่ไหนดี.......หม่ามี๊บอกไปว่า ต้องไปซื้อที่เยาวราช........แล้วจี้ที่ตาเหม่งให้มา ก็มาจากร้านทองเยาวราชเนี่ยแหละค่ะ........พอรู้แล้วปลื้มมมมากกกกกก.......ตาเหม่งลงทุนไปซื้อที่เยาวราชเลยเชียว.......หนีไปซื้อตอนไหนก็ไม่รู้ค่ะ แถมมีถามข้อมูลก่อนอีก แต่ไม่ยอมเปิดเผยสาเหตุให้หม่ามี๊กะน้องรู้อีก........ของขวัญวันเกิดจากตาเหม่งปีนี้......สะใภ้มากเลยค่ะ ไม่คิดว่าตาเหม่งจะซื้อของแบบนี้เป็นเลยอ่า ^^

ผึ้งขา........ขอบคุณนะคะที่อยู่ดูแลกันมาตลอด........ขอบคุณจริงๆ ค่า

เพื่อนๆ จ๋า............ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรนะค้า ^^

ตามติดตาเหม่ง

2009-09-15T21:23:00.002+07:00

วันนี้ตาเหม่งมีนัดลูกค้าแถวๆ เกษตรตอนบ่ายสาม แล้วก็มีนัดทำฟันตอนเย็นค่ะ.......เราเลยติดรถตาเหม่งมาเดินเล่นแถวสยามด้วย

มาถึงตั้งแต่เช้าแบบนี้........สยามไม่มีอะไรเลย.......เงียบสงัด....เหอ เหอ

เลยเดินไปร้านหนังสือ “ดอกหญ้า” ก่อน........เดินอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ เล่มโน้น เล่มนี้........มีอยากได้หลายเล่มอยู่เหมือนกัน แต่เอาไว้ก่อนดีกว่า เพราะแว่วๆ มาจากคุณตั๊กว่าเดือนหน้าจะมีงานหนังสืออีกแล้ว......เอาไว้ซื้อตอนนั้นน่าจะถูกกว่าเยอะอ่ะ......งก งก ไง.....ฮี่ฮี่

จากนั้นก็เดินร่อนไปที่ True Shop ไปยืนเล็งๆ ซิลิโคนใส่ไอโฟนทั้งๆ ที่ไม่มีไอโฟน........แต่ซิลิโคนมันสวยดีอ่ะ.......5555

เดินวนไปมา.......ก็เริ่มร้อนแฮะ........หาที่มีแอร์ดีกว่า.......เก๊าะเลย ข้ามไป สยามเซ็นเตอร์.........แล้วก็วนไปร้านหนังสืออีกแล้ว........คราวนี้เป็น “SE-ED” ค่ะ

พอเข้าร้านหนังสือ ก็แอบไปอ่านๆ หนังสือนอกเวลาภาษาลิงของเด็ก เรื่อง “Phantom of the Opera” ได้ตั้งครึ่งเล่มแน่ะ.........แล้วก็เดินดูหนังสืออื่นๆ อีกเรื่อยๆ.........เข้าร้านหนังสือนี่มันอยู่ได้ยาวจริงจริ๊งงงงงง.......ชอบบบบ

เดินดูหนังสือจนพอใจก็เดินออกมาหาที่สงบๆ นั่งอ่านหนังสือเอง รอเวลาหม่ำมื้อเที่ยงกะตาเหม่งค่ะ ^^

รอจนเที่ยงครึ่ง ตาเหม่งก็โทรมาเรียกให้ไปเจอกัน........ตาเหม่งจะเอาของไปเก็บที่รถก่อนค่ะ แล้วไปหาอะไรหม่ำๆ กัน.......และด้วยความที่ตาเหม่งได้ข่าวว่า วันนี้กาแฟ Blue Cup ที่ S&P นั้น ซื้อ 1 แถม 1 ........พี่แกก็เลยชวนไปหม่ำมื้อกลางวันที่ S&P ซะเลย.......แบบว่า พี่แกกะจะให้เรามีเครื่องดื่มเย็นๆ หม่ำตอนรอตาเหม่งพบลูกค้าค่ะ ^^

เข้าไปถึง.......เปิดๆ เมนู........แล้วก็ตกลงกันว่า สั่งอาหารจานเดียวกันดีกว่า.......ของเราเลือก “ข้าวผัดน้ำพริกลงเรือ” ส่วนตาเหม่งเลือก “ข้าวหน้าสเต็กหมู” ซึ่งจริงๆ ก็คือ ข้าวหน้ามีทบอลนั่นแหละค่ะ........ส่วนเครื่องดื่มที่ร้านคือ น้ำเปล่า ^^

อาหารมาเร็วค่ะ........แต่รสชาติงั้นๆ เราว่าเดี๋ยวนี้ อาหารที่ S&P ไม่ค่อยโดนใจอ่ะ.......รู้สึกเหมือนเอาข้าวกล่องมาอุ่นยังไงไม่รู้แฮะ.......ยิ่งเมื่อเทียบกะราคาแล้ว จานละ 95 บาทนะเนี่ย.......เหอ เหอ

เราเล่าให้ตาเหม่งฟังว่า สมัยเรายังละอ่อนเนี่ย........ระหว่างรอเรียนที่ British Council ชอบมานั่งหม่ำข้าวที่ S&P มากๆ เพราะราคาไม่แพง จานนึงก็แบบ 55 บาท อะไรเงี้ย แพงกว่าร้านธรรมดานิดหน่อยเอง........นักศึกษานั่งได้สบายๆ.......แต่ที่ชอบมานั่งเนี่ย ไม่ใช่แค่อาหารราคาน่ารักหรอกค่ะ แต่เพราะว่า พนักงานที่นี่ส่วนใหญ่ (ตอนนั้น) คัดมาแต่แบบหน้าตาดีมากๆ......พี่ๆ เค้าหล่อกันจริงจริ๊ง......สาวๆ อย่างเรา เลยชอบเข้ามาหม่ำไปด้วย ชิมอาหารตาไปด้วย.......ฮี่ฮี่

เราสองคนใช้เวลาหม่ำกันไม่นานค่ะ......แป๊ปเดียวก็อิ่มหนำ.......ก็เลยบอกให้ทางร้านเสิร์ฟ “คุ้กกี้ แอนด์ ครีมปั่น” แบบ take away ที่สั่งไว้ตั้งแต่แรกให้ด้วยเลย

ตาเหม่งบอกว่า โดยปกติกาแฟปั่นเนี่ย ถ้าทำไม่ค่อยดี เวลาดื่มไปซักพักจะเป็นน้ำแข็งแบบ frost อ่ะ คือ ดูดแล้ว มีแบบได้ก้อนน้ำแข็งปั่นรสชาติจืดๆ เข้าไปด้วย มีอยู่แค่ไม่กี่ยี่ห้อ ที่หม่ำแล้ว มันไม่เป็นน้ำแข็งล้วนๆ อ่ะค่ะ คือ ตรงน้ำแข็งยังคงเป็นกาแฟอยู่ ซึ่ง Blue Cup ก็เป็นหนึ่งในยี่ห้อที่ปั่นกาแฟใช้ได้ค่ะ

ได้เครื่องดื่มสองแก้วก็เก็บตังค์ค่ะ.......มื้อนี้ 324 บาทแน่ะ......ขนาดกาแฟซื้อแก้วแถมแก้วนะเนี่ย (_ _)

พออิ่มหนำ ได้เครื่องดื่มแล้ว ก็กลับไปที่รถเตรียมออกเดินทางไปแถวๆ เกษตรค่ะ

คราวที่แล้ว ตาเหม่งไปคนเดียว แล้วก็พบว่า แถวนั้นรถติดมากๆ เพราะมีซ่อมสะพานมากมาย.......วันนี้ พี่แกเลยเตรียมตัวเป็นอย่างดี ออกเดินทางล่วงหน้า 2 ชั่วโมงเลย !!!!

แล้วก็พบว่า วันนี้รถไม่ติดค่ะ.......ตาเหม่งไปถึงที่หมายตั้งกะยังไม่บ่ายสอง.......ส่วนลูกค้านั้นนัดตอนบ่ายสามโน่นแน่ะ !!!!

เราสองคนเลยจอดรถรออยู่ตรงหน้าบ้านเค้า.......รอจนบ่ายสองนิดๆ ตาเหม่งก็เลยโทรเข้าไปว่าจะสะดวกพบตอนนี้เลยมั้ย........แล้วก็ได้เข้าพบตอนบ่ายสองครึ่ง........ส่วนเราก็นั่งอ่านหนังสือรออยู่ในรถ

โดยปกติแล้ว........เราสามารถนั่งรอในรถได้สบายๆ นะ ไม่ต้องเปิดแอร์ก็อยู่ได้........แต่วันนี้แบบว่า จอดกลางแดดแล้วร้อนมากกกก ไม่มีลมเลย........เกือบขาดใจตาย

แต่พอนึกถึงว่า ตาเหม่งเคยรอเราตั้ง 5 ชั่วโมงแน่ะ โหดกว่าเราอีก........เลยแอบสงสารตาเหม่งมากขึ้นอีกหน่อย.......หุหุ

สี่โมงสิบห้า........ตาเหม่งก็เดินกลับมาที่รถค่ะ.......หน้ามันแผล่บ เหงื่อเพียบเหมือนกัน เพราะที่บ้านลูกค้าไม่ได้เปิดแอร์อ่ะ........แถมตาเหม่งยังใส่สูทอีก.......เหอ เหอ ท่าทางจะทรมานพอๆ กัน (_ _)

ขึ้นรถได้ ก็มุ่งหน้าไปทำภารกิจ “ตามล่าหาหมอฟัน” ต่อไปค่ะ.......วันนี้ตาเหม่งมีนัดเจอหมอฟันตอนหกโมงเย็น.......แล้วนี่ก็คือ เหตุผลว่า ทำไมเราถึงได้ตามติดตาเหม่งแบบนี้.......เรื่องของเรื่องก็แค่ อยากอยู่เป็นเพื่อนตอนตาเหม่งทำฟันแค่นั้นเอง ^^

เอ่อออ.......คือ ตาเหม่งไม่ได้ขอร้องให้เรามาเป็นเพื่อนนะคะ แต่เป็นเราเองที่อยากมาเป็นเพื่อนตาเหม่งค่ะ เผื่อเจ็บ ระบม อะไรพวกนี้ เราจะได้ขับรถให้ตาเหม่งนอนพักได้อ่ะค่ะ.......ดูแลกันเนอะ ^^

ไปถึงร้านทำฟันตอนห้าโมงได้ เลยต้องนั่งรอคิวอยู่พักนึง.........แล้วตาเหม่งก็ได้เข้าไปทำฟันตอนเกือบๆ หกโมงค่ะ.........เข้าไปได้ซักพัก แล้วก็ออกมาบอกว่า ฉีดยาชาแล้ว เพราะจะต้องรักษารากฟัน แล้วหมอก็จะตัดเส้นประสาทด้วย เพราะฟันผุลึกไปจนถึงเส้นประสาทแล้ว !!!!

นั่งคุยๆ กะเราได้ซักพัก ก็บอกว่า ปากเริ่มชา หนา บานแล้ว.......แต่ก็ยังนอยๆ เรื่อง การรักษารากฟันอยู่.......เราเลยปลอบอกปลอบใจไป.........จนหมอเรียกเข้าไปเชือด !!!

ออกมาอีกรอบ.......ก็พบว่า จัดการตัดเส้นประสาทแล้ว ใส่ยาแล้ว.......แต่ยังไม่เสร็จ เนื่องจากเป็นกรามใหญ่ ตอนนี้เลยอุดแบบสำรองไปก่อน แล้วนัดมาเจออีกทีเพื่ออุดอีกรอบ แล้วก็ครอบฟันอีกรอบ.......เหอ เหอ

สอบถามเวลานัด แล้วก็ตกลงว่า จะมาหาอีกทีวันจันทร์ตอนเย็นค่ะ.......ครั้งนี้คงเสร็จเรียบร้อย มีฟันปกติทานอะไรอร่อยๆ กะเค้าได้ซะที

แต่เราว่า ถึงตาเหม่งจะมีฟันดีๆ ให้หม่ำอาหารได้อร่อยเหมือนเดิมแล้วก็ตาม......แต่คงไม่ได้หม่ำอะไรอร่อยๆ หรอกค่ะ เพราะค่าทำฟันแพงซะเหลือเกิน........แค่ค่ารักษารากฟัน โดยไม่รวมครอบฟัน ก็ได้ข่าวว่าหมื่นอัพแล้ว !!!!

ทีนี้ ถ้ารวมครอบด้วย อะไรด้วย จะตกเท่าไหร่หล่ะเนี่ย (_ _")

แต่ครั้งนี้ ตาเหม่งยังไม่ต้องจ่ายเงินนะคะ เพราะเค้ารวมเก็บรอบเดียวตอนทำเสร็จอ่ะค่ะ.......ซึ่งคาดว่า วันจันทร์ตอนไปทำอีกรอบ ก็คงต้องจ่ายแล้วล่ะ

แบบนี้........เราว่า ไม่ทำต่อ แล้วหนีไปเลยจะดีมั้ยเนี่ย........เหอ เหอ

ผึ้งขา.......ค่าทำฟันเนี่ย ได้เป๋าเค้าเลยน้า.......เอาตังค์มาซื้อเป๋าให้เค้าดีมั้ยอ่า ???

Final Destination 4

2009-09-14T21:48:00.000+07:00

หลังจากหนีไปดูหนังกะคนอื่นมา 2 เรื่อง อันได้แก่ “แฟนเก่า” และ “5 แพร่ง” นั้น.......มาวันนี้ ก็ได้ไปดูหนังกะตาเหม่งซะทีค่ะ.......เรื่องที่ไปดู ก็คือ “Final Destination 4” นั่นเอง

จริงๆ ตอนที่ไปดูกะหนังกะคุณแพตตี้นั้น คุณแพตตี้ก็อยากดูเรื่องนี้แหละค่ะ แต่เราบอกไปว่า เรื่องนี้ตาเหม่งน่าจะอยากดูเหมือนกัน ขอไปดูกะตาเหม่งดีกว่า........เก๊าะเลย ไปดู “แฟนเก่า” กะแพตตี้แทน......โฮะ โฮะ เพื่อนมาทีหลังซำเหมอ.......เหอ เหอ

หลังจากรีรอมาหลายวัน เพราะมีภารกิจ “ตามล่าหาหมอฟัน” ........ในที่สุด ตาเหม่งก็ตัดสินใจว่า จะไปดูหนังวันนี้ เพราะตาเหม่งคงเลิกงานได้เร็ว.......แล้วก็มอบหมายให้เราเป็นคนเช็ครอบหนังค่ะ

หลังจากเปิดเนตเช็ครอบหนังแล้ว.......ก็พบว่า ที่ประจำของเรา คือ ซีคอน สแควร์ นั้น ถ้าเป็น soundtrack แล้ว มีแต่โรงที่เป็น 3D อ่ะค่ะ........ด้วยความงกของเรา ก็เลยลองหาที่อื่นใกล้ๆ บ้านต่อไป........แล้วก็พบว่า ถ้าเป็นเมเจอร์บางนา ก็เป็นแบบเดียวกะที่ซีคอนเลย........แต่พอจะตัดใจไม่ดูวันนี้ก็ได้ ก็ดั๊นพบว่าที่เสรีเซ็นเตอร์มีหนังเรื่องนี้แบบ soundtrack ที่ไม่ใช่3D ด้วย ก็เลยแจ้งให้ตาเหม่งทราบ แล้วก็ตกลงใจดูกันที่นี่ค่ะ ^^

เลือกหนังไว้รอบ 18.30 น. แล้วก็ไปถึงแบบฉิวเฉียดพอดี.......จองตั๋วเสร็จก็ถึงเวลาเข้าโรงหนังเลยค่ะ......ครั้งนี้ ตาเหม่งอนุญาตให้หม่ำ popcorn cheese ด้วย.......ฮี่ฮี่

ข้อแม้มีเพียงแค่ว่า ต้องหม่ำให้หมดเอง เพราะครั้งนี้ ตาเหม่งปวดฟันคงช่วยหม่ำได้ไม่เยอะ เพราะฉะนั้น เราต้องหม่ำเองเยอะหน่อย......แหม แค่นี้เอง......สามารถค่า ^^

เข้าโรงไปก็นั่งดู preview ตามเคย.........มีเรื่องที่น่าดูอยู่บ้าง.......เราอยากให้ตาเหม่งดู preview หนังที่เคน ธีรเดช เล่นกะ คริส หอวัง เพราะดูแล้วท่าทางน่าจะน่ารักดี แต่โรงนี้ไม่มีโฆษณาอ่ะ มีแต่ “ฝัน โคตร โคตร” ที่เราอยากดูเหมือนกัน........แต่ไม่แน่ใจว่าตาเหม่งจะอยากดูมั้ย เพราะตาเหม่งบอกว่า เบื่อแนวหนังของ พิง ลำพระเพลิงซะแล้ว (_ _")

อีกเรื่องที่อยากดู คือ proposal ค่ะ.......ท่าทางน่าจะน่ารักแล้วก็ตลกดี ^^

ดู preview จบ หนังเริ่มฉาย ก็เป็นฉากแข่งรถค่ะ.......ดูๆ แล้ว ตาเหม่งก็ถามว่า จะมีฉากโหดๆ ตั้งกะเริ่มเรื่องเลยรึเปล่า......เรามั่นใจว่า มีแหงๆ เพราะตั้งแต่ภาคแรกยันภาคสามก็เริ่มเรื่องโหดทุกภาค.......แล้วก็เป็นอย่างที่เราคาดค่ะ เริ่มเรื่องมาก็โหดเลย.......เหอ เหอ

แล้วกว่าหนังจะเริ่มเรื่องจริงๆ popcorn ก็หมดกล่องแล้วค่ะ......ไม่เหลือ ไม่ผิดข้อแม้ แม้แต่นิดเดียว.....หุหุ

จากนั้น หนังก็ดำเนินเรื่องไปตามปกติ คือ เหมือนภาคก่อนๆ ค่ะ แต่ภาคนี้เราว่าพล็อตเรื่องไม่ซับซ้อนเท่าไหร่......หรือชินกะภาคเดิมๆ ก็ไม่รู้.........ส่วนภาพก็โหดเหมือนเดิม.......มีช่วงให้ลุ้นตลอดเวลา.......ลุ้นกันตัวเกร็งเลยแหละค่ะ......เราแอบมีร้องกรี๊ดออกไปนิดหนึ่ง ตกใจอ่า......แบบว่า ขนาดดู 5 แพร่ง กะ แฟนเก่า ยังไม่ร้องเลยนา.......มาร้องเรื่องนี้ได้ไงเนี่ย......เลยโดนตาเหม่งหัวเราะเยาะเย้ยอีกตามเคย.......เซ็งจิง (_*_)

แต่จะว่าแต่เราก็ไม่ได้หรอกนะคะ เพราะตาเหม่งเองก็ลุ้นเหมือนกัน มีบางฉากแอบหันหน้าหนีด้วย........เค้าเห็นนะ !!!!

ดูจบแล้ว......ก็ได้ข้อคิดอีกว่า อุบัติเหตุหรือเรื่องร้ายๆ ต่างๆ ที่เกิดขึ้นเนี่ย ส่วนใหญ่เกิดจากความประมาทของคนเราเองแหละค่ะ........บางที ถ้าไม่มักง่าย ไม่ทิ้งโน่นนี่ให้ไร้ระเบียบ เรื่องร้ายๆ อาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้.......แบบว่า ความประมาทเป็นหนทางสู่ความตายจริงๆ.......อาจจะเป็นความตายของเรา หรือของคนอื่นก็ได้อ่ะนะ ^^"

แต่พอคิดอีกที.......ก็รู้สึกว่า บางทีคนเรา ถ้าถึงที่ตายและถ้าต้องตาย มันก็ตายเองน่ะแหละ.......หนียังไงก็ไม่พ้น มันเหมือนลิขิตมาแล้วว่าต้องเจอ ต้องเป็น อะไรแบบนี้........แล้วถ้าไม่ถึงที่ตาย ยังไม่ได้เวลาละก็.......ทำไงก็คงไม่ตายหรอกมั้ง ^^

มันต้องแบบ right time, right place, right person อะไรทำนองนั้น ถึงจะตาย.......เหอ เหอ
คิดไปคิดมา.......ก็ชักสับสนในชีวิตว่าเอาไงกันแน่........เอาเป็นว่า เดินอยู่ในหนทางที่ไม่ประมาทละกันเนอะ......แล้วถ้าไม่ประมาทแล้ว แต่มันยังเกิดอะไรละก็.......ก็ถือว่า มันถูกลิขิตให้เป็นแบบนี้แหละ.......ขอแค่ อย่าให้เกิดเหตุร้ายเพราะเราประมาทจนต้องโทษตัวเองก็พอแล้วล่ะ......เนอะ เนอะ ^^

หนังเรื่องนี้ สั้นนิดเดียวค่ะ เพราะเราดูรอบหกครึ่ง แถมได้ดู preview กะโฆษณาอีกตั้งเยอะ.......ตอนดูจบนั่น แค่สองทุ่มนิดๆ เองค่ะ........เหมือนหนังจะยาวแค่ 90 นาทีอะไรทำนองนั้น.......หรือไม่งั้นก็คงถูกตัดจนเหลือสั้นแค่นี้ป่าวไม่รู้

พอออกมาจากโรงหนัง.......ตาเหม่งก็ถามว่าหิวมั้ย.......เราเองไม่หิวเท่าไหร่ (ก็แหงหล่ะ.....ซัด popcorn ไปคนเดียวเลยหนิ)........แต่คิดว่า ตาเหม่งคงหิวค่ะ เพราะวันนี้พี่แกหม่ำแค่นมเท่านั้นเอง ไม่ค่อยกล้าทานอะไรเท่าไหร่ เพราะกลัวปวดฟัน........เราเลยลองชวนไปเดินหาอะไรหม่ำกัน

เดินไปเดินมา........ร้านต่างๆ ก็เริ่มปิดแล้วค่ะ.......ห้างนี้ปิดเร็วดีจริง สองทุ่มนิดๆ ก็เก็บของหมดแระ.......แต่ก็เดินไปจนเจอร้านเตี๋ยวค่ะ..... “เจียง ลูกชิ้นปลา” นั่นเอง !!!

“เจียง” เป็นร้านที่เรากะตาเหม่งทานบ่อยๆ ค่ะ เวลาเดินห้าง แล้วอยากทานอะไรง่ายๆ เร็วๆ แล้วก็มั่นใจว่าอร่อย.......ครั้งนี้ก็อารมณ์เดียวกัน......เลยเดินเข้าไปซะเลย

สั่งเตี๋ยวคนละชามค่ะ.......ของเราเป็น “บะหมี่แห้งยำ” ส่วนของตาเหม่งเป็น “เกาเหลาไม่งอก ไม่เครื่องใน”.......เครื่องดื่มเป็นน้ำเปล่าค่ะ.......แล้วก็ไม่มีจานกลางด้วย เพราะไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ เดี๋ยวหม่ำไม่หมด จะโดนตาเหม่งยีหัวเอาเปล่าๆ ^^"

ตอนแรกจานเราที่มาส่งมี “เส้นผม” ติดมาด้วยค่ะ.......เราชี้ให้ตาเหม่งดู.......ตาเหม่งเลยบอกให้บอกพนักงาน เค้าก็เลยทำมาให้ใหม่........ซึ่งก็คงใหม่ล่ะเนอะ เพราะตอนถ่ายรูปควันฉุยเลย ^^"

รสชาติก็เหมือนเดิมค่ะ.......เราว่าเตี๋ยวเจียงอร่อยดี.......ราคาน่ารัก.......ที่ไม่ชอบมีอย่างเดียวคือสีชาม ช้อน ตะเกียบ ที่เขียวแบบแปลกๆ......หม่ำทีไร เหมือนหม่ำเตี๋ยวในขันทุกที......เหอ เหอ

อิ่มหนำเรียบร้อย ด้วยสนนราคาเพียงแค่ 116 บาท.........ก็เดินออกจากห้างกลับบ้านกันค่ะ

ผึ้งขา.......ขอบคุณนะคะ ที่พาเค้าไปดูหนังอ่ะ.......เรื่องถัดไป เรื่องไรดีค้า ????

เสียงกรี๊ด กะ 5 แพร่ง

2009-09-11T17:09:00.000+07:00

วันก่อนโน้น.......หนีตาเหม่งไปดูหนังผีเรื่อง “แฟนเก่า” กะแพตตี้มาครั้งนึงแล้ว

วันนี้ก็หนีตาเหม่ง (เอ๊ะ.....หรือตาเหม่งหนีกันแน่) ไปดูหนังผีกะคนอื่นมาอีกครั้งค่ะ.......ครั้งนี้คู่ควงคือ หลานเอ ค่ะ ^^

เรื่องมันเริ่มจาก เราเล่าให้หลานเอฟังว่า ไปดูแฟนเก่ามาหนุกดี ไม่น่ากลัวเลย.......คุณหลานเลยชวนไปดูหนังผีอีกเรื่อง “5 แพร่ง” ค่ะ.......เราเห็นว่า ยังไงตาเหม่งก็คงไม่ดูหนังผีอยู่แล้ว ก็เลยบอกตาเหม่งว่าจะไปดูกะหลานนะ.......ซึ่งตาเหม่งก็อนุญาตด้วยความยินดีค่ะ (=*=”)

เรานัดดูหนังกันตอนบ่ายๆ......เลยได้หม่ำมื้อเที่ยงกะตาเหม่งที่ฮะจิบังแป๊ปนึงก่อน........จากนั้นก็แยกย้ายไปทำธุระค่ะ.......แล้วค่อยเจอตาเหม่งตอนเย็นๆ อีกที

ครั้งนี้เลือกดูที่ Grand EGV เหมือนเดิม.......และแน่นอน ด้วยเหตุผลเดิม คือ ราคาถูกโดนใจค่ะ ^^

พอได้เวลาก็เดินเข้าโรงหนังกันเล้ยยยยย......สู้ สู้.....โยว่ โยว่ (ปลุกใจตัวเองก่อนดูหนังผีค่ะ)

เข้าไปดูด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ........ไม่ได้อ่านเรื่องย่ออะไรใดๆ เลยยกเว้นอาจจะบล็อกของคุณตั๊ก.......ซึ่งก็ไม่ได้เฉลยอะไรซักกะติ๊ด.......รู้แค่ว่า มี 5 ตอน ตอนนึงมีมาช่า ตอนนึงมีเณร ตอนนึงมีนิโคล อีกตอนมีแดน อีกตอนมีน้องแน็คแค่นั้นเอง !!!!

ดูรอบข้างแล้วแบบ.......โรงเต็มเหมือนกันเว้ยยยย มีแต่เด็ก.....จะว่าดีก็ดี อบอุ่นดี.......แต่คนเยอะก็อาจจะมีเสียงไม่พึงประสงค์เยอะก็ได้อ่ะนะ

ที่นั่งข้างๆ เป็นน้องนางคนนึง......นั่งแบบกางแขนสุดๆ ประมาณว่าชั้นจองที่วางแขนนะยะ......เราก็ไม่ว่าอะไรเพราะปกติก็แขนสั้นอยู่แล้ว ไม่ค่อยได้ใช้หรอกค่ะ ไอ้ที่วางแขนน่ะ.....หึหึ

หนังเริ่มฉาย.......ตอนแรกคือ “หลาวชะโอน” เป็นเรื่องของเด็กหนุ่มคนนึง หนีคดีปาหินเข้าไปอยู่ในวัดป่าแสนไกลค่ะ.......โดยส่วนตัวชอบตอนนี้มากสุดนะ.......อยากให้พวกปาหินเข้าไปดูซะ........เพราะตอนที่โดนปากลับนั่น สะใจสุดๆ......โฮะ โฮะ

ตอนที่สอง “ห้องเตียงรวม” เป็นเรื่องของชายหนุ่มที่ request ห้องเดี่ยว แต่โรงพยาบาลดันจัดห้องรวมให้ (แบบว่า ถ้าเป็นเราคงมีโวยอ่ะ เหอ เหอ).......จริงๆ แล้วปกติเนี่ย เราว่าห้องรวมน่ากลัวน้อยกว่าห้องเดี่ยวนะ เพราะเหมือนมีเพื่อนอยู่เตียงข้างๆ มีอะไรก็พอช่วยกันได้........แต่ถ้าต้องร่วมห้องกะคุณลุงที่รอวันตายแบบนี้.......เราก็หนาวเหมือนกัน.....เรื่องนี้ ดูแล้วไม่รู้สึกกลัวกะเนื้อเรื่อง.......เพราะ ถ้าเข้าโรงพยาบาลแล้วหลอนกะอย่างอื่นในห้อง หรือเตียงที่ว่างในห้องมากกว่าคนที่นอนเตียงข้างๆ อ่ะ

ตอนที่สาม “Backpackers” เป็นเรื่องของคนญี่ปุ่นสองคนมาโบกรถบรรทุกเพื่อเข้ากรุงเทพ แล้วพบว่า ท้ายรถมีแต่ศพค่ะ..........แล้วศพทั้งหลายก็เป็นผีซอมบี้อ่ะ.........เราว่าตอนนี้ดูคล้ายๆ หนังฝรั่งอ่ะค่ะ มุขก็คล้ายๆ กัน......ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ (อีกแล้ว.......ทำเป็นปากดีอีกแล้ว !!!!)

ตอนที่สี่ “รถมือสอง”.........เป็นเรื่องของเจ้าของเต้นท์รถมือสองที่เอารถชนมาซ่อมขายใหม่ค่ะ แล้วก็มีผีในรถเหล่านั้น.......ตอนนี้เป็นตอนที่เรากลัวตั้งกะก่อนเข้า เพราะเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวอ่ะ รถมือสองใครๆ ก็มีจริงป่ะ........แล้วเพื่อนน้องชายก็มีเรื่องรถมือสองแบบนี้มาเล่าให้ฟังด้วย.......เลยหลอนตั้งแต่ก่อนดูไปเรียบร้อย.......ดูแล้วก็ตื่นตระหนกแล้วก็ลุ้นค่ะ......แบบว่า น่ากลัวดีอ่ะ.......แต่ดูแล้วก็มีข้อสงสัยนิดหน่อยว่ารถที่โดนชนจนสภาพแบบนั้นสามารถเอามาทำใหม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ.......ถ้าทำได้จริงก็น่ากลัวสุดๆ อ่ะค่ะ

ตอนที่ห้า “คนกอง”......ตอนนี้ดูเหมือนน่าจะเป็นตอนที่น่ากลัวสุด........แต่จริงๆ เป็นตอนที่ตลกมากค่ะ.......อาจจะเป็นเพราะเราพอเดามุขออกด้วยอ่ะ เลยไม่กลัว......ทั้งๆ ที่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงคงน่ากลัวมาก แล้วเราเองคงไม่มีสปิริตพอที่จะทำหนังให้เสร็จเหมือนสามหนุ่มด้วย........แต่ที่รู้สึกแย่ ก็คือ พี่ช่าของเรา ไม่ได้ทำอะไรเลยอ่า......เหมือนมีมาช่ามางั้นๆ เอง.....แย่จริง (_ _)

ดูหนังเรื่องนี้........สรุปได้ว่า ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด แต่สนุกค่ะ......สนุกมาก ใช้ได้เลยแหละ......เป็นหนังผีแนวใหม่ น่ากลัวตอนที่ควรจะน่ากลัว ตื่นเต้น ลุ้นได้เรื่อยๆ ว่าจะเป็นยังไง แต่ดูจบแล้วไม่หลอน.......อารมณ์คล้ายๆ ดูหนังฝรั่งอยู่ น่ากลัวแต่สนุก ไม่หลอนเลย......ดูแล้วสบายใจมาก......ชอบบบบ ^^

แต่มีเรื่องแอบบ่นนิดนึงค่ะ.......แบบว่า น้องนางที่นั่งข้างเราเนี่ย พี่แกกรี๊ดตลอดเลย.......กรี๊ดแบบตั้งใจกรี๊ดน่ะ ไม่ใช่ตกใจแล้วกรี๊ด......รู้สึกเหมือนนั่งดูหนังไปเล่นไวกิ้งไปยังไงก็ไม่รู้ค่ะ (_ _")

แบบว่า น้องเค้าจงใจเข้ามากรี๊ด เหมือนดูคอนเสิร์ตยังไงยังงั้น.......แถมแบบมีพากษ์มีลุ้นตลอด......ประมาณว่า เอ้ยๆๆๆ มาหลังรถอีก ทำไมไม่มองด้านหน้าเลยวะ......อุ้ยๆๆๆ ตอนพี่แดนแล้ว.......กรี๊ดดดด........อย่ามาสิ อย่ามา......หนี หนี หนี

เฮ้ออออ........น้องขา พี่น่ะอยากจะหนีน้องมากๆ.........ดูหนังแล้วลุ้นเหมือนเล่นเอง ประมาณว่าจ่าย 120 บาท แต่ดูไปพันนึงเลยอ่ะ........เราเองก็ดูไปก็มองหน้าน้องไป.......จะกรี๊ดอะไรกันนักกันหนาค้า ?????

ไอ้แบบว่า ดูหนังแล้ว มีบางตอนตื่นเต้นจนส่งเสียงร้องออกมาเพราะตกใจเนี่ย รับได้........แต่ตั้งใจมา “กรี๊ด” แบบน้องเนี่ย พี่ละงงค่ะ........จะกรี๊ดไปไหนเห้ออออ ?????

ออกมาจากโรงหนัง ก็สนุกดีค่ะ......ครั้งนี้ หนังไม่หลอน......หลอนเสียงกรี๊ดแทน.......55555

ผึ้งขา.......หนีไม่ยอมดูหนังผีกะเค้า 2 เรื่องแล้วนา........เรื่องถัดไปดูด้วยกันนะคะ......ดูแบบไม่มีผึ้งเนี่ย เค้าไม่รู้จะกอดแขนใครอ่า ^^”

09-09-09 : วันแห่งการเดินทาง

2009-09-10T02:43:00.000+07:00

วันนี้ 09-09-09 ค่ะ

เป็นวันเลขสวย.......สมควรจะมีอะไรเป็นพิเศษๆ........เราสองคนก็มีเหมือนกันค่ะ แต่เป็น “เดินทางเยอะ” เป็นพิเศษ แล้วก็ “เหนื่อย” เป็นพิเศษค่ะ........คนที่เหนื่อยสุดๆ ก็คือ “ตาเหม่ง” นั่นแหละค่ะ ^^"

เริ่มด้วย.........วันนี้เราสองคนมีนัดต้องพาป๊าของตาเหม่งเข้ามาหาหมอที่กรุงเต้บบบบบบ.....เอบ เอบ เอบ

ตาเหม่งก็เลยแพลนไว้ตั้งแต่ชาติเศษว่าจะลางานวันนี้........ส่วนเราเองนั้น อยู่ดีๆ ก็มีนัดคุยงานที่ระยองตอนบ่ายโมง........เลยกะๆ ว่า ไหนๆ ตาเหม่งก็ลางานแล้ว ก็ไปด้วยกันเลยละกัน เพราะพอคุยงานที่ระยองเสร็จ ก็วนมาชลบุรีรับป๊าไปหาหมอได้สบายแฮ เพราะเป็นทางโซนๆ เดียวกัน

เราสองคนออกจากบ้านตอนเกือบๆ สิบโมงเช้าค่ะ.......กะว่าจะขับไปแบบสบายๆ ไม่ต้องรีบมาก

ก่อนออกเดินทาง แวะเติมน้ำมันแล้ว ตาเหม่งก็พาวกเข้าไป McDonald Drive Thru ค่ะ จะได้สั่งอาหารเผื่อหม่ำระหว่างทางไปด้วยเลย......เลยได้ชุดนักเก็ตสำหรับตาเหม่ง (เปลี่ยนโค้กเป็นกาแฟ) แล้วก็ชุด Double Cheese Burger ของเรา......และด้วยความที่มีสติกเกอร์ไดรฟทรูเลยได้นมเย็นมาอีกแล้ว ฮี่ฮี่

พอได้ของกิน.......แม้ปากจะบอกว่าไม่หิว แต่เราก็จับเฟรนซ์ฟรายยัดใส่ปากได้เรื่อยๆ (-_-")

ขับรถมุ่งหน้าเข้ามอเตอร์เวย์ได้ซักพัก ก็มีโทสับมาแจ้งว่า ตอนนี้แถวๆ ตรงมาบตาพุดที่เราจะไปนั้นเค้ามีประท้วง มีการปิดถนน จะต้องเข้าอีกด้าน แล้วก็เลยได้คุยเรื่องถนนหนทางกันอีกหลายรอบ ซึ่งโอเคตรงที่เรามีแผนที่อยู่ในมือเลยบอกทางตาเหม่งไปได้เรื่อยๆ ไม่มีหลงทางเลยวันนี้.......ฮี่ฮี่

และด้วยความที่ตาเหม่งขับรถดีมาก.......เราสองคนเลยถึงที่หมายก่อนเวลานัดชั่วโมงนึงแน่ะ.......โฮะ โฮะ

แล้วก็เลยต้องรอเวลาค่ะ เพราะเค้าพักเที่ยงพอดิบพอดี.......เราสองคนเลยนั่งรอในรถ........จนเที่ยงครึ่ง คนนัดก็กลับมาเราเลยได้เข้าไปก่อนเวลานัด.........ตาเหม่งก็นั่งรอในรถ.......เราเองกะว่าคงแป๊ปเดียว........แต่ไปๆ มาๆ มันไม่เร็วแบบที่คิด.......กว่าจะออกมาปาเข้าไปสี่โมงครึ่งได้ !!!!!

ตาเหม่งนั่งรออยู่ในรถเกือบห้าชั่วโมงค่ะ !!!!

เราเองนั่งคุยงานในห้องแอร์ รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมากๆ เพราะต้องคิดต้องใช้สมองตลอด.......แต่ตาเหม่งที่รออยู่ในรถดิ นั่งเล่นคอมก็แล้ว อ่านหนังสือก็แล้ว.......แถมแดดก็ร้อน......ร้อนไม่พอ ฝนตกอีก.......น่าสงสารมากกกกก !!!!

แถมตอนออกมาเจอหน้ากันนะ.......ตาเหม่งไม่มีบ่นซักคำ !!!!

แต่หน้าแบบมันมากๆ คงร้อนสุดๆ อ่ะค่ะ เพราะบอกว่า ตอนฝนตกก็ดันแดดออก ปิดประตูก็ร้อน จะเปิดประตูก็กลัวฝนเค้ามาในรถอีก.......เฮ้อออ

แต่ที่ขำก็คือ......ตาเหม่งบอกว่า คุณยามขยันขี่จักรยานมาดูตาเหม่งตลอด......จนตาเหม่งอยากบอกว่า ไม่ต้องมาดูร้อกกกก ตรูก็ไม่ได้อยากอยู่ตรงนี้เหมือนกัน......เหอ เหอ

ผึ้งขา.......ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง มาดูแล.....และมาทรมานเป็นเพื่อนกันแบบนี้ ^^

ออกจากระยองตอนเกือบๆ ห้าโมงได้ค่ะ.......ทั้งๆ ที่จริงๆ เราสองคนควรจะถึงบ้านตาเหม่งตั้งแต่สี่โมงแล้ว เพราะหมอเค้านัดห้าโมงกว่าๆ........แต่เพราะเรา ทำให้แผนการของตาเหม่งรวนไปหมดเลย......เค้าขอโต้ดดดดอ่ะ (-/!\-)

คราวนี้ตาเหม่งขับรถดีกว่าขามาอีกค่ะ.........ขับเร็วจี๋เลย........ไปถึงบ้านตาเหม่งตอนหกโมงเย็น.......เอาป๊าขึ้นรถ แล้วก็รีบบึ่งไปโรงพยาบาลกัน.......ระหว่างทางแอบมีฝนตกนิดหน่อยอีกตังหาก ตาเหม่งก็ทำเวลาไม่ค่อยได้........ตาเหม่งเลยขอให้เราโทรบอกดโรงพยาบาลให้หน่อยว่าให้หมอรอแป๊ปนึงกำลังเดินทางไป

ในที่สุดก็ถึงโรงพยาบาลตอนทุ่มครึ่งได้ค่ะ.......เราให้ตาเหม่งเอาป๊าไปหาหมอก่อน ส่วนเราไปจอดรถ.......พอจอดรถเสร็จเดินเข้ามาในโรงพยาบาลเลยแวะร้านขายของซื้อขนมนิดหน่อย คือ ซื้อโค้กให้ตัวเอง แล้วก็จำได้ว่า ตาเหม่งบอกว่าอยากหม่ำเลย์ เลยซื้อเลย์ไปให้ตาเหม่งด้วย

พอเจอหน้าตาเหม่ง.......เราส่งเลย์ให้ตาเหม่ง.......ส่วนตาเหม่งส่งขวดน้ำเปล่าให้เรา เพราะเห็นว่าเรานั่งไออยู่บนรถ แล้วบนรถไม่มีน้ำเหลือเลย พอถึงโรงพยาบาล ตาเหม่งก็เลยรีบแวะไปซื้อน้ำให้.......น่ารักที่ซู้ดดดด

สรุปก็คือ เราทั้งคู่ต่างนึกถึงอีกคนน่ะค่ะ......เราเห็นตาเหม่งหิว แล้วบ่นอยากกินเลย์เลยซื้อให้ ส่วนตาเหม่งเห็นเราไอแล้วไม่มีน้ำ ก็รีบไปซื้อน้ำดื่มให้เราเหมือนกัน ^^

ปลื้มมั่กๆ.......ฮี่ฮี่

และด้วยความที่ไปถึงช้า........พวกเรารอไม่นานก็เลยได้เข้าไปพบหมอท่านแรก........อีกซักพักก็เจอหมอท่านที่สองเลย.......คุยปรึกษาเรื่องอาการป๊าโน่นนี่นั่น.........ทุกอย่างเสร็จสิ้นตอนสามทุ่มนิดๆ เองค่ะ ^^

พอเสร็จธุรกิจที่โรงพยาบาลเรียบร้อย.......เราสองคนก็เดินหน้าพาป๊าไปหม่ำอะไรกันต่อค่ะ.......แต่ต้องเลือกที่ๆ เดินง่ายๆ หน่อยนึง.......ไปๆ มาๆ ก็เลือกไปที่เย็นตาโฟแหลมฟ้าผ่าค่ะ เพราะที่นี่มีข้าวต้มปลาด้วย......ป๊าชอบหม่ำปลา น่าจะเข้าทางอยู่ แม้จะเดินไม่ง่ายเท่าไหร่ แต่ก็ให้ตาเหม่งจอดหน้าร้านเลย......ก็พอได้ค่ะ

ไปถึง ป๊าหม่ำข้าวต้มปลา เราทานวุ้นเส้นโฟ ตาเหม่งหม่ำข้าวหมูทอด.......แล้วป๊าก็ต่อป่อเปี๊ยะสดอีกอย่าง.......โดยรวมๆ โอเคเหมือนเดิม......อร่อยดี ป๊าชอบ ทานได้เยอะเชียว......ปลื้มอีกแล้นนนน ^^

ออกจากร้านตอนห้าทุ่มกว่าๆ แล้วค่ะ........เพราะใช้เวลาเดินกะเข้าห้องน้ำเยอะนิดนึง.......แต่ไม่เป็นไร ไม่เร่งดีกว่า มากะคนแก่ต้องไม่รีบค่ะ ^^

อิ่มหนำเรียบร้อยก็เดินทางกลับบ้านตาเหม่งกันเล้ยยยยยย !!!!

ตาเหม่งขับรถดีอีกแล้วค่ะ........ถึงบ้านตอนเที่ยงคืนนิดๆ แค่นั้น.......พอส่งป๊าเข้าบ้านเรียบร้อย คุยกะแม่อีกนิด.......เราสองคนก็กลับกรุงเต้บบบกันค่ะ.........แล้วด้วยฝีเท้าของตาเหม่ง เราสองคนก็ถึงบ้านตีหนึ่งนิดหน่อยเอง.......เหอ เหอ

วันนี้ตาเหม่งน่าสงสารมาก เพราะขับรถเยอะมาก.......บ้านเรา ไประยอง ไปชล มากรุงเทพ ไปชล กลับบ้าน.......ระยะทางประมาณไปเชียงใหม่แค่นั้นเอง......โฮะ โฮะ

สรุปแล้ว.........เราสองคนก็ใช้วันดี 09-09-09 อยู่บนรถกันซะส่วนใหญ่ค่ะ........ตาเหม่งยิ่งอยู่เยอะกว่าเราอีก เรียกได้ว่าอยู่เกือบทั้งวันอ่า........เป็นวันที่ทรหดสำหรับเราสองคนมากเหมือนกัน........แต่ก็ได้อยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลานะเนี่ย ^^

ผึ้งขา.......ขอบคุณมากๆ (อีกรอบ) ที่อยู่ด้วยกัน ดูแลกันเป็นอย่างดีนะคะ.......รักผึ้งที่ซู้ดดดดด......จุ๊บจุ๊บค่า ^^

ตาเหม่งพาหญิงมาบ้าน

2009-09-06T18:30:00.000+07:00

หลังจากมีปาร์ตี้ “วาระแห่งชาติ” ไปมะคืน........กว่าจะได้กลับถึงบ้านก็ตีสี่ล่ะค่ะ........ตาเหม่งต้องไปอบรมตอนเช้า ก็ตื่นเจ็ดโมงครึ่งเหมือนเดิม เดินมาหอมแก้มซ้ายขวา (ของเรา) เรียบร้อย ก็คว้ากระเป๋าออกจากบ้านไป........ส่วนเราไม่ต้องไปไหน ก็นอนหลับสบายกรนคร่อกฟี้ไปเรื่อยๆ มีตื่นบ้างเป็นระยะๆ แต่มาตื่นจริงๆ ตอนบ่ายโมงครึ่งค่ะ........เป็นการตื่นสายที่สุดในรอบปีเลยทีเดียวเชียว ^^

พอตื่นมาปุ๊ป........ก็ text ไปหาตาเหม่งค่ะ.....ว่า “sleeping?”

คือ แบบว่า นอนน้อยขนาดนี้ ตาเหม่งคงถ่างตาฟังบรรยายไปไม่ได้ตลอดแน่ๆ.......น่าจะต้องมีแอบหลับกันบ้างแหละ......โน๊ะ ^^

ซึ่งก็เป็นตามคาดค่ะ เพราะตาเหม่งตอบกลับมาว่า “Yeah, thanks for waking me up. Have lunch yet?”

เราก็เลยจัดการตอบไปเลยว่า “Haven’t yet had lunch. I just wake up hu hu”........แบบว่า กะจะบลัฟนั่นเองว่า ช้านได้ตื่นสายนะเฟ้ยยยยย........แบบว่า เพิ่งตื่นตะกี้เอง หุหุ.......สะจายยยยยยย

ตาเหม่งหายไปพักใหญ่ (คาดว่าแอบหลับอยู่) แล้วก็ตอบกลับมาว่า “ @_@ damn sleepy a' ”

ซึ่งก็แหงล่ะค่ะ ได้นอนน้อยขนาดนั้น.......ไม่ง่วงก็บ้าแร้นนนนน !!!!

แต่เราก็ไม่ได้ตอบอะไรไปนะคะ.......เพราะเริ่มต้นทำกิจกรรมในวันหยุด......ซึ่งก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกค่ะ นอกจากกินๆ นอนๆ แล้วก็อ่านนิยายที่ได้มาจากคุณตั๊กมะวานตั้งหลายเล่ม......ขอบคุณนะค้า (-/!\-)

พอตอนซักบ่ายสาม.......เรากะลังจะ text ไปปลุกตาเหม่ง (เผื่อว่าพี่แกแอบหลับ) ระหว่างกดๆ อยู่ก็ปรากฏว่า พี่แกโทรมาพอดี (แบบว่า ใจตรงกันอ่ะโน๊ะ......โฮะ โฮะ).......เสียงแบบอ่อยมา ท่าทางเหมือนเพิ่งตื่น.......พี่แกบอกว่าพักพอดี ก็เลยโทรมาหา บอกว่า ตอนนี้รู้สึกเดจาวูมาก......แบบอารมณ์เดียวกะอาทิตย์ที่แล้วที่มีปาร์ตี้วันศุกร์ แล้วไปต่อจนตีสาม แล้วก็ต้องลุกแต่เช้าไปอบรมจนเย็น แล้วต่อด้วยคอนเสิร์ตเลย.......แบบมันง่วงเกินจะทานทน !!!!

ฟังแล้ว.........สงสารตาเหม่งมากกกก......55555

แต่ก็นะ.......อดทนหน่อยละกัน..........เย็นนี้ยังไงก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว ค่อยกลับมานอนก็แล้วกันนะคะ ^^"

ก่อนวางสาย.......ตาเหม่งบอกเราให้โทรไปย้ำคุณหลานเอให้ด้วยว่า ให้มาหาเค้าก่อนห้าโมงเย็น.......คือว่า หลานเอของเราเค้าจะมานอนบ้านเราเป็นพักๆ ค่ะ คือ ตอนนี้เนี่ย ถ้าวันแรกที่เค้าจะเข้างานรอบตีสี่ เค้าจะมานอนบ้านเราในคืนก่อนทำงาน ซึ่งหากเค้าเริ่มงานวันแรกของ shift ในวันธรรมดา เค้าจะไปหาตาเหม่งที่ทำงาน จะได้ติดรถกลับมาด้วยตอนเลิกงาน.......แต่ถ้าหากเค้าเริ่มงานวันหยุดซึ่งตาเหม่งไม่ได้ทำงาน เค้าก็จะต้องมาบ้านเราเองอ่ะค่ะ

แต่วันนี้เนี่ย.......ถึงแม้จะเป็นวันหยุด ตาเหม่งไม่ได้ทำงาน แต่ก็มีอบรมในเมือง.......เค้าก็เลยจะขอติดรถมาบ้านเราด้วย......ก็เลยนัดกันให้ไปเจอที่โรงแรมที่ตาเหม่งอบรมอยู่แทน

เรื่องที่เค้าติดรถตาเหม่งกลับมาบ้านเนี่ย เป็นเรื่องปกติที่ที่บ้านเราทราบเป็นอย่างดีค่ะ......แต่ส่วนใหญ่ เวลาเค้าติดรถมาเนี่ย จะมาพร้อมกะทั้งเราและตาเหม่งอ่ะค่ะ

วันนี้.......พอคุณหลานจะติดรถมาด้วย แล้วตาเหม่งก็ง่วงนอน อยากกลับบ้านเร็วๆ ประกอบกับเป็นโรครอใครนานๆ ไม่ได้ พี่แกก็เลยบอกให้เราโทรเตือนหลานให้หน่อย........ซึ่งไปๆ มาๆ เราก็ไม่ได้โทรหรอกค่ะ เพราะเห็นว่า หลาน text มาบอกตาเหม่งแล้วว่าจะไปตามนัด

พอตอนเย็น ตาเหม่งเลิกอบรม ก็เลยโทรมาหาเราว่าออกจากโรงแรมแล้ว.......แล้วก็กำลังจะแวะรับคุณหลานตรงอโศก.......แบบว่า โทรมา report น่ะ ^^

พอตาเหม่งบอก.......เราก็เลยเดินลงมานั่งเล่นที่ห้องข้างล่างกะหม่ามี๊ เพราะน้องชาย พาเจ้าพรูกะซัน (ลูกพี่ลูกน้องกะพรูมาด้วย).......เลยนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ.......แบบว่ารอตาเหม่งน่ะแหละ......คิดตึ๋งไง ^^

รอได้ซักพักใหญ่ (มากกก).......ก็เห็นแว๊บๆ ว่าตาเหม่งเข้ามาจอดรถ เพราะหม่ามี๊ยืนอยู่บังตรงประตูพอดี เราเลยถามไปว่า ผึ้งมาแล้วใช่มั้ย.......หม่ามี๊หันไปมองนิดนึง แล้วก็บอกว่า เออ.....มาพอดีเลย

เพียงอึดใจ........หม่ามี๊ก็จ้องเข้าไปในรถค่ะ.......แล้วก็ทำหน้าตกใจ หันมาบอกน้องชายว่า “เอ๊ะ.......ผึ้งพาผู้หญิงที่ไหนมาด้วยน่ะ !!!!”

พูดจบหม่ามี้ก็หันมามองหน้าเราด้วย........คือ ทั้งหน้าและน้ำเสียงบ่งบอกว่า.......ตาเหม่งช่างกล้า !!!!

แล้วก็มองหน้าลูกว่าลูกจะหน้าเสียมั้ย ?!?!??!?

เราเอง ไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ เพราะรู้อยู่แล้วว่าคุณหลานติดรถมาด้วย......แต่หม่ามี๊น่ะแหละที่ไม่รู้ แล้วก็ตกใจในความกล้าของตาเหม่ง เลยยืนเล็งๆ จนเห็นว่า เป็นผู้หญิงที่ติดรถมาคือใคร พอเห็นว่าเป็นหลาน ก็บอกว่า.....เอ๊ะ เอนี่นา........แล้วก็ทำเนียนๆ เดินจากไป......55555

ก่อนเดินจากไป ยังมี “แก้ตัว” ด้วยนะคะว่า ก็เดี๋ยวนี้ เอทำผมไม่เหมือนเดิมหนิ แม่ไม่รู้ว่าใคร เลยคิดว่า ผึ้งพาเพื่อนมาบ้าน.......55555

แบบว่า หม่ามี๊ชอบ “ระแวดระวัง” ตาเหม่งแทนเราค่ะ........ ระแวดระวัง ยิ่งกว่าเราด้วยซ้ำไป เพราะบางเรื่องหม่ามี๊ก็คิดไปโน่นนี่เสร็จสรรพ ขนาดเก็บเอาไปฝันก็ยังเคย (ความฝันของหม่ามี๊)........ในขณะที่เรายังไม่ได้คิดอะไรเล้ยยยยยย !!!

ทีนี้ พอตาเหม่งเดินเข้ามาในบ้าน.......เราก็เลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ตาเหม่งฟัง.......พอได้ฟัง ตาเหม่งก็ทำหน้าเจื่อนๆ แบบ “งานเข้า” ตรูอีกแล้ว.......ขนาดยังไม่ได้ทำไรเลยนะเฟ้ยยย !!!!

แล้วที่สำคัญ........ไอ้ “ผู้หญิง” ที่พามาบ้าน ก็หลานของหม่ามี๊เองแท้ๆ.......ยั๊งงงง จะ “หาเรื่อง” ให้ตรูอีก !!!!

เห็นแบบนี้แล้วก็แอบสงสารตาเหม่งนะคะ........แต่ก็รู้สึกดีที่มีคนระแวดระวังให้เพียบเลย.......หม่ามี๊ก็ชอบมีเหตุจับผิดแปลกๆ ใบชาก็ชอบโทรจิก หลานเอก็ขู่เรื่อยๆ ว่าห้ามเจ้าชู้.......เราเองแทบไม่ต้องทำอะไรเองเลย.......55555

ผึ้งเอ๊ยยยยย........ชาตินี้ไปไหนไม่รอดแล้วมั้งเนี่ย......แบบว่า สมัครเข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวแบบนี้แล้ว ลาออกไม่ได้หรอกค่ะ เป็นแล้วเป็นเลยประมาณนั้น........รู้ตัวมั้ยเนี่ยว่า เข้ามาติดกับซะแล้วววววว^^